Zdecydowanie najlepszy serial aktualnie kręcony.

Postacie są kompletnie nie wyraziste, dla przykładu; wpierw mamy pokazanego Walta jako frajera, następuje występuje nie wytłumaczony przypływ badassowości i Walter zabija dwóch pachołków.
Bardzo wyraziste

Postacie są o tyle wyraziste, o ile są prawdziwe. Walter staje przed wyborem: zadać śmierć czy dać się zabić? I oczywiście wybiera pierwsze rozwiązanie. Fenomenem tego serialu są właśnie ciągle zmieniające się postacie, które poza określonym charakterem mają też bardzo wiarygodną (choć nie zawsze lubianą przez nas) konstrukcję psychiczną. Reagują jak ludzie, bez zbędnego moralizatorstwa. Bo czym byłoby BB, gdyby w opisanym przez Ciebie fragmencie Walt (pozbawiony pieniędzy, niedoceniany, sfrustrowany, postawiony w sytuacji zagrożenia życia) stwierdził "nie mogę zabić, zabójstwo jest złe, lepiej sam zginę"? Takie kłamstwo byłoby trudne do przełknięcia dla wielu widzów, chociaż oczywiście, bardzo pięknie brzmi. Postacie ciągle się zmieniają, czego świetnym przykładem jest 4 i 5 sezon serialu. A z nimi, oczywiście, zmienia się też nasze nastawienie. I, moim zdaniem, to właśnie jest ogromna zaleta, a nie wada!

W tym serialu ogromnie brakuje możliwości zajrzenia w myśli głównego bohatera. W tych najbardziej znanych serialach, gdzie postać główna jest kimś "złym" często mamy do czynienia z ujawnieniem wewnętrznych przeżyć postaci. Tak było w The Sopranos w świetnie przeprowadzanych rozmowach Tony'ego z psychologiem, tak było w Dexterze, gdzie swoje przemyślenia zdradza nam on sam, tak też było w Oz, gdzie Augustus jako narrator przedstawia klarownie sytuację i ważne informacje dotyczące przeżyć, to samo również w Death Note, gdzie poświęcono temu wyjątkowo dużo uwagi.

Tutaj tego wyraźnie brakuje, takie moje zdanie.

Rozumiem, chociaż moim zdaniem zrujnowałoby to serial. Większość decyzji podejmowanych przez Walta zostało świetnie wyjaśnionych lub wydają się zrozumiałe. A gdyby jeszcze podawać myśli Walta na tacy - serial straciłby klimat.
Pozdrawiam! :)

Ciężko stwierdzić, bynajmniej wyżej wymienione seriale na klimacie nie straciły, a ja sam dalej uważam Sopranos za jeden z najlepszych seriali w historii telewizji. Myśli może niekoniecznie zdradzać, aczkolwiek fajnie byłoby dowiedzieć się w jakiś sposób o wewnętrznych rozmyśleniach bohatera, chociażby rozmowy z żoną mogłyby być bardziej psychologiczne.

No cóż, ja dalej będę się upierać, że na tym polega urok serialu. Widz musi samemu trochę pogłówkować, porozmyślać nad przyczynami decyzji Walta. Poza tym, w niektórych scenach gesty, mimika mówią znacznie więcej niż słowa (aktorzy są naprawdę genialni). Zresztą, obejrzyj sobie Mad Men (też produkcji AMC) - tam dopiero ciężko rozgryźć myśli głównego bohatera.
Poza tym - to chyba dobrze, że niektóre seriale próbują wymagać trochę więcej od widza, niż tylko biernego oglądania, prawda? :)

Nie chodzi tutaj o wymaganie czegokolwiek. Przykładem, gdzie genialnie pokazana jest gra umysłowa bohaterów jest Death Note, teoretycznie, idąc twoim tokiem myślenia, masz tam wszystko podane na tacy, a jednak całość bardzo mocno zaskakuje i trzyma w napięciu. Ukazanie myśli i pokazanie psychologicznych wątków nie jest niczym złym, bynajmniej, moim zdaniem jest czymś dobrym i pozwala wielokrotnie na dokonanie przemyśleń, jak Ty na tym miejscu byś się zachował. Pozwala dostrzec rozbieżności między myśleniem ludzi normalnych, a przemyśleniami człowieka z socjopatycznymi skłonnościami itp. itd.

Kwestia gustu, mówię, jeśli chcesz poznać serial z grą psychologiczną, próbami zrozumienia motywacji bohaterów poprzez sięgnięcie w głąb ich umysłu i rozwiązywanie kolejnych zagadek i intryg na podstawie zdroworozsądkowości i psychologii to z tych co do tej pory widziałem najlepszy jest animowany Death Note, moim zdaniem jeden z najlepszych z poza amerykańskich seriali, obok Monstera.

Tak się zastanawiam, po cóż tutaj ukazywanie mysli. Ten film ma własciwie trzy komunikaty: 1) Wszystko w imię miłości 2) Cel uświęca środki 3) sposób na przetrwanie: milczenie albo śmierć...No może jeśli chodzi o żonkę Wolta, to jeszcze 4) Do łóżka swo­jej ukocha­nej przyp­ro­wadź tyl­ko siebie - ani mniej, ani więcej :))) Poza tym, przecież Wolt jest tak do bólu logiczny, że trudno prosić o wyjaśnienia - sprawa staje się trudniejsza, gdy do głosu dochodzi jego Ego - ale to jest w tym filmie piękne :)) Ciekaw jestem 9 odcinka z 5 sezonu - oj Hank chyba na podtarciu tyłka nie skończy :))