Repertuar kina KINOMUZEUM

Trzy młode Norweżki zakładają blackmetalowy zespół Witch Club Satan. Zanim się obejrzą, zaczynają grać na największych międzynarodowych festiwalach. Figura czarownicy - symbol przemocy i kontroli nad kobiecym ciałem splata osobiste doświadczenia z pamięcią zbiorową, tworząc transową opowieść o wstydzie, oporze i emancypacji. Narrację filmu budują rytuały, gesty, głos i cielesna obecność bohaterek. Film łączy sztuki wizualne, choreografię i pracę z głosem. Nikoline, Victoria i Johana zakładają zespół, mimo że żadna z nich tak naprawdę nie potrafi grać na instrumentach. To jednak nie ma znaczenia - chcą wykrzyczeć swój sprzeciw wobec patriarchatu. Kamera towarzyszy procesowi odzyskiwania sprawczości i kontroli nad własną narracją. Film nie opowiada historii w klasyczny sposób, lecz buduje przestrzeń, w której prywatne doświadczenie przechodzi w polityczny akt sprzeciwu.

Rok 1939. Warszawa. Sześcioletnia Jasia żyje światem książeczek cioci Franciszki i wujka Stefana Themersonów i marzy o przyszłości w Paryżu. Jej dzieciństwo przerywają wydarzenia, które rozsadzają porządek świata. Film ukazuje wojnę jako doświadczenie rozpadu - pęknięcie języka, sensu i rzeczywistości. Z perspektywy dziecka oraz dwojga artystów przedstawia niewinność, miłość i twórczość jako formy oporu wobec przemocy oraz przestrzeń ocalenia człowieczeństwa.

Historia tego, co działo się po przełamaniu kulturowego milczenia wokół przemocy dzięki ruchowi #MeToo.

Nikolaus Geyrhalter zabiera widza w podróż do miejsc, gdzie śnieg i lód kształtują warunki ludzkiej egzystencji - od Japonii i Kanady, przez Islandię i Alpy, aż po Antarktydę. Ludzie pracujący w tych rejonach opowiadają o tym, jak zmienia się ich świat. Szerokie, statyczne kadry oraz spektakularne ujęcia z dronów ukazują tysiące form śniegu i lodu oraz ich barwy - nie ma dwóch identycznych płatków śniegu. Film balansuje między zachwytem a melancholią, pokazując nieuchronną utratę tego świata. Reżyser traktuje te obrazy jako "pamięć przyszłości". Na powierzchni krajobrazy wydają się majestatyczne i piękne, lecz pod tą fasadą trwają nieuchronne procesy topnienia lodu i śniegu. Nawet armatki śnieżne na stokach narciarskich są tylko przedłużeniem tej iluzji.

W zakamarkach Nowego Jorku rodzą się historie artystów. Dla Siri Hustvedt Nowy Jork stał się płótnem. Opuściła spokojną Minnesotę, aby odnaleźć bohaterkę swojej pierwszej powieści w tym tętniącym życiem mieście. Jej twórczość stała się jeden z najbardziej wyrazistych głosów współczesnej literatury amerykańskiej.

Od swingu, przez bebop, po free jazz, Sun Ra łączył niezliczone style muzyczne, tworząc własne, awangardowe brzmienie. Razem ze swoim stale rozwijającym się kolektywem Arkestra poszerzał granice jazzu, produkując ponad 200 płyt. W młodości przeżył objawienie - twierdził, że został przeniesiony na Saturna i powołany do całkowitego poświęcenia się muzyce. Stworzył afrofuturyzm, przekształcając starożytne egipskie i międzygwiezdne metafory w muzyczną i duchową wizję, która rezonuje z pokolenia na pokolenie.

W Nigerii grupa nastolatków zakłada kolektyw filmowy The Critics. Bez środków, ale z ogromną pasją, tworzą domowe filmy science fiction: wioska staje się scenografią, green screen zszywają ręcznie, a aktorami zostają dzieci z sąsiedztwa. W filmie pojawiają się zarówno przed, jak i za kamerą. Reżyserka splata ich słowa i obrazy w opowieść o debatach, zwątpieniach, konfliktach i stopniowej profesjonalizacji. Filmy stają się dla nich ucieczką i azylem, a energia, determinacja i pasja młodych twórców - dojrzewających wraz z magią audiowizualnego medium - wywołują uśmiech.

