Dogville
2003
Listy powiązane z filmem
Filmy znajdujące się na przeciwległym biegunie wobec wdzięczących się do widza obrazów z dorobku Emerald Fennell czy Chloé Zhao. Jeśli te prestiżowe błyskotki zaprojektowane są do wygładzania świata w lekkostrawne, estetyczne "wajby", to filmy na tej liście są ich papierem ściernym. W miejsce pozerskiej ikonizacji: bliskoskórny naturalizm lub groteska. Zamiast uwodzenia nośnymi środkami: nieatrakcyjna lub skromna forma, która zostaje pod paznokciami. *pominąłem całą filmografię braci Dardenne, bo nie chcę mi się dodawać każdego ich filmu, tak jak nie zamierzam zbierać tu wszystkich kitchen-sink dramatów z UK, wymieniać tysiąca przykładów kina eksploatacji czy robić przekroju rumuńskiej nowej fali. Ograniczyłem się do kilku ulubionych przykładów takich filmów.
Subiektywna chronologiczna lista dziwnego, pojebanego, chorego gówna po którym chcesz sobie powiedzieć "co ja właśnie obejrzałem?". Ew. filmy, które może nie są bardzo chore, ale mają dużą aurę dziwności. Tylko filmy/seriale, które widziałem, więc na pewno sporo brakuje.
Dobra piosenka towarzysząca napisom końcowym nie tylko utrwala emocje, nie tylko pełni rolę swoistego komentarza do obrazu, ale potrafi sprawić, że film wydaje się lepszy. Poniżej lista filmów, które łączy na pewno jedno: kończą się dobrą piosenką.
Zbiór dzieł, w których sacrum formy spotyka się z profanum emocji. To filmy ocenione na 10/10 – nie tylko ze względu na warsztatową biegłość, ale przede wszystkim za unikalną sygnaturę autorską, która w moim osobistym odczuciu definiuje granice kinowego doświadczenia.
Ontologia filmu w jej najczystszej postaci. Prezentuję fundamenty X Muzy, w których każda kompozycja kadru i cięcie montażowe stanowią o ewolucji języka kina. To zestawienie tytułów, które przetrwały próbę czasu, stając się uniwersalnym punktem odniesienia dla estetyki i teorii filmu.
Kolejność przypadkowa, chociaż na górze listy znajdują się filmy, które miały największy wpływ, a na dole listy te, które miały odrobinę mniejszy. Nie chodzi o dokładnie jakąś wewnętrzną przemianę, chociaż i to się zdarzało, ale bardziej o coś co sprawiło, że stały się częścią mnie i pomagają mi w opisie rzeczywistości, albo jakoś oddają część mojego życia, mojego sumienia. W przeciwieństwie do drugiej 50 z następnej listy, tutaj oceniam je głównie pod wpływem artyzmu, ideologii, ładunku emocjonalnego który niosą, znacznie mniej niż jako dzieło końcowe jako całość. Dużo mniej też liczy się tzw. "replayability". Niektóre nadają się do obejrzenia tylko raz (chociaż nie jest to warunek), a niektóre będą odpowiednie tylko podczas specjalnego nastroju. Liczy się co sobą reprezentują i jakich zostawiają nas po obejrzeniu.