Swój film, będący kroniką powstania warszawskiego,
Witold Zadrowski zrealizował z wyjątkową starannością. Przygotowując scenariusz i komentarz sięgnął do sześciu książek: "Armia Krajowa w dokumentach", "Samotny bój"
Tadeusza Żenczykowskiego, "W sojuszniczym Londynie"
Edwarda Raczyńskiego, "Polska w II wojnie światowej"
Józefa Garlińskiego, "Dni walczącej stolicy"
Władysława Bartoszewskiego i "Wielka Koalicja"
Włodzimierza T. Kowalskiego. Z tak bogatego materiału zbudował szczegółową kronikę powstania, lecz opowiedział ją w bardzo osobisty sposób. Opowieść o tragedii stolicy i jej mieszkańców rozpoczął od września 1939 roku, dostrzegając w bohaterskiej obronie miasta nieuchronną zapowiedź późniejszego zrywu. Relacjonując rozwój wydarzeń poprzedzających powstanie, a potem kronikę walki, pokazał działania polityków związanych z wydarzeniami, a także - jak je widziały wszystkie zaangażowane w nie strony: polska, brytyjska, radziecka i niemiecka. Przedstawił też prawdę o osamotnieniu walczącego miasta, z wyrachowaniem skazanego na zagładę.