Tam, gdzie Rio Grande wpada do morza, wydmy przyciągają rzadkie ptaki morskie i ostatnie dzikie oceloty w Stanach Zjednoczonych. Jednak bagna zostały osuszone, plaże zamknięte, a domy wykupione, by zrobić miejsce dla nowego ośrodka startowego SpaceX. Film ukazuje konsekwencje tej "kosmicznej gorączki", stawiając fundamentalne pytanie: czy wizje podboju kosmosu prowadzą rzeczywiście do lepszej przyszłości, czy są jedynie wyrazem szalonych ambicji, które mogą doprowadzić ludzkość do katastrofy? Obserwujemy, jak lokalne społeczności w Boca Chica doświadczają sprzecznych emocji: z jednej strony podziwiają fascynujące starty rakiet i snują marzenia o eksploracji kosmosu, z drugiej - są świadkami niszczenia środowiska naturalnego i zanikania dzikiej przyrody. W małym teksańskim miasteczku ujawniają się wszystkie nadzieje, marzenia, lęki i wątpliwości ludzkości - od technologicznego entuzjazmu po troskę o kruchość przyrody i potrzebę równowagi między technologią a naturą. Film ukazuje dramatyczny kontrast między postępem technologicznym a kruchością ekosystemu, zmuszając do refleksji nad prawdziwą ceną rozwoju.

W obliczu globalnych zagrożeń i wyzwań ekologicznych film zabiera nas w niezwykłą podróż po ekosystemach, których mogliśmy  wcześniej nie znać. Ukazuje naukowców i rolników z różnych kultur, mówiących różnymi językami, którzy przedstawiają wizję współpracy i innowacji. Film zadaje pytanie, czy ekologiczna współzależność może powstrzymać nas przed dystopijną przyszłością? Zachwycające ujęcia na lądzie i wodzie nie tylko dają nadzieję, lecz także przypominają, dlaczego ochrona i ratowanie naszej planety są dziś tak istotne.

Intymny portret życia Edny O’Brien - jednej z najważniejszych irlandzkich pisarek XX wieku. Film ukazuje jej niezwykłą karierę: od kontrowersyjnej debiutanckiej powieści "The Country Girls", która w 1960 roku wywołała skandal w konserwatywnej Irlandii, po życie pełne sukcesów, romansów, luksusu i osobistych strat. Wykorzystując osobiste dzienniki O’Brien, czytane przez nominowaną do Oscara® Jessie Buckley, oraz komentarze takich pisarzy, jak Gabriel Byrne i Walter Mosley, film tworzy szczere świadectwo jej życia. Pokazuje zarówno literackie triumfy, jak i wyzwania osobiste - od publicznego potępienia i zakazu książek w Irlandii, przez burzliwe życie w Londynie, po relacje rodzinne i wychowanie dwóch synów. To opowieść o odwadze, niezależności i nieustającej pasji do pisania równie mrocznej, szczerej i urzekającej, jak sama twórczość O’Brien. Śmierć autorki w lipcu 2024 roku w wieku 93 lat nadaje filmowi dodatkową symbolikę.

Bosa kobieta w kapeluszu kroczy po ostrych skałach nad brzegiem morza, niosąc dużą jutową torbę. Co się tu dzieje? Reżyser tworzy niezapomniane, minimalistyczne doświadczenie o niezwykłej sile oddziaływania. Kamera uchwyca grę światła, faktury i rytmy krajobrazu - od jego majestatu po najdrobniejsze, najbardziej zachwycające szczegóły. Kobieta wysypuje zawartość torby, a drobne cząsteczki unoszą się w powietrzu, niesione przez wiatr. Ścieżkę dźwiękową z naturalnymi odgłosami uzupełniają kompozycje na smyczki i fortepian. Te małe, lekkie elementy, które w zwolnionym tempie wyglądają jak cząsteczki wody, to łuski ryb. Artystka wykonuje gest, działająca pod pseudonimem K49814, pragnie pozostać anonimowa.