Film jest refleksją nad architekturą i jej budulcami: kamieniem oraz betonem. To wizja  budynków sprzed setek i tysięcy lat, które ukazują naszą dzisiejszą porażkę na tym polu i tym samym destrukcję wartości, jaką była architektura. Nadzieja na wyjście z impasu leży w antycznym podejściu do tematu. Na pierwszym planie filmu reżyser ukazuje nam wymiary, piękno i tajemnice antycznej architektury oraz proces przemiany przepięknych, różnorodnych kamieni w szary, jednowymiarowy beton. Na drugim planie obserwujemy budowę kamiennego kręgu w ogrodzie architekta Michele de Lucci, bez specjalnego przeznaczenia, oprócz faktu, że nikt nie będzie miał do niego wstępu. Odwiedzamy ruiny świątyni w Baalbek w Libanie, gdzie starszy pan od 12 lat porządkuje kamienie sprzed dwóch tysiącleci. Jak wrócić do złotych zasad architektury, zanim będzie za późno? Film nie daje odpowiedzi, ale zadaje pytania, łącząc architekturę, geografię i kwestie środowiska naturalnego w jedno doświadczenie filmowe. Medytacyjne zdjęcia przemawiają do nas mocniej niż eksperci. Co po nas pozostanie?

"Aquarela" zabiera widzów w filmową podróż, w czasie której poznają zmienne piękno wody i jej surową siłę. To poważne ostrzeżenie mówiące o tym, że ludzkość nie ma szans w starciu z czystą mocą i kapryśną wolą tego najcenniejszego z żywiołów. Niebezpieczne, zamarznięte wody rosyjskiego jeziora Bajkał, pustoszący Miami huragan Irma, potężne wenezuelskie wodospady Angel - to właśnie woda jest główną bohaterką filmu "Aquarela".

Viktor Kosakovskiy nakręcił z okna swojego mieszkania dokument, który sam nazywa komedią. W przeciągu roku niekończących się przygotowań do świętowania 300. rocznicy założenia miasta, kręcił kilka metrów kwadratowych jednej ulicy w Petersburgu. Widzimy więc kobietę, która zrzuca śnieg z rękawów swego płaszcza, pijanych policjantów, młodych kochanków...

Portret pozornie zwyczajnej rosyjskiej rodziny mieszkającej gdzieś na zapadłej prowincji. Anna Fiodorowna, wciąż żałuje, że nie poślubiła mężczyzny swojego życia. Prowadzi też gospodarstwo, podczas gdy jej brat, Michaił - postać jak z Dostojewskiego - spędza czas głównie na upijaniu się do nieprzytomności i filozoficznych monologach, o tym, jak należałoby urządzić społeczeństwo i kogo należałoby z niego wyeliminować. Żyjącą na uboczu parę uciekinierów z miasta od czasu do czasu odwiedzają bracia, Wasyl i Sierioża, co staje się okazją do wspólnej, suto zakrapianej bani i ciągnących się długo w noc niespokojnych rozmów... Ten formalnie niezwykle wyrafinowany dokument z perspektywy pozostawionego na marginesie życia społecznego inteligenta ukazuje niezwykły moment w najnowszej historii Rosji, kiedy to na krótką chwilę porzuciła ona imperialne zapędy.