Pierwsze chwile z grą są piękniejsze od snu. Przez kilka godzin można tułać się po Columbii tylko po to, żeby oglądać niesamowicie klimatyczne widoki, automaty z filmami, podsłuchiwać konwersacje przechodniów. To jest to czego w dzisiejszych grach brakuje. Bioshock Infinite to przede wszystkim przepiękna OPOWIEŚĆ, a nie tylko sieczka.
Z drugiej strony w grze jest za dużo walki i po jakimś czasie staje się ona monotonna. Twórcy mogliby po prostu nie pchać do każdego pokoju wrogów, ale rozumiem, że gdyby tego nie zrobili to z kolei niewyżyci fani strzelanek by im tego nie wybaczyli.
Inną sprawą jest to, że bardzo mozolne jest przeszukiwanie lokacji. Po jakimś czasie chce się wymiotować od podchodzenia do każdego biurka i podnoszenia z niego 3 pieniążków i pomarańczy. Doprowadza to do tego, że ostatnie chwile gry wolisz biec przed siebie i olewać wszystko, żeby dowiedzieć się co jest dalej. (szczerze mówiąc grę można przejść bez nawet jednej monety. Ulepszenia broni i mocy są zbędne, a nowe bronie zazwyczaj po prostu gdzieś sobie leżą.)
Zakończenie miażdży, mieli, tnie, ściera i wypluwa tak, że chce się siąść i płakać, że to koniec. Bardzo udane zakończenie i bardzo ciężkie do zrozumienia. Nareszcie musimy pomyśleć i nareszcie mamy tajemnice, na które nie ma odpowiedzi.

W rezultacie uznaje grę Bioshock Infinite za grę niesamowicie dobrą. Od pierwszych chwil ma się to uczucie, że właśnie rozpoczyna się nowa, niezapomniana przygoda...