film

Sonatine

1993

1h 34m
7,3 2,4 tys. ocen
7,3 10 1 2413
7,3 3   krytyków
Zbliżający się do wieku średniego Murakawa - niezbyt szczęśliwy członek mafii Yakuza z Tokio - rozmyśla o wcześniejszej emeryturze. Szef posyła go jednak na mediacje... Zobacz pełny opis

Ten film nie ma jeszcze zarysu fabuły.
Dramat
Gangsterski
Sonatine zobacz zwiastun

reżyseria Takeshi Kitano

scenariusz Takeshi Kitano

produkcja Japonia

premiera

nagrody Film otrzymał nagrodę

Listy powiązane z filmem (17) Odkryj inspiracje na kolejny seans
Zestawienie ważnych dla mnie dzieł kinematografii. Nie jest to ranking najlepszych filmów w historii kina ani zbiór tytułów ograniczony do jednego gatunku. To mój osobisty kanon. Są to filmy, które z różnych powodów stały się dla mnie czymś więcej niż tylko seansem. Są tu dzieła, które uważam za arcydzieła, historie, które odcisnęły na mnie trwały ślad, obrazy, do których wracam myślami. Każdy tytuł znalazł się tutaj z konkretnego powodu. Rangi nie określają wyłącznie jakości filmu, lecz jego miejsce w mojej osobistej hierarchii: od dzieł, które warto poznać, po te, które uważam za część siebie. Jest to zestawienie filmów mi bliskich, ulubionych ale definiujących moją osobowość oraz poczucie estetyki. Filmów dzięki którym mogę zajrzeć w głąb siebie. Podział na rangi: KINO TRANSGRESJI- Filmy, które przekraczają granice mojego komfortu, wrażliwości i moralnego osądu. Przyciąga mnie w nich to, co brutalne, niepokojące i trudne do zaakceptowania, ale również sposób, w jaki potrafią przekuć te elementy w bezkompromisowe doświadczenie artystyczne. To kino, które potrafi mnie odrzucać i fascynować jednocześnie, zmuszając do konfrontacji z tym, na co nie zawsze chciałbym patrzeć. KINO MOICH LĘKÓW - Filmy, w których odnajduję obawy dotyczące samego istnienia, własnej bezradności i możliwości stania się więźniem własnego życia. Poruszają mnie bohaterowie zagubieni, wycofani lub niezdolni wyrwać się z narzuconych sobie schematów. Nie zawsze się z nimi utożsamiam, ale potrafię dostrzec w ich losach coś, czego sam się obawiam i co sprawia, że ich historie pozostają ze mną na dłużej. KINO PIERWOTNEGO LĘKU - Filmy, które trafiają do mnie przez atmosferę niepokoju, tajemnicę, strach ale również moje najgłębsze koszmary. Sięgający głębiej niż racjonalne wyjaśnienia. To kino, które pozwala mi zanurzyć się w lęku i odczuwać go nie tylko poprzez wydarzenia, ale przez cały świat przedstawiony KINO GORZKIEGO ABSURDU - Filmy, w których odnajduję gorzką, często absurdalną prawdę o ludzkim życiu. Bliskie jest mi kino, które potrafi obnażyć śmieszność naszych ambicji, porażek i codziennych zmagań, nie próbując przy tym niczego upiększać. Cenię je za humor podszyty rozczarowaniem i za momenty, w których śmiech ustępuje miejsca nieprzyjemnemu rozpoznaniu, że w tej pozornej grotesce jest więcej prawdy, niż chciałbym przyznać. KINO HIPNOTYCZNEJ FORMY - Filmy, które urzekają mnie samym sposobem istnienia na ekranie. Szczególne znaczenie mają dla mnie obraz, światło, kompozycja, muzyka, rytm i atmosfera — wszystko to, co sprawia, że kino staje się doświadczeniem wykraczającym poza opowiadaną historię. To filmy, w których potrafię zatracić się w estetyce, odczuwać pojedyncze sceny niemal fizycznie i doceniać piękno formy niezależnie od tego, dokąd prowadzi fabuła. KINO, KTÓRE ZOSTAJE - Filmy, których oddziaływanie nie kończy się wraz z seansem. Wracam do nich myślami, rozważam ich znaczenia i odkrywam w nich kolejne warstwy, których wcześniej mogłem nie dostrzec. To kino, które nie daje mi gotowych wniosków, lecz pozostawia przestrzeń do własnych przemyśleń i z czasem może znaczyć dla mnie coś zupełnie innego.
Zestawienie ważnych dla mnie dzieł kinematografii. Nie jest to ranking najlepszych filmów w historii kina ani zbiór tytułów ograniczony do jednego gatunku. To mój osobisty kanon. Są to filmy, które z różnych powodów stały się dla mnie czymś więcej niż tylko seansem. Są tu dzieła, które uważam za arcydzieła, historie, które odcisnęły na mnie trwały ślad, obrazy, do których wracam myślami. Każdy tytuł znalazł się tutaj z konkretnego powodu. Rangi nie określają wyłącznie jakości filmu, lecz jego miejsce w mojej osobistej hierarchii: od dzieł, które warto poznać, po te, które uważam za część siebie. Jest to zestawienie filmów mi bliskich, ulubionych ale definiujących moją osobowość oraz poczucie estetyki. Filmów dzięki którym mogę zajrzeć w głąb siebie. Podział na rangi: KINO TRANSGRESJI- Filmy, które przekraczają granice mojego komfortu, wrażliwości i moralnego osądu. Przyciąga mnie w nich to, co brutalne, niepokojące i trudne do zaakceptowania, ale również sposób, w jaki potrafią przekuć te elementy w bezkompromisowe doświadczenie artystyczne. To kino, które potrafi mnie odrzucać i fascynować jednocześnie, zmuszając do konfrontacji z tym, na co nie zawsze chciałbym patrzeć. KINO MOICH LĘKÓW - Filmy, w których odnajduję obawy dotyczące samego istnienia, własnej bezradności i możliwości stania się więźniem własnego życia. Poruszają mnie bohaterowie zagubieni, wycofani lub niezdolni wyrwać się z narzuconych sobie schematów. Nie zawsze się z nimi utożsamiam, ale potrafię dostrzec w ich losach coś, czego sam się obawiam i co sprawia, że ich historie pozostają ze mną na dłużej. KINO PIERWOTNEGO LĘKU - Filmy, które trafiają do mnie przez atmosferę niepokoju, tajemnicę, strach ale również moje najgłębsze koszmary. Sięgający głębiej niż racjonalne wyjaśnienia. To kino, które pozwala mi zanurzyć się w lęku i odczuwać go nie tylko poprzez wydarzenia, ale przez cały świat przedstawiony KINO GORZKIEGO ABSURDU - Filmy, w których odnajduję gorzką, często absurdalną prawdę o ludzkim życiu. Bliskie jest mi kino, które potrafi obnażyć śmieszność naszych ambicji, porażek i codziennych zmagań, nie próbując przy tym niczego upiększać. Cenię je za humor podszyty rozczarowaniem i za momenty, w których śmiech ustępuje miejsca nieprzyjemnemu rozpoznaniu, że w tej pozornej grotesce jest więcej prawdy, niż chciałbym przyznać. KINO HIPNOTYCZNEJ FORMY - Filmy, które urzekają mnie samym sposobem istnienia na ekranie. Szczególne znaczenie mają dla mnie obraz, światło, kompozycja, muzyka, rytm i atmosfera — wszystko to, co sprawia, że kino staje się doświadczeniem wykraczającym poza opowiadaną historię. To filmy, w których potrafię zatracić się w estetyce, odczuwać pojedyncze sceny niemal fizycznie i doceniać piękno formy niezależnie od tego, dokąd prowadzi fabuła. KINO, KTÓRE ZOSTAJE - Filmy, których oddziaływanie nie kończy się wraz z seansem. Wracam do nich myślami, rozważam ich znaczenia i odkrywam w nich kolejne warstwy, których wcześniej mogłem nie dostrzec. To kino, które nie daje mi gotowych wniosków, lecz pozostawia przestrzeń do własnych przemyśleń i z czasem może znaczyć dla mnie coś zupełnie innego.
Czwarty obraz w reżyserskim dorobku Kitano przynosi intymny szok, przeszywający duszę dreszcz. Niesamowity obraz, czysta poezja, artyzm w każdej sekundzie, w każdym kadrze. Absolutnie obezwładnia już sam warsztat artysty, jak i sposób ujęcia historii. Starzejący się yakuza Murakawa postanawia wybrać się na emeryturę. Zostaje jednak wysłany jako... więcej

Zbliżający się do wieku średniego Murakawa - niezbyt szczęśliwy członek mafii Yakuza z Tokio - rozmyśla o wcześniejszej emeryturze. Szef posyła go jednak na mediacje między dwoma rywalizującymi gangami na wyspie Okinawa. Cała sprawa wygląda bardzo podejrzanie i wkrótce okazuje się, że nie bez powodu. Po wydostaniu się z krwawej zasadzki Murakawa planuje zemstę.

premiera maja 1993 (Światowa)

studio Bandai Visual Company / Shouchiku Co. / Shôchiku Eiga / więcej

tytuł oryg. Sonatine

inne tytuły więcej

Film kręcono na Okinawie, w Japonii.
Po napisach końcowych pojawia się kilka ujęć plaży. Zdjęcia te zostały zrobione rok po nakręceniu filmu.
TOP filmy z roku...
  • 2026
  • 2025
  • 2024
  • 2023
  • 2022
  • 2021
  • Zobacz wszystkie lata
Filmy dostępne na...
Od najlepszych
  • Od najnowszych
  • Od najlepszych

Kitano został nareszcie przez moją skromną osobę zauważony, bo zawsze mi jego filmy gdzieś umykały...
Pierwszy raz sięgam po kino tego twórcy i jestem pozytywnie zaskoczony. Na początku ten film wydawał mi się typową opowieścią o gangsterach, którzy żyją zwyczajnie swoim twardym życiem. Potem jednak zauważyłem jak...

więcej

"Sonatina to muzyczny utwór, który zwykle każą ci grać, gdy uczysz się gry na pianinie. Kiedy rozpocząłem realizację filmu o Murakawie, pomyślałem, że poziom moich umiejętności filmowych jest w takim samym stopniu niewysoki, co poziom muzycznego wykształcenia tych, którzy wyklepują sonatiny na klawiszach fortepianów....

więcej

Po obiecującym początku film się niemiłosiernie rozleniwił, prezentując głupkowate zabawy na plaży. Zakończenie nie uratowało go. Wolę Brutalnego Glinę.

użytkownik usunięty

Na mnie film wywarł piorunujące wrażenie. Epicka niemalże opowieść o yakuzie, który ma dość życia w gangu. Odnajduje sens życia w momencie w którym zdaje sobie sprawę że niedługo zginie. Obraz bohaterów, na codzień twardych morderców, namalowany został w sposób niezwykły - Kitano pokazał ich zachowanie gdy żyją na...

A nie 10.