Maïwenn (właściwie Maïwenn Le Besco, ur. 17 kwietnia 1976 roku w Les Lilas) to francuska aktorka, reżyserka, scenarzystka i producentka filmowa. Międzynarodową rozpoznawalność przyniosły jej role w produkcjach Luca Bessona, takich jak „Leon zawodowiec” oraz „Piąty element”, a także autorskie projekty reżyserskie, w tym głośny dramat „Poliss”. Za swoją twórczość została uhonorowana Nagrodą Jury na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes oraz wieloma nominacjami do nagród César.

Wczesne lata 

Maïwenn dorastała w Seine-Saint-Denis pod Paryżem w rodzinie o korzeniach bretońsko-wietnamsko-kabylskich. Jej matka, aktorka i dziennikarka Catherine Belkhodja, od wczesnego dzieciństwa wprowadzała ją w świat castingów, teatru i planów filmowych. Wychowywała się w paryskiej dzielnicy Belleville wraz z młodszą siostrą Isild Le Besco, która również została aktorką i reżyserką. Edukację artystyczną rozpoczęła bardzo wcześnie, a w wieku trzynastu lat odniosła sukces w świecie mody, zwyciężając w konkursie organizowanym przez magazyn „20 Ans”. Formalną naukę łączyła z aktywnością sceniczną, co pozwoliło jej na szybkie wejście w profesjonalne środowisko filmowe.

Historia kariery 

Debiut ekranowy Maïwenn miał miejsce w 1981 roku w produkcji „Za rok, ...jak dobrze pójdzie”. Dwa lata później wystąpiła w filmie „Śmiertelne lato”, wcielając się w postać graną przez Isabelle Adjani w wieku dziecięcym. Przełomem w jej młodzieńczej karierze była tytułowa rola w filmie „La Gamine” z 1991 roku, gdzie partnerowała na ekranie Johnny’emu Hallydayowi. W tym samym okresie nawiązała współpracę z Lukiem Bessonem, co zaowocowało epizodem w filmie „Leon zawodowiec” oraz ikoniczną rolą operowej divy Plavalaguny w widowisku science-fiction „Piąty element”.

Po kilkuletniej przerwie w występach powróciła do kina w 2003 roku, grając główną rolę w horrorze „Blady strach” w reżyserii Alexandre’a Aja. Wkrótce potem zaczęła rozwijać karierę jako reżyserka, debiutując pełnometrażowym obrazem „Pardonnez-moi” z 2006 roku, który otrzymał dwie nominacje do Cezarów. Prawdziwym triumfem artystycznym okazał się film „Poliss” z 2011 roku, opowiadający o pracy policjantów z Brygady Ochrony Nieletnich, w którym Maïwenn nie tylko zasiadła na krześle reżyserskim, ale także zagrała jedną z kluczowych ról. Produkcja ta zdobyła uznanie krytyków na całym świecie i liczne wyróżnienia festiwalowe.

W kolejnych latach artystka kontynuowała passę sukcesów, tworząc ambitne dramaty psychologiczne. W 2015 roku premierę miał jej film „Moja miłość”, w którym wystąpili Vincent Cassel i Emmanuelle Bercot. Pięć lat później zrealizowała autorski projekt „DNA”, eksplorujący tematykę tożsamości narodowej i więzi rodzinnych. Jej najnowszym głośnym dokonaniem jest film kostiumowy „Kochanica króla Jeanne du Barry” z 2023 roku, w którym wcieliła się w tytułową postać u boku Johnny’ego Deppa, odpowiadając jednocześnie za reżyserię i scenariusz tego przedsięwzięcia.

Najważniejsze role

Do najważniejszych ról Maïwenn można zaliczyć:

- Blondynka w filmie „Leon zawodowiec”
- Diva Plavalaguna w filmie „Piąty element”
- Marie w filmie „Blady strach”
- Melissa w filmie „Poliss”
- Neige Robert w filmie „DNA”
- Jeanne du Barry w filmie „Kochanica króla Jeanne du Barry”
- Delphine Moret w filmie „Igrając z ogniem"

Wszystkie filmy i seriale z udziałem aktorki znajdziesz TUTAJ.

Nominacje i zdobyte nagrody 

Najważniejszym wyróżnieniem w dorobku artystki jest Nagroda Jury zdobyta na Festiwalu Filmowym w Cannes w 2011 roku za film „Poliss”. Obraz ten przyniósł jej również trzy nagrody César, w tym za najlepszy montaż oraz dla najbardziej obiecującej aktorki, a ona sama była nominowana jako najlepsza reżyserka i scenarzystka. Za swój debiut „Pardonnez-moi” otrzymała nominacje do Cezarów w kategoriach najlepszy debiut oraz najbardziej obiecująca aktorka. Jej kolejne dzieła, „Moja miłość” oraz „DNA”, również uzyskiwały nominacje do Cezarów w prestiżowych kategoriach reżyserskich.

Pełną listę nominacji i nagród można znaleźć TUTAJ.

Działalność poza aktorstwem 

Poza pracą w filmie Maïwenn odniosła sukces w teatrze jako autorka i wykonawczyni autobiograficznego monodramu zatytułowanego „Le Pois chiche”, który wystawiała w 2001 roku w paryskim kabarecie Café de la Gare. Spektakl ten stał się dla niej formą rozliczenia z trudną przeszłością i skierował jej zainteresowania w stronę pisania scenariuszy. Występowała również jako stand-up’erka oraz pojawiła się w teledysku do utworu „Promises” irlandzkiego zespołu The Cranberries. Angażuje się również w produkcję filmową poprzez własną firmę producencką, co pozwala jej zachować pełną niezależność artystyczną nad realizowanymi projektami.