film
Ćma
1980
1h 40m
Jan prowadzi audycję radiową dla cierpiących na bezsenność. Problemy prywatne i zawodowe stopniowo prowadzą go do rozstroju nerwowego.
reżyseria Tomasz Zygadło
scenariusz Tomasz Zygadło
produkcja Polska
premiera 10 października 1980 (Światowa i polska premiera kinowa)
nagrody Film otrzymał nagrodę oraz 2 nominacje
Ranking ról
Nowość
Melancholia y2k w ciepłym blasku latarni. Początek listy to definiujące gatunek klasyki - "Nocna trylogia" Lyncha jako obraz mrocznej ezoteryki oraz nocne etiudy Jima Jarmuscha składające się na Noc na ziemi i Mystery Train. Następnie znajdują się samodzielne perełki skąpane w światłach miasta po zmroku: Bill Murray próbuje zapełnić czymś bezsenność w Tokio; budapeszckie metro wypluwa projekcje swoich koszmarów; ktoś w Klubie Exotica próbuje znaleźć odrobinę ciepła w obcych oczach; Petr Zelenka próbuje stworzyć praską Noc na ziemi; Olaf Lubaszenko zapija pustkę wewnętrzną, a Gina McKee szuka swojego miejsca we własnym życiu. Do tego dwa klasyki z pogranicza snu i jawy - Big Lebowski i ostatni film Kubricka. Zaraz potem następuje zmiana scenerii i nocny spleen przenosi się na ulice Tajpej i Hongkongu. Jest to alternatywa dla miast zachodu, wedle której noc, jak czarna dziura, pochłania bohaterów, nie mogących wrócić do jasnego, przejrzystego życia. Na ulice Tokio zabiera widza też Gaspar Noe, otwierając sekcję trzech dreszczowców, ukazujących noc jako czas przemocy, strachu i bezprawia. Kolejne pozycje zajmują filmy nowoczesne, nakręcone w duchu drugiego dziesięciolecia XXI wieku. Jest tu miejsce na dwa bardzo ciepłe melodramaty - Noce z Teodorem i Dobrzy nieznajomi. Znajduje się tu też film bardzo ważny, wielowarstwowy i trudny obraz Larsa von Triera o nocy, która może być tą pierwszą albo ostatnią. Poza tym arcygenialna etiuda Jarmuscha i mumblecorowy Shithouse stanowiący pewnego rodzaju łącznik z kolejną sekcją. Sekcja rave'owa z ważnym polskim akcentem przechodzi w zaskakująco skomponowany zbiór pt. Noc degenerująca, który pokazuje niszczący i odcinający wpływ nocnego życia na człowieka. Dwa filmy z lat 50' i dwa z okolic przełomu milenium pokazują, jak jednakowe, pomimo czasu, pozostają pokusy świata cienia. Następnie Frantic - film niezwykły, nieodgadniony, jedyny w swoim rodzaju. Ostatnia sekcja, rozpoczynająca się od arcydzieła Zurliniego, to nieco sentymentalne spojrzenie na i samotność, która najbardziej doskwiera właśnie nocą. Delon, Cybulski, Mastroiani, Wilhelmi i Łapicki tworzą wspaniały kolaż twarzy zobojętniałych, smutnych i beznadziejnych, szukających w zmroku pocieszenia.
Jak zwykle świetny Roman Wilhelmi wciela się w postać zwykłego z pozoru dziennikarza radiowego - Jana. Prowadzi nocną audycję 'Radiotelefon', w której słuchacze zwierzają się ze swoich problemów. 'Radiotelefon' zaczyna być w jego życiu na pierwszym miejscu, ale nie dlatego, że Jan jest tak dobrym dziennikarzem i oddaje się swojej pasji. To nie to.... więcej
Opis filmu Ćma
Warszawa, przełom lat 70. i 80. Jan (Roman Wilhelmi) jest twórcą i redaktorem popularnego programu radiowego "Radiotelefon". W prowadzonej na żywo nocnej audycji udział biorą słuchacze szukający pomocy w zmaganiach z codziennością. Oczekują od prowadzącego porady, ciepła i zrozumienia. Jednak Jan sam potrzebuje pomocy. Rozpada się jego... czytaj dalej
Informacje o filmie Ćma
Film nakręcono w Łodzi i Sopocie (Polska).
Znajdź filmy, które mogą Cię zainteresować
Rozumiejąc specyfikę gospodarki lat 80 w Polsce, uwagę przykuwa ten oto dialog z lekarzem:
Kim Pan jest z zawodu?
- Dziennikarzem.
- Ja rozumiem - dziennikarze - ludzie nerwowi, ale... 62 punkty? Pan zajmuje się problematyką ekonomiczną?
Jestem świeżo po obejrzeniu "Ćmy". Musze powiedzieć, że jestem zaskoczona poziomem
filmu. Urzeka mnie niesamowita nastrojowość, tak- napięcie, które towarzyszy widzowi, a w
dodatku muzyka, którą skomponował J. K. Pawluśkiewicz dodatkowo uklimatycznia ten
obraz. "Będąc człowiekiem", "Abyś czuł" czy "Stwardnieje Ci...
Podczas rozmowy Jana z psychiatrą, Fronczewski powiedział ciekawą rzecz, cytuję: "Jest taki pogląd, że aktor który płacze na scenie prawdziwymi łzami - nie jest zawodowcem i z teatru powinien się wycofać". Zgadzacie się z tym? Pytam o samą hipotezę - abstrahując od filmu.
