Upadłe anioły

w którym wszyscy stają się 'upadłymi aniołami' z 'licencją na zabijanie', mijając się nawzajem pośród ulic oświetlonych wielkimi neonami, pędzącego w oszalałym tempie miasta. Gdzie można poznać smak przeterminowanej puszki ananasów, przefarbować włosy na blond, jeść nieskończoną ilość lodów, tańczyć do utworu numer...

Film się skończył a ja siedziałem jak sparaliżowany, bezgranicznie zachwycony tym co zobaczyłem. Z bezruchu zdołałem się wyrwać dopiero po napisach. Sądziłem, że skoro obejrzałem już prawie wszystkie inne filmy Wonga, to Upadłe anioły mnie nie zaskoczą. Myliłem się. To była czysta magia; nie wiem, jak to inaczej...

Błagam, wściekle chciałbym znaleźć soundtrack. Pomożecie, obywatele?

Przy zakończeniu pierwszego aktu krzyczałem w duchu sam od siebie, że nie kupiełem dziś papierosów.

Można być pozytywnie szalonym, ale bohaterowie zachowujący się jak idioci jakoś do mnie nie przemawiają. W dodatku chaotyczna praca kamery przez niemal cały czas trwania filmu sprawia, że ciężko jest dotrwać do jego końca. Aż dziw bierze, że ta produkcja ma aż tak wielu fanów.