Bess Flowers to amerykańska aktorka, która przeszła do historii kina jako „Królowa Hollywoodzkich Statystów” (Queen of the Hollywood Extras). W ciągu trwającej ponad 40 lat kariery pojawiła się w ponad 700–800 produkcjach filmowych i telewizyjnych, stając się najbardziej zapracowaną i rozpoznawalną profesjonalną statystką Złotej Ery Hollywood. Choć jej nazwisko rzadko pojawiało się w napisach końcowych, to właśnie ona trzyma absolutny, historyczny rekord – wystąpiła w aż 23 filmach nominowanych do Oscara za najlepszy film, z których pięć zdobyło tę statuetkę. Bess Flowers urodziła się 23 listopada 1898 roku w Sherman w stanie Teksas. Do dynamicznie rozwijającego się Hollywood trafiła na początku lat 20. XX wieku. Zadebiutowała na ekranie w 1923 roku w filmie Hollywood w reżyserii Jamesa Cruze'a.
Dzięki wysokiemu wzrostowi (ok. 173 cm), nienagannej sylwetce, elegancji oraz wrodzonym manierom, Flowers szybko znalazła swoją niszę jako tzw. „dress extra”. Była to kategoria statystów, którzy musieli posiadać własną, niezwykle kosztowną i elegancką garderobę (suknie wieczorowe, futra, biżuterię). Z tego powodu była angażowana do ról dystyngowanych dam, dyplomatek, bywalczyń salonów, widzek w teatrach czy luksusowych modelek. Ze względu na idealne proporcje dłoni w młodości pracowała także jako dublerka dłoni dla największych gwiazd kina niemego. Życie prywatne Bess Flowers było nierozerwalnie związane z przemysłem filmowym, w którym pracowała na co dzień. Aktorka wychodziła za mąż dwukrotnie:
- Cullen Tate (małżeństwo w latach 1923–1928): Jej pierwszym mężem był ceniony asystent reżysera. Współpracował on blisko z legendarnym twórcą Cecilem B. DeMillem. Para wzięła ślub 2 września 1923 roku. Z tego związku 29 stycznia 1924 roku urodziła się jedyna córka aktorki, Patricia Elizabeth Tate. Małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1928 roku.
- William S. Holman (małżeństwo w latach 1929–1930): Rok po rozwodzie Bess poślubiła Williama S. Holmana, kierownika studia filmowego Columbia Studios (w niektórych źródłach opisywanego jako prawnik). To małżeństwo również okazało się nietrwałe i zakończyło się rozwodem po zaledwie roku.
Największą tragedią w życiu osobistym Bess Flowers była przedwczesna śmierć jej jedynego dziecka. Córka Patricia zmarła 1 sierpnia 1972 roku w wieku zaledwie 48 lat. Aktorka przeżyła swoje dziecko o dwanaście lat. W latach 30., 40. i 50. Flowers pracowała niemal bez przerwy na planach filmowych reżyserów takich jak Alfred Hitchcock, Frank Capra czy John Ford. Zagrała w tak ikonicznych dziełach jak Ich noce (1934), Wszystko o Ewie (1950), Okno na podwórze (1954), M jak morderstwo (1954), Zawrót głowy (1958) czy Północ, północny zachód (1959). Pojawiała się także regularnie w serialach telewizyjnych, w tym w kultowym sitcomie I Love Lucy. Nie była jednak wyłącznie bierną uczestniczką hollywoodzkiego systemu. Doskonale rozumiała, jak ciężka i niedoceniana jest praca statystów. W 1945 roku została jedną z założycielek związku zawodowego Screen Extras Guild (zrzeszenia reprezentującego statystów), gdzie przez lata aktywnie działała w zarządzie oraz pełniła funkcję wiceprezesa. Po przejściu na aktorską emeryturę w 1964 roku (jej ostatnim filmem był Leih mir deinen Mann / Good Neighbor Sam), Flowers zyskała status żywej legendy wśród filmoznawców. W latach 70. była zapraszana na festiwale filmowe i uniwersytety jako naoczny świadek narodzin potęgi kina. Jak sama mawiała pod koniec życia: „Zawsze chciałam być indywidualnością, a nie tylko częścią stada”. Ostatnie 20 lat swojego życia spędziła w Motion Picture & Television Country House and Hospital w Woodland Hills w Los Angeles – słynnym ośrodku opiekuńczym dla emerytowanych pracowników kina. Zmarła tam 28 lipca 1984 roku w wieku 85 lat z powodu zapalenia płuc i przewlekłej choroby płuc. Jej ciało zostało skremowane, a prochy rozsypano w ogrodzie różanym Chapel of the Pines Crematory w Los Angeles.