Po zakończeniu powstania warszawskiego mieszkańcy kamienicy na ulicy Złotej wracają do domu.

Losy ołtarza głównego w Bazylice Mariackiej w Krakowie, zwanego potocznie Ołtarzem Mariackim, już od momentu podjęcia decyzji o jego wykonaniu przez norymberskiego rzeźbiarza Wita Stwosza były nierozerwalnie związane z polityką. Po wybuchu II wojny światowej, we wrześniu 1939 roku Polska jako pierwsza doświadczyła na sobie grabieży przez Niemców dzieł sztuki na niespotykaną dotychczas skalę, której w Polsce przyświecał cel usankcjonowania prawnego zdobytych ziem jako należących do dziedzictwa kulturowego Niemiec. Takim koronnym dowodem miał być Ołtarz Mariacki, który po zagrabieniu został przewieziony i ukryty w Norymberdze. Po jego odnalezieniu przez amerykańskie specjalne oddziały poszukujące i identyfikujące zagrabione dzieła sztuki, a powstałe z polskiej inicjatywy, ołtarz w ramach token restitution został w 1946 roku zwrócony Polsce, ale nie oznaczało to jego powrotu do Bazyliki Mariackiej.

Dokument przedstawia geologię, krajobraz oraz walory historyczne i przyrodnicze europejskich wybrzeży.

Po zakończeniu powstania warszawskiego mieszkańcy kamienicy na ulicy Złotej wracają do domu.

Trwa II wojna światowa. Trzy młode dziewczyny podejmują walkę z niemieckim okupantem na terenie Warszawy.

Wzruszająca opowieść o wojennej historii Polski ukazana przez pryzmat krótkiego życia Grażyny Chrostowskiej – pochodzącej z Lublina poetki, przedstawicielki pokolenia Kolumbów i działaczki podziemnego ruchu oporu w okresie II wojny światowej. Chrostowska zaaresztowana w 1941 r. trafiła do lubelskiego więzienia na Zamku, a następnie do niemieckiego obozu koncentracyjnego w Ravensbrück. Tam, razem ze współwięźniarkami, przeżywała gehennę nazistowskiej kaźni. Jednocześnie też uciekając w świat sztuki i pisząc wiersze, budowała własną przyspieszoną dojrzałość, zaś współtowarzyszkom na przekór nieludzkim warunkom obozowego życia dawała cień nadziei na zmianę losu. Film bogaty w warstwie wizualnej o fabularne ilustracje, przeplatany jest wypowiedziami obozowych współwięźniarek, historyków i członków rodziny bohaterki.