Tytułowy Lazzaro (Adriano Tardiolo) jest mieszkańcem zapomnianej przez Boga i ludzi sycylijskiej wsi, bezlitośnie eksploatowanej przez baronową Alfonsinę De Lunę (Nicoletta Braschi) i jej ekonoma. Nieznający ironii, występku ani fałszu chłopak jest wcieleniem najszlachetniejszej dobroci, przez wszystkich uznawanej jednak za zwykłą... czytaj dalej
Wielcy mistrzowie włoskiego kina byliby dumni ze swojej młodej rodaczki Alice Rohrwacher. Zwłaszcza ci od realizmów wszelakich. Roberto Rossellini uśmiechnąłby się z uznaniem, gdyby zobaczył, jak reżyserka z ciepłem i wrażliwością portretuje społeczny margines. Vittorio De Sica w “Lazzaro Felice” odnalazłby błyskotliwą...
więcejKolejne obejrzenie filmu i jego uderzająca poetyckość skłoniły mnie do nakreślania w trakcie oglądania kilku myśli i oto powstała taka recenzja:
Lazzaro
Ten, który wznieca wiatr spojrzeniem, nie potrafi przejść obojętnie.
Naiwny do bólu, w swej, być może, nieświadomości, nie dostrzega zła.
Wszystko pojmuje zbyt...
W opisie na filmwebie odnośnie filmu jest - Dramat, Komedia, Fantasy. Komedią w żadnym wypadku film nie jest, fantasy w jednym elemencie. Pierwsza połowa filmu jest intrygująca z twistem w środku filmu a potem zaczyna się "artystyczne" podejście do scenariusza. I tu zaczynają się schody bo zaczynają się problemy z...