Cichy chaos Pressbooks

Pietro, producent filmowy, ratuje przed utonięciem kobietę. Po powrocie do domu dowiaduje się, że jego żona umarła. Zostaje jedynym opiekunem 10-letniej córeczki Claudii. Mężczyzna musi przystosować się do całkiem nowej sytuacji i nauczyć najprostszych, codziennych czynności. Wycofuje się z szaleńczego pędu, który towarzyszył mu w pracy, zaczyna szukać siebie, a przede wszystkim całe dnie spędza siedząc na ławce w parku obok szkoły córki. Tu spotka się z przyjaciółmi, pije kawę, rozmyśla. Tu na nowo rodzi się jego świat? "Cichy chaos" to stan umysłu, w którym znajduje się Pietro po śmierci żony. Ból i zagubienie powoli zmieniają się w spokój i zrozumienie. Pietro zaczyna patrzeć na świat zupełnie nowymi oczami. Znajduje klucz do duchowego odrodzenia i uczy się kochać życie.

- Scenariusz powstał na podstawie książki Sandro Veronesi. - Kasia Smutniak jest ubrana w koszulkę z trasy koncertowej The Who. Reżyser filmu,  Antonio Luigi Grimaldi, jest wielkim fanem zespołu,  a koszulkę kupił podczas koncertu grupy latem 2007 roku w Weronie.

Nanni Moretti: Staraliśmy się pozostawić znaczenie książki, jej rdzeń, emocje, jednocześnie upraszczaliśmy wiele zdarzeń, bo powieść składa się z wielu wtrąceń, wspomnień, dialogów wewnętrznych Pietro. Zostawiliśmy jego uczucia i emocje. W jakiś sposób uprościliśmy opowieść. Wydaje mi się, że nie byłbym w stanie stworzyć postaci Pietro, gdybym sam reżyserował. Byłbym znacznie bardziej zmęczony, zdenerwowany, zlękniony i mniej skoncentrowany na aktorstwie. Teraz wiem, czemu nie chciałem podjąć się reżyserii. Antonio Grimaldi: Usunąłem ze scenariusza prawie wszystkie sceny, w których nie pojawiał się główny bohater, Pietro Paladini. Początkowo było ich znacznie więcej. Pozostały zaledwie trzy: jedna, kiedy brat  Pietro spotyka go na skwerze, druga, w Wenecji i ostatnia, w której pojawia się żona Jeana Claude'a. A to dlatego, że cała filmowa opowieść jest widziana oczami Pietro, jego emocjami w danej sytuacji. Większość tego, co przeżywa, wydarza się na skwerze. Powoli zaczyna znać ten skwer i vice versa. (?) Dla mnie to trochę tak, jakby ten skwer był "żywy", jakby ostrzegał Pietro, chronił przed niebezpieczeństwem. Największym wyzwaniem w pracy nad filmem było połączenie roli głównego bohatera, związanego z jednym miejscem i jednoczesnego pozbycia się wrażenia stateczności obrazu. Pomysł ściągnąłem z książki Veronesiego: Pietro siedzi przed szkołą nie tylko po to, żeby obserwować córkę, ale po to, by z dystansem spojrzeć na swoje życie.   Pietro jest punktem wyjścia dla każdej sceny, w sensie metaforycznym i dosłownym. Jest narratorem filmowej opowieści. W sensie technicznym, posługiwałem się tak kamerą, bym mógł opisać jego emocje, respektując jego niechęć do okazywania smutku. Wydaje mi  się, że udało mi się sportretować czekanie, prawidłowo odtworzyć to, co było tak dobrze opisane w powieści: myśl, że dzisiejsi ludzie stają twarzą w twarz ze śmiercią, ale nie są zdolni uwierzyć żadnej religii czy tradycji.

Jaka jest rola muzyki w twoim filmie? Zasadnicza różnica między amerykańskim a włoskim kinem jest taka, że w amerykańskich filmach muzyka kreuje napięcie. Muzyka towarzyszy nam każdego dnia, a każda piosenka przekierowuje nas do jakiś emocji, wspomnień. Niektóre utwory tworzą w głowie obrazy,  które odwołują do konkretnych scen, a to sprawia, że są one bardziej intymne. We Włoszech musimy często ciąć koszta i ograniczać budżet na muzykę. Musimy używać nowych emocji, stworzonych przez oryginalny soundtrack do danego filmu. Gdybym był włoskim producentem, wybrałbym taniego aktora i zainwestowałbym dużo pieniędzy w muzykę! Jaką piosenkę wybrałeś do "Cichego chaosu"? W powieści Veronesi, piosenka Radiohead odgrywa, na poziomie narracji, bardzo ważną rolę, ale ten aspekt książki nie mógł być przeniesiony do filmu. Ale chciałem złożyć hołd książce, wykorzystując ich Pyramid song. Wybór dwóch innych utworów - "Cigarettes and Chocolate Milk" Rufusa Wainwrighta i "Your Ex-lover Is Dead Stars" ? wynikał tylko z moich własnych upodobań. Aspekt melodyczności filmu był dla mnie bardzo ważny i kształtował atmosferę całości. Jak ci się pracowało z Paolo Buonvino? Rozrzedzona, zawieszona atmosfera, która głównie charakteryzuje film, jest bardzo trudna do wyrażenia. Potrzebowaliśmy dyskretnej melodii, która nie naruszałaby struktury scen, ale wspierałaby je. To sprawiło, że po raz pierwszy wybrałem młodego muzyka, który jednocześnie był ekspertem w tworzeniu ścieżek dźwiękowych. Narrację muzyczna zastosowaliśmy na zasadzie puzzli, jedynie w ostatniej scenie muzyka eksploduje. Początkowo mieliśmy sam temat muzyczny ? podzielony, poprzerywany i narastający aż do ostatniej sceny. Wyeliminowałem wszelkie odgłosy ze sceny seksu między głównym bohaterem a kobietą którą uratował, kreując w ten sposób coś bardzo realnego, agresywnego, pozbawionego jakichkolwiek romantycznych aspektów. Jaki jest twój gust muzyczny? W zasadzie doceniam wszystkie gatunki muzyczne i staram się być na bieżąco. Uformował mnie amerykański i angielski rock lat 70-tych. To był czas, który stworzył kilkanaście ikon nie tylko w muzyce, ale i w kinie i innych sztukach. Jeśli nie zostałbym reżyserem, chciałbym robić radio, ale takie z lat 70- tych, gdzie można było rozmawiać o muzyce i jej autorach.