Po zakończeniu powstania warszawskiego mieszkańcy kamienicy na ulicy Złotej wracają do domu.

Lwów w okresie międzywojennym był dużym polskim miastem na wschodzie. Polacy procentowo stanowili największy odsetek zamieszkującej tam ludności. Prężnie rozwijała się gospodarka i kultura. Dzięki temu panował ogólny dobrobyt i wielonarodowa aglomeracja żyła ze sobą pokoju. Sielanka skończyła w 1939 roku, kiedy na Polskę napadły Niemcy, a z drugiej strony ZSRR. Nieliczni żyjący świadkowie tamtych wydarzeń wspominają gehennę tamtych dni. Analizują czyja okupacja była bardziej brzemienna w negatywne skutki. Obydwaj agresorzy wymordowali tysiące mieszkańców miasta, wielu trafiło do łagrów radzieckich, z których już nigdy nie wrócili. Propaganda bolszewicka i niemiecka skutecznie zaszczepiła nienawiść pomiędzy narodowościami. Zaowocowało to eskalacją przemocy we Lwowie na tle rasowym. Miasto stało się miejscem krwawych mordów, a wielu zacnych ludzi zaczęło kolaborować z okupantami. Lwów stał się kłębowiskiem zwalczających się organizacji, podjudzanych przez wichrzycieli z NKWD, czy też potem przez niemiecką SS.

Losy ołtarza głównego w Bazylice Mariackiej w Krakowie, zwanego potocznie Ołtarzem Mariackim, już od momentu podjęcia decyzji o jego wykonaniu przez norymberskiego rzeźbiarza Wita Stwosza były nierozerwalnie związane z polityką. Po wybuchu II wojny światowej, we wrześniu 1939 roku Polska jako pierwsza doświadczyła na sobie grabieży przez Niemców dzieł sztuki na niespotykaną dotychczas skalę, której w Polsce przyświecał cel usankcjonowania prawnego zdobytych ziem jako należących do dziedzictwa kulturowego Niemiec. Takim koronnym dowodem miał być Ołtarz Mariacki, który po zagrabieniu został przewieziony i ukryty w Norymberdze. Po jego odnalezieniu przez amerykańskie specjalne oddziały poszukujące i identyfikujące zagrabione dzieła sztuki, a powstałe z polskiej inicjatywy, ołtarz w ramach token restitution został w 1946 roku zwrócony Polsce, ale nie oznaczało to jego powrotu do Bazyliki Mariackiej.

Gdyby w historii można było stosować klasyfikację sportową, należy tę bitwę zaliczyć do pierwszej trójki bitew decydujących o przebiegu kampanii wrześniowej. Gdyby zsumować to, co o niej napisano i powiedziano, okaże się, że w pamięci społecznej jej po prostu nie ma. Epizody niepomiernie mniej znaczące doczekały się pięknej literatury, zdążyli przed Panem Bogiem dokumentaliści, a wokół tej bitwy niezrozumiała pustka. To w skali makro, a w skali lokalnej 1300 poległych nie ma nawet porządnego pomnika. Nie pasowała kompletnie ze swym niezwykłym heroizmem do obrazu września, jaki chciała trwale ukształtować peerelowska polityka historyczna. I niemal się udało. Dopiero w ubiegłym roku najmłodsze pokolenie mieszkańców tych okolic zapytało: Dlaczego? Dlaczego nie spłacamy każdego roku długu pamięci. Nie ma pomników, ba nawet prostych mapek i tablic informacyjnych dla turystów tłumnie odwiedzających Roztocze. Zorganizowano pierwszą tak modną dzisiaj rekonstrukcję, która podziałała jak zapalnik. Z dużą gorliwością i niejakim zawstydzeniem włączyli się do działań starsi, władze i instytucje. Można z ulgą powiedzieć - dokonało się. Doskonałym wsparciem dla tych działań byłby film dokumentalny pokazujący w miarę prosty sposób przebieg, bohaterów i militarne konsekwencje bitwy. Pod Tomaszowem, Ulowem, Zielonym i Rogoźnem dokonał się los dwóch polskich frontów wspartych na dwóch armiach: Kraków i Lublin.

Po zakończeniu powstania warszawskiego mieszkańcy kamienicy na ulicy Złotej wracają do domu.

Trwa II wojna światowa. Trzy młode dziewczyny podejmują walkę z niemieckim okupantem na terenie Warszawy.