Il deserto dei Tartari

Akcja filmu dzieje się "Gdzieś", gdziekolwiek, poza czasem, choć mundury wskazują na koniec XIX w, a nawet - dokładniej - na austriackie ... czytaj dalej

Ten film nie ma