Wpływowy potentat muzyczny staje się celem spisku, wymuszającego okup i musi walczyć o swoją rodzinę i dziedzictwo, a zarazem mierzy się z moralnym dylematem dotyczącym życia i śmierci.

Nowy Jork, epicentra, 11 września -> 2021 ½ jest zapisem prywatnej podróży Spike’a Lee przez dwie dekady przełomowych wydarzeń, które miały miejsce w życiu nowojorczyków oraz hołdem złożonym miastu, jego mieszkańcom i ich hartowi ducha.

Spike Lee reżyserujący Davida Byrne'a z Talking Heads? Jeśli myśleliście, że rok 2020 nie może was już niczym zaskoczyć, byliście w błędzie. "David Byrne: American Utopia" to prawdopodobnie jeden z najbardziej amerykańskich i najbardziej oryginalnych filmów, jakie zobaczycie w tym roku. Wbrew pozorom nie jest to tytuł wyłącznie dla fanów zespołu, jego lidera czy nawet musicali z Broadwayu. To aktualny komentarz do sytuacji politycznej w Stanach Zjednoczonych i autorski rodzaj TED talku przerywany piosenkami i układami choreograficznymi. Z ekranu sączą się leniwie cytaty z Jamesa Baldwina i Janelle Monáe, wspominane są ofiary prześladowań rasistowskich: Emmett Till, George Floyd, Breonna Taylor czy Ahmaud Arbery. Najbardziej niezwykłe jest jednak to, z jaką powściągliwością i szacunkiem Spike Lee podchodzi do scenografii i wizji Byrne'a. Dominuje szarość i asceza, a każdy przebłysk koloru (choćby na powiekach performerów) okazuje się politycznym manifestem. Jak napisał "Vanity Fair": "American Utopia Spike'a Lee pokazuje Davida Byrne'a w szczytowej, elektryzującej formie!"

Dwóch młodych, czarnoskórych mężczyznach gada o głupotach, zabija czas i marzy o ziemi obiecanej.

Więziony przez 20 lat mężczyzna odzyskuje wolność. Postanawia poznać tożsamość swoich oprawców oraz motywy ich działania.

Film Spike’a Lee ukazuje zniszczenia dokonane przez huragan Katrina w Nowym Orleanie w 2006 roku. Tytuł nawiązuje do bluesowego utworu Led Zeppelin p.t. „When the Levee Breaks”. Twórcy dokumentu odbyli blisko sto rozmów z mieszkańcami, przedstawicielami władz, miejscowymi artystami (m. in. Harrym Belafonte i Seanem Pennem), dokumentując nie tylko samą katastrofę i ofiary, ale też zniszczenia tkanki społecznej miasta i niepowtarzalnej kreolskiej kultury Nowego Orleanu – bowiem wielu budynków, pamiątek i słynnych (także z licznych filmów) miejsc nie da się już obecnie odtworzyć. Spike Lee nie byłby sobą, gdyby nie uwzględnił w filmie aspektów społeczno - politycznych. Nie zapomina, że głównymi ofiarami zniszczeń byli mieszkańcy kolorowi i Afroamerykanie (dach nad głową straciło nagle blisko 1,5 mln głównie kolorowej ludności). Reżyser o katastrofę oskarża w szczególności amerykańskie władze wszystkich szczebli, od lokalnych i stanowych aż po administrację prezydenta Busha, odpowiedzialną za spóźnioną pomoc dla mieszkańców już po huraganie. Najbardziej winne miałyby jednakże być władze stanowe i specjalistyczne instytucje – po pierwsze meteorolodzy (zbyt późno i nienależycie ostrzegający przed katastrofą), po drugie tzw. United States Army Corps of Engineers, odpowiedzialny za zabezpieczenie tam odgradzających miasto od Jeziora Pontchartrain oraz sieci kanałów. Do drugiego – gorszego w skutkach niż sam huragan – aktu katastrofy doszło właśnie wówczas, kiedy nie wytrzymały źle konserwowane tamy i cała okolica została zatopiona. Jak się okazuje w takich właśnie chwilach próby, także w USA większość mających służyć ludziom instytucji publicznych jest skorumpowana i nieudolna.

Dobrze rokujący młody koszykarz staje przed dylematem wyboru uczelni, gdzie może rozwijać swój talent. Pomaga mu w tym ojciec, z którym od długiego czasu nie utrzymuje kontaktu.

Młody diler dostaje od swojego szefa zlecenie morderstwa.

Wykształcony Flipper Purify ma szczęśliwą rodzinę i dobrą pracę. Oczekuje, że wkrótce dostanie awans. W pracy przydzielono mu młodą, atrakcyjną Włoszkę, Angie Tucci. Pewnej nocy zostali po pracy dłużej, rozmawiali ze sobą, zjedli kolację, a w dodatku dobrze się bawili. Zaczynają się kochać. W następnym dniu Flipper zwierzył się swojemu przyjacielowy Cyrusowi, co zrobił. Cyrus powiedział to swojej żonie, a ona żonie Flippera. Ten musi teraz wybierać czy chce zostać z Włoszką, czy ze swoją żoną.

W Mission College zbliża się weekend, większość studentów wybiera się do domów. W połączeniu ze zwykłym w takich sytuacjach zamieszaniem rośnie też wzajemna niechęć między skłóconymi mieszkańcami campusu. Przyczyną są przede wszystkim różnice zdań na temat apartheidu w RPA. Dap jest głosem sumienia w Mission College. Zdaje sobie sprawę, że college to coś więcej niż egzaminy, studenckie bractwa i piłka nożna. Dla niego to przede wszystkim okazja do walki w obronie wyznawanych poglądów. Wraz z grupą przyjaciół zamierza wstrząsnąć sumieniem studenckiej braci, przedstawiając przykłady dyskryminacji wewnątrz campusu.