Marsellus Wallace

Centralna, choć nie najczęściej obecna na ekranie postać "Pulp Fiction". Grany przez Vinga Rhamesa, jest potężnym bossem przestępczego podziemia Los Angeles – człowiekiem, którego imię wzbudza respekt, a często i strach. Choć w filmie nie pojawia się w każdej scenie, jego obecność odczuwalna jest przez cały czas – niczym cień, który kontroluje losy innych bohaterów.

Marsellus jawi się jako klasyczny władca półświatka: opanowany, bezwzględny, a zarazem wyrachowany. Charakterystycznym szczegółem jego wizerunku jest plaster widoczny z tyłu głowy – drobny, a zarazem niepokojący detal, który wzbudził wiele interpretacji wśród widzów. Nie krzyczy, nie musi podnosić głosu – jego autorytet wynika z pozycji i reputacji, jakie zbudował. To on decyduje o życiu i śmierci, to on wyznacza zasady, których złamanie oznacza katastrofalne konsekwencje. Przykładem może być jego układ z Butchem Coolidgem – bokserem, który miał położyć się w ringu. Marsellus nie potrzebował wielkich słów, by jasno określić, że nieposłuszeństwo będzie równoznaczne z wyrokiem śmierci.

Z drugiej strony Wallace nie jest tylko bezdusznym gangsterem. Jego relacja z Mią, choć osnuta tajemnicą i nieco chłodna, pokazuje go jako mężczyznę, który w swoim świecie również próbuje zachować prywatną sferę. Wątek z Vincentem Vegą, wysłanym, by zaopiekował się Mią podczas nieobecności Marsellusa, ujawnia, jak dużą wagę przykłada do lojalności i zaufania. Nieprzypadkowo Jules i Vincent działają na jego zlecenie – tylko ci, którzy bezwarunkowo słuchają Wallace’a, mogą liczyć na ochronę i przywileje.

Najmocniejszą sceną, która odsłania kruchość Marsellusa, jest ta w piwnicy sklepu z antykami, gdzie zostaje uprowadzony przez sadystycznych oprawców. Po raz pierwszy w całym filmie widzowie widzą go nie jako wszechmocnego bossa, ale jako ofiarę. To upokorzenie staje się jednak punktem zwrotnym – gdy Butch ratuje mu życie, Wallace odzyskuje kontrolę i natychmiast powraca do roli tego, który wydaje wyroki i ustala granice. W tym kontrastowym obrazie Tarantino pokazuje, że nawet najbardziej bezwzględny władca może znaleźć się w sytuacji całkowitej bezsilności.