Uhonorowany Specjalną Złotą Palmą esej 88-letniego reżysera: błyskotliwe, radykalne formalnie, prowokacyjne intelektualnie spojrzenie na filmowe medium. Każdy z rozdziałów (poświęconych m.in. podróżom, wojnom czy prawu) to fragment historii i dopiero gdy zbierzemy je razem, dostrzeżemy pełny obraz. Złożony z cytatów z klasycznych dzieł, newsów czy filmików ISIS z YouTube’a, erudycyjny "The Image Book" mówi o terrorze obrazów nie tyle wyjaśniających nam świat, ile kształtujących go zgodnie z politycznym zamówieniem. Podążając w stronę Bliskiego Wschodu, Jean-Luc Godard przygląda się kwestiom reprezentacji i jej braku, przekleństwu wizerunku narzuconego przez Zachód, podporządkowującemu spojrzeniu. Tasując na ekranie obrazy i manipulując dźwiękiem, twórca "Do utraty tchu" pyta o rolę, jaką odgrywa kino w historii XX i XXI wieku: kronikarza przemocy, wirusa roznoszącego groźne ideologie, strażnika istniejącego porządku, a może biernego obserwatora?
Dziesięcio-częściowy "przegląd" arii operowych. Każda część jest wyreżyserowana przez innego reżysera, również arie wykonywane są przez wielu artystów opery. W role bohaterów poszczególnych segmentów wcieliła się grupa znanych aktorów [m.in. John Hurt, Bridget Fonda i Theresa Russell]
Jeden dzień z życia paryskiego osiedla mieszkaniowego oraz jego mieszkanki. Reżyser odsłania za fasadą wysokiego standardu i udogodnień socjalnych istnienie prostytucji. Uprawia ją bohaterka filmu - mężatka z dwojgiem dzieci - aby utrzymać pewien poziom życia. Prostytucja jest dla Godarda problemem szerszym - zaborczy pęd współczesnego życia skłania wszystkich do uprawiania różnych jej form, zaś w połączeniu z kultem przedmiotów i powszechnym nadużywaniem słów powoduje, że porozumienie między ludźmi staje się niemożliwe. Wielu krytyków uważa ten film za arcydzieło Godarda, w którym udało mu się złożoną i głęboką problematykę społeczną wyrazić w sposób komunikatywny, z wyraźną troską o zachowanie rygoru formalnego. [Opis Filmoteki Narodowej]
Film jest jednym z najważniejszych dokonań czołowego prekursora francuskiej nowej fali - Jean-Luc Godarda. Obraz powstał na podstawie dwóch opowiadań Guy'a de Maupassanta. Oto młody dziennikarz Paul (Jean-Pierre Léaud) wędruje od jednej paryskiej kawiarni do drugiej, poszukując sensu życia. Pewnego dnia spotyka wschodzącą gwiazdkę muzyki pop imieniem Madeleine (Chantal Goya).
Studium rozpadu małżeństwa scenarzysty Paula i jego żony Camille. W trakcie najeżonej przeszkodami produkcji filmowej ich związek zostaje wystawiony na ciężką próbę.
Znudzona życiem i biedą Nana zaczyna się prostytuować. Choć jest przekonana, że w każdej chwili może z tym skończyć, wikła się w coraz bardziej zawiłe zależności.