Po zakończeniu powstania warszawskiego mieszkańcy kamienicy na ulicy Złotej wracają do domu.

Lwów w okresie międzywojennym był dużym polskim miastem na wschodzie. Polacy procentowo stanowili największy odsetek zamieszkującej tam ludności. Prężnie rozwijała się gospodarka i kultura. Dzięki temu panował ogólny dobrobyt i wielonarodowa aglomeracja żyła ze sobą pokoju. Sielanka skończyła w 1939 roku, kiedy na Polskę napadły Niemcy, a z drugiej strony ZSRR. Nieliczni żyjący świadkowie tamtych wydarzeń wspominają gehennę tamtych dni. Analizują czyja okupacja była bardziej brzemienna w negatywne skutki. Obydwaj agresorzy wymordowali tysiące mieszkańców miasta, wielu trafiło do łagrów radzieckich, z których już nigdy nie wrócili. Propaganda bolszewicka i niemiecka skutecznie zaszczepiła nienawiść pomiędzy narodowościami. Zaowocowało to eskalacją przemocy we Lwowie na tle rasowym. Miasto stało się miejscem krwawych mordów, a wielu zacnych ludzi zaczęło kolaborować z okupantami. Lwów stał się kłębowiskiem zwalczających się organizacji, podjudzanych przez wichrzycieli z NKWD, czy też potem przez niemiecką SS.

Fabularyzowany film dokumentalny w reżyserii Sławomira Koehlera opowiada o walce byłych żołnierzy AK z peerelowską władzą o przywrócenie krzyża na symbolicznej mogile kolegów, którzy zginęli w 1939 roku podczas bohaterskiej obrony Westerplatte. W filmie, którego akcja toczy się w 1976 roku i w okresie karnawału Solidarności, ukazane zostały perypetie rodzin Westerplatczyków i działaczy Solidarności, którzy podjęli się negocjacji z władzą komunistyczną w celu przywrócenia krzyża na symbolicznej mogile poległych. Pamięć o poległych na Westerplatte była dla komunistów sprawą niewygodną, będącą w sprzeczności z ówczesną polityką historyczną. Fabularna narracja filmu w końcowej fazie przekształca się w dokumentarną, w postaci wypowiedzi charyzmatycznego opozycjonisty Czesława Nowaka, byłego działacza Solidarności z Portu Gdańskiego, osoby będącej wówczas inicjatorem walki Westerplatczyków o przywrócenie krzyża na mogile ich kolegów, z którymi razem bronili placówki. 

Po zakończeniu powstania warszawskiego mieszkańcy kamienicy na ulicy Złotej wracają do domu.

Trwa II wojna światowa. Trzy młode dziewczyny podejmują walkę z niemieckim okupantem na terenie Warszawy.

Polska kurierka przewozi pociągiem ważne dokumenty, siedząc w jednym przedziale z oficerem SS.

W obliczu IV rozbioru Polski dokonywanego przez hitlerowskie Niemcy i ZSRR, już 27 września 1939 roku powołana została Służba Zwycięstwu Polski, przekształcona następnie w Związek Walki Zbrojnej, który z czasem przyjął nazwę Armia Krajowa. Ta podziemna armia, jak i w ogóle podziemne państwo polskie, była fenomenem w okupowanej Europie. Służba w niej była marzeniem i usilnym dążeniem setek tysięcy młodych ludzi. Powszechna zaś solidarność wspierających ją Polaków sprawiła, że organizacja mogła skupić blisko 400 tysięcy żołnierzy.Przeprowadzili oni tysiące akcji bojowych, wywiadowczych i dywersyjnych. Ginęli w walce, katowniach gestapo i obozach koncentracyjnych. W Polsce Ludowej nie stali się jednak dumą narodu, lecz "zaplutymi karłami reakcji". Spotkały ich prześladowania i represje, więzienie i męczeńska śmierć z rąk NKWD i UB. Krzysztof Nowak-Tyszowiecki poświęca swój film pamięci tych żołnierzy podziemia, którzy nie dożyli Polski niepodległej. Analizuje w nim istotę fenomenu AK i oporu, z jakim na taką skalę hitlerowskie Niemcy nie spotkały się w żadnym innym podbitym kraju Europy. Opowiadając o losach akowców dzieli dokument na trzy części - "Niepodlegli", "Polnische Banditen", "Zaplute karły reakcji" - zgodnie z trzema kolejnymi okresami w ich życiu. Wykorzystuje bogatą ikonografię i archiwalia, przede wszystkim wspomnienia uczestników i świadków tamtych wydarzeń. Są nimi: Jan Nowak- Jeziorański "Janek", siostra "Zośki" Hanna Zawadzka, Władysław Markowski "Brzoza", Jerzy Stefan Stawiński "Lucjan", Stanisław Krupa "Nita", Andrzej Żupański "Andrzej", Tadeusz Sumiński "Leszczyc", Jerzy Woźniak "Żmija", Stanisław Karolkiewicz "Szczęsny", Stefan Bałuk "Starba" i Danuta Mancewicz "Danusia". W ich zgodnej opinii źródłem postaw młodzieży, ale i zdecydwanej większości społeczeństwa, była Polska, która odzyskawszy niepodległość w 1918 roku, wychowała niezwykle ofiarne pokolenie. W tym procesie wychowawczym współdziałała rodzina, szkoła, harcerstwo, Kościół - mówiąc jednym głosem,wpajając wzorce życia przyzwoitego i honorowego. W konsekwencji rzutowało to nie tylko na zachowania młodzieży w okupowanej Polsce, ale i na atmosferę w AK, której członkowie mieli głębokie przekonanie, że przynależąc do tej organizacji znaleźli się w znakomitym towarzystwie, by robić coś potrzebnego wszystkim - służyć ojczyźnie. Emisję filmu poprzedzi piętnastominutowa rozmowa Krystyny Mokrosińskiej z historykami o fenomenie wojennego pokolenia polskiej młodzieży, a także m.in. o nie znanych jeszcze aspektach działalności AK, ich politycznej intepretacji i sporach np. z historykami litewskimi. [źródło www.tvp.com.pl]