Irena nazywała się Ida Englard. Potem Kisielewska. Ukrywała się w klasztorze w Ignacowie. Po wojnie Irena Majchrzak, gdy wyszła za mąż za komunistę. Jej dziadek Chasyd. Rodzice mocno wierzący. Gdy jako 15-latka opuszczała piotrkowskie getto, ojciec który nie mógł uciekać powiedział do niej: "Itele, ale nigdy nie zapomnij, że jesteś Żydówką". Stojący obok wuj: "właśnie odwrotnie, zapomnij, bo nie przeżyjesz". Tym dwóm przykazaniom Irena starała się być wierna przez całe życie.

Dokument przedstawia dr Alinę Margolis, żonę Marka Edelmana, uczestniczkę powstania w getcie warszawskim. Była także pierwowzorem Ali z Elementarza Mariana Falskiego.

Film odsłania kulisy tajemniczej i niemal nieznanej historii z okresu Holocaustu, która rozegrała się w Warszawie latem 1943 roku i która, z racji swej moralnej dwuznaczności zyskała miano "afery Hotelu Polskiego".

Ustalenie dokładnej liczby Polaków skazanych na karę śmierci przez komunistyczne sądy wydaje się dziś niemożliwe. Trudno też obliczyć, ile z orzeczonych kar zostało wykonanych. Po 1989 roku podjęto próbę przedstawienia ogólnej liczby skazanych na śmierć, a także zmarłych i zamordowanych w więzieniach oraz obozach koncentracyjnych w latach 1944-1956. W wyniku przeprowadzonych przez różne instytucje i historyków badaniach, okazało się, że liczba ta przekracza 50 tys. osób. Liczbę straconych szacowano w 1993 roku na 3300 do 3500 osób, ale 10 lat później uznano, że liczba ta nie może być mniejsza niż 5 tysięcy. Najmłodsi mieli poniżej 18 lat. Były przewodniczący Stowarzyszenia Skazanych na Karę Śmierci, pan Józef Rusznica ocenia, że w Warszawie i okolicach było 16 miejsc tajnych pochówków ofiar systemu stalinowskiego.  Bohaterowie filmu to osoby skazane w latach 1947-1955 na karę śmierci, w przypadku których wyrok, z różnych powodów, nie został wykonany.

W dokumencie tym została utrwalona pamięć o krakowskim aptekarzu Tadeuszu Pankiewiczu oraz historia jego apteki podczas niemieckiej okupacji. W marcu 1941 roku apteka "Pod Orłem" znalazła się na obszarze utworzonego przez hitlerowców getta żydowskiego. Jej właściciel był jedynym Polakiem, który zamieszkiwał w getcie pośród żydowskiej społeczności, a jego apteka stała się azylem dla prześladowanych przez nazistów Żydów.

Mianem polskich Termopil ochrzczono Zadworze, czyli wieś leżącą 33 km na wschód od Lwowa. Stoczony tam 17 sierpnia 1920 r. bój odegrał dokładnie taką rolę jak bitwa warszawska, której pamięć przetrwała jako Cud nad Wisłą. Podobnie jak przed Radzyminem powstrzymano bolszewicki pochód Tukhachevsky'ego pod Zadwórzem, zagrodzono drogę słynnej konnej armii Budionnego. W obronie kolejowej stacyjki Zadwórza legło 318 Orląt Lwowskich.

Ten dokument o życiu przed i po tragicznym wydarzeniu pokazuje historię dwóch mężczyzn, którzy doznali poważnych urazów w wyniku wypadku i teraz poruszają się na wózkach. Dowiadujemy się o szczegółach zdarzenia oraz o trudnościach i zmianach, jakie zaszły w ich życiu. Wśród problemów pojawiają się te natury czysto praktycznej i zdrowotnej - nauka nowego sposobu poruszania się czy nieustanna obecność bólu, jak i społecznej - wykluczenie z dotychczasowego życia towarzyskiego, nowe ograniczenia w relacjach uczuciowych czy planach na przyszłość. Film przeplatany jest scenami z życia bohaterów - rehabilitacji i uprawiania sportu, ale także obrazami z ulicy i zdjęciami prywatnymi. Pokazuje ogromny hart ducha ludzi, którzy próbują na nowo budować swój świat, tym razem na nieco innych zasadach.

Filmowy portret Janusza Minkiewicza - znanego poety, satyryka, autora szopek politycznych i tekstów piosenek, legendy powojennej Polski. Bogato udokumentowany film zawiera liczne archiwalia ze zbiorów Biblioteki Narodowej w Warszawie oraz WFDiF. Janusza Minkiewicza wspominają jego najbliżsi: była żona Jadwiga Gosławska, córka Monika Markowicz oraz wnuczki Klara i Daniela, a także przyjaciele, współpracownicy i znajomi, między innymi Stefania Grodzieńska, Kazimierz Brandys, Andrzej Łapicki, Elżbieta Czyżewska, Andrzej i Magda Dudzińscy oraz Bohdan Tomaszewski.