Ten film w mojej ocenie to totalna porażka i oczywiście zaraz postaram się swoje stanowisko jasnym uczynić.
Nie martwcie się – nie będzie spojlera – z powodu braku logicznej fabuły spojlerowanie w tym przypadku jest bardzo trudne. Zresztą zajmę się pierwszą godziną . Dłużej nie wytrzymałem i nie zamierzam nawet próbować.
Niektórzy zarzucają filmowi, że jest „przegadany” Dla mnie sensowne „przegadanie” to wielki atut, a nie wada. Ale „gadka” na poziomie tego filmu to tragedia…
Moim zdaniem bardzo często filmy „przegadane” stanowią o ich genialności –„12 gniewnych ludzi” to chyba najlepszy przykład. Kolejne przykłady? „Ojciec Chrzestny” ( cała trylogia), „Taksówkarz”, „Misja”, „Wściekłe Psy”, „Pulp Fiction”, to filmy również „przegadane”. Ale jak cudownie „przegadane”… „Ojciec Chrzestny” trwa prawie 3 godziny i nie wiadomo nawet, kiedy ten czas mija. Mało tego – w pewnym momencie czuje się żal, że film za chwile się skończy… Zresztą cała Trylogia „Ojca” to filmy w większości przegadane, co jednak jest ich ogromnym atutem, bez którego byłoby to „zwykła” kino „gangsterskie”
Wyłapanie chronologii wydarzeń w „Irlandczyku” jest po prostu niemożliwe. Czy to w czasie realnej narracji filmu, czy w retrospekcjach aktorzy wyglądają jednakowo staro, co powoduje totalny chaos w odbiorze. Myślę że aktorzy stale powinni nosić czapeczki z numerkami informującymi widzów ile aktualnie, według scenariusza przedstawiana postać ma mieć lat. Może dzięki temu można by z tego narracyjnego chaosu jakichś konspekt wyłowić.
Niby ile lat ma mieć tytułowy Irlandczyk w scenie, w której kopie sklepikarza? Wygląda jak 50 latek i porusza jak 70 latek. A ile według Scorsese ma w tej scenie mieć? 30? 35? Naprawdę nie wiem. Po samochodach ( marka, model ) mam dociekać, czy jak?
Wygląda to mniej więcej tak. Początek filmu. Starzy De Niro i Pesci jadą „załatwić sprawy”. Zatrzymują się przy drodze, widzą stację benzynową i nagle retrospekcja –„to jest to miejsce? „Tak”. I niby przeskok w czasie, na tyle odległy, że postaci są „młode” i dopiero się poznają . De Niro ( który mimo, że „odmłodzony” wygląda spokojnie na ponad 50 lat)jest zwykłym kierowcą starej ciężarówki, która akurat się zepsuła. Pojawia się równie stary Pesci i już po chwili pomaga mu ją naprawić. Najlepsza jest naprawa samochodu. Poesci wkłada ręce pod maskę i stwierdza, że to łańcuch rozrządu, każe coś dokręcić i jest git. Taki z niego straszny gangster, że nawet ciężarówka woli go słuchać.
I potem De Niro postanawia zacząć gangsterską karierę pod skrzydłami Pesci. Z tym, że zaczynanie kariery gangstera w wieku 50 lat, po tym jak się całe życie prowadzi wątłą ciężarówkę to trochę dziwny pomysł ( a tak właśnie wygląda –znów doskwiera brak numerka na czapeczce określającego wiek bohatera )
Kradnie z ciężarówki kilka, kilkanaście sztuk połaci mięsa dzięki czemu może już jeść posiłki ( steki ) z największym Donem dzielnicy, a może i miasta. Stają się wręcz kumplami…
Potem mija kilka lat ( patrząc po twarzach może nawet mniej niż kilka ) i nasz bohater De Niro jest już praktycznie prawą ręką Hoffy ( mieszkają nawet we wspólnym apartamencie)
Dalej już nie dałem rady oglądać. Sorry.
Nie wiem co sie dzieje z kultowymi twórcami kina. Ale dzieje się źle.
Tarantino nagrywa film o ( zapożyczam trochę tekst kogoś innego, ale jakże celny ) „ludziach, którzy jeżdżą samochodami po Hollywood i robią rzeczy”, a według mnie Scorsese robi film o „ludziach, którzy ledwo chodzą i mówią od rzeczy” W obu przypadkach niekoniecznie z sensem czy elementarną logiką.
Zlepki scen, dialogów, których nijak nie da się zapamiętać „wyświetlać” sobie w głowie i mimowolnie uśmiechać, oraz z upodobaniem cytować w odpowiednich sytuacjach życiowych, jak to drzewiej, z poprzednimi filmami -zwłaszcza Tarantino bywało.
Z kinem dzieje się coś dziwnego i mam ochotę zacytować pierwszego z Panów „Heroina wraca w wielkim stylu” . Lecz chyba bardziej prawdopodobne iż pojawił się w Hollywood jakiś inny, jeszcze skuteczniej wyrzucający na inną orbitę narkotyk…
A pomyśleć , że ci samy reżyserzy „zrobili” takie filmy jak „Wściekłe Psy”, czy „Taksówkarz”

Wracając do twarzy aktorów. Są tak samo „naturalne” jak twarze w „300” Snydera. Z tym, że w tym przypadku to efekt zamierzony, dopełniający konwencje tegoż filmu, natomiast w „Irlandczyku” to kompletna groteska godna plastusiowego pamiętnika.

I wiem, że zaraz napadną na mnie wszelacy nawiedzeni filozofowie kina, że to nie filmy dla „Marvellowców” , czy fanatyków filmów Vegi.

Nie –top 100 filmów wg tego portalu w z 70 % pokrywa się z moi zdaniem w tym temacie ( lecz ostatnio z przerażeniem zauważam, że lista coraz mniej mi odpowiada –naprawdę kultowe dzieła zostają coraz niżej spychane przez dzieła Marvella itp…) I żałuję. Bardzo żałuję, że filmów z tej listy nie da się „odzobaczyć” tylko po to, aby móc nacieszyć się nimi ponownie „pierwszy raz” ( większość z nich widziałem kilkukrotnie). I jestem coraz bardziej przerażony – nie ma co oglądać !!!
Ostatnie filmy, które mnie znów poderwały to „Whiplash” oraz „Pierwszy Człowiek”, czy „Wolny Strzelec”. Ale takie filmy trafiają się niestety raz na kilkanaście miesięcy.

Są oczywiście filmy czy poszczególni twórcy, którzy do mnie po prostu nie trafiają. Ale wiem, zdaję sobie sprawę, że są to filmy bardzo dobre, wybitne wręcz tyle że nie w moim guście.
Kompletnie nie trafia do mnie na przykład David Lynch ze swoją psychodeliczną narracją ( ale „Człowiek Słoń” z Hopkinsem to arcydzieło ). Nuży mnie Almodovar, lecz znów – „Drżące Ciało” to film, którym delektuje się wielokrotnie.
Nie podoba mi się kultowy „Czas Apokalipsy” Nie i koniec, pomimo tego, że to wielkie kino. Nie podoba mi się wreszcie tak bardzo chwalony „Joker” z Phoenixem ( mimo że to jedna z lepiej odegranych ról jakie widziałem )
Nigdy , przenigdy nie nazwał bym filmów tworzonych przez powyższych twórców mianem badziewia , czy gniotów,tak samo jak wymienionych przed chwilą tytułów, pomimo tego,że mi się po prostu nie podobają.
Ale nie mam oporów stwierdzić – „Irlandczyk” i „Pewnego razu w Hollywood” to tragedia, gnioty, o których dla poprawności nie wypada się negatywnie wypowiadać, bo Scorsese, bo Tarantino.
Równie dobrze można by skrzyknąć Pieczkę, Gajosa, Gołasa, Pressa i Raksę , wrzucić ich w mundury, odmłodzić twarze, wyszarpać skądś T-34 na chodzie i dokręcić kilka odcinków „Pancernych”, a potem na siłę piać peany o fantastyczności tegoż pomysłu.
Efekt byłby równie tragikomiczny jak w „Irlandczyku”. Ale może dialogi byłyby trochę bardziej sensowniejsze. No chyba, że Vega by się za to zabrał :-)