film

Strach nad miastem

Peur sur la ville
1975

2h 5m
6,8 925  ocen
6,8 10 1 925
Oficer dochodzeniowy tropi maniakalnego zabójcę upadłych kobiet. Zobacz pełny opis
Kryminał
Strach nad miastem zobacz zwiastun

reżyseria Henri Verneuil

scenariusz Henri Verneuil

produkcja Francja, Włochy

premiera

Listy powiązane z filmem (3) Odkryj inspiracje na kolejny seans
Nowość
Każdy pewnie raz w życiu słuchał to co napisał ten skromny człowiek. Kompozytor i wirtuoz, którego można śmiało porównywać z klasykami wiedeńskimi. Jednak wielu słyszało głównie te same utwory z tych samych filmów, tak jakby napisał do 20-30, ale to nie prawda, napisał do 500 i nawet ja ledwo obejrzałem ich 100, ale wśród nich jest tyle perełek o których warto by jak najwięcej osób się dowiedziało, a nie słuchało jak w tym RMF Classic, co puszczają w kółko 10 jego utworów. Dam taki przykład, jest taki znany utwór La Califfa, który pojawił się w filmie z Romy Schneider. Wspomniane radio puszcza ten utwór wiele razy, ale wiem, że nikt z ich redakcji tego filmu nie obejrzał. I o tym będzie ta lista. Nie tylko wspomniane zapomniane utwory, które zasługują na pamiętanie, ale i filmy. Zapraszam więc do podróży, która pokaże wszystkim, że Ennio Morricone nie pisał muzyki tylko do westernów i dramatów, ale stworzył on taką muzykę, która jest często głównym powodem obejrzenia filmów. Poniżej jest podział na parę podgrupek, żeby łatwiej było wyszukiwać. Jak będę oglądał kolejne filmy z muzyką Mistrza to będę je tu dodawał. Może też kiedyś o innych znanych włoskich kompozytorach dam listę. (Filmweb dał ograniczniki ostre co do limitów wpisów, więc tutaj legenda) Kolor czerwony - Filmy znane z wybitną muzyką (czyli to co w sumie wszyscy znają) Kolor pomarańczowy - Filmy nieznane, z wybitną muzyką, które warto poznać również dla samych filmów. Kolor żółty - Filmy nieznane, z wybitną muzyką, które no nie są niczym wyróżniającym się, można z ciekawości. Kolor zielony - Filmy, które warto tylko dla paru utworów poznać. Kolor niebieski - Filmy, które są lepsze od muzyki jakie do niej powstały. Kolor fioletowy - Film ani muzyka niestety nie wyróżnia się zbytnio. Kolor różowy - Film znany, ale bez wyróżniającej się muzyki.
Każdy pewnie raz w życiu słuchał to co napisał ten skromny człowiek. Kompozytor i wirtuoz, którego można śmiało porównywać z klasykami wiedeńskimi. Jednak wielu słyszało głównie te same utwory z tych samych filmów, tak jakby napisał do 20-30, ale to nie prawda, napisał do 500 i nawet ja ledwo obejrzałem ich 100, ale wśród nich jest tyle perełek o których warto by jak najwięcej osób się dowiedziało, a nie słuchało jak w tym RMF Classic, co puszczają w kółko 10 jego utworów. Dam taki przykład, jest taki znany utwór La Califfa, który pojawił się w filmie z Romy Schneider. Wspomniane radio puszcza ten utwór wiele razy, ale wiem, że nikt z ich redakcji tego filmu nie obejrzał. I o tym będzie ta lista. Nie tylko wspomniane zapomniane utwory, które zasługują na pamiętanie, ale i filmy. Zapraszam więc do podróży, która pokaże wszystkim, że Ennio Morricone nie pisał muzyki tylko do westernów i dramatów, ale stworzył on taką muzykę, która jest często głównym powodem obejrzenia filmów. Poniżej jest podział na parę podgrupek, żeby łatwiej było wyszukiwać. Jak będę oglądał kolejne filmy z muzyką Mistrza to będę je tu dodawał. Może też kiedyś o innych znanych włoskich kompozytorach dam listę. (Filmweb dał ograniczniki ostre co do limitów wpisów, więc tutaj legenda) Kolor czerwony - Filmy znane z wybitną muzyką (czyli to co w sumie wszyscy znają) Kolor pomarańczowy - Filmy nieznane, z wybitną muzyką, które warto poznać również dla samych filmów. Kolor żółty - Filmy nieznane, z wybitną muzyką, które no nie są niczym wyróżniającym się, można z ciekawości. Kolor zielony - Filmy, które warto tylko dla paru utworów poznać. Kolor niebieski - Filmy, które są lepsze od muzyki jakie do niej powstały. Kolor fioletowy - Film ani muzyka niestety nie wyróżnia się zbytnio. Kolor różowy - Film znany, ale bez wyróżniającej się muzyki.

Letellier jest oficerem dochodzeniowym w mieście rządzonym przez strach. Ma za zadanie wyśledzić wykonującego obsceniczne telefony maniaka, który niedawno pozbawił życia swą pierwszą ofiarę. Jedynym tropem Letelliera jest telefoniczne wyznanie mężczyzny znanego jako Minos, który zapowiada moralną krucjatę przeciwko upadłym kobietom. Do... Letellier jest oficerem dochodzeniowym w mieście rządzonym przez strach. Ma za zadanie wyśledzić wykonującego obsceniczne telefony maniaka, który niedawno pozbawił życia swą pierwszą ofiarę. Jedynym tropem Letelliera jest telefoniczne wyznanie mężczyzny znanego jako Minos, który zapowiada moralną krucjatę przeciwko upadłym kobietom. Do Letelliera zgłasza się przerażona Helen, wspierana przez przyjaciela Pierre'a Valdecka. Letellier proponuje jej ochronę policyjną, jednak wkrótce potem Helen zostaje brutalnie zamordowana. Pośród potrzaskanych kawałków szkła Letellier znajduje ważną wskazówkę, sugerującą że przyjaciel Helen, Valdeck, to Minos we własnej osobie. Rozpoczyna się pościg... [opis dystyrbutora] czytaj dalej

premiera 9 kwietnia 1975 (Światowa)

na podstawie Francis Veber (dialogi) / Jean Laborde (dialogi) ...więcej

studio Cerito Films / Mondial Televisione Film

tytuł oryg. Peur sur la ville

inne tytuły The Night Caller Wielka Brytania
więcej

Film nakręcono w Paryżu i Asnières-sur-Seine (Francja).
Okres zdjęciowy trwał od listopada do grudnia 1974 roku.
TOP filmy z roku...
  • 2026
  • 2025
  • 2024
  • 2023
  • 2022
  • 2021
  • Zobacz wszystkie lata
Filmy dostępne na...
Od najlepszych
  • Od najnowszych
  • Od najlepszych

Świetne sceny kaskaderskie, pościgi, strzelaniny i seryjny morderca w tle. Te nocne telefony do ofiar, ta muzyczka w tle, no coś pięknego, fajnie budowały nastrój zagrożenia. Belmondo w swoim stylu: trochę się powygłupia, trochę postrzela, a przy tym sporo się nagimnastykuje. Polecam.

legendarna Lea Massari (Anna z "Przygody" Antonioniego), Catherine Morin i Germana Carnacina.

●W przypadku słynnego ujęcia Jeana-Paula Belmondo na dachach wagonów jadącego metra, pociąg w rzeczywistości jechał z prędkością 60 km/h (37 mph), jednak montaż dźwięku sprawia, że ​​wydaje się, że porusza się szybciej.
●W przypadku sceny w metrze RATP (nazwa spółki właścicielskiej paryskiego metra) pozwoliła ekipie...

więcej

To co Belmondo wyczyniał w tym filmie naprawdę budzi mój podziw. Żadne efekty
komputerowe z „zielonym tłem” nie zastąpią starej dobrej kaskaderki. No, ale Belmondo
skaczący po dachach jadących wagonów metra to nie jedyny atut tego filmu. Mamy tu
ciekawą, choć niezbyt oryginalną fabułę. Belmondo gra tu dobrego,...

więcej

Jeden z ciekawszych filmów, jaki miałem przyjemność obejrzeć, w tematyce psychopata i jego ofiary vs. policjant z wydziału kryminalnego :) Verneuilowi słabe filmy się raczej nie zdarzają ;) Po raz kolejny pełna satysfakcja po seansie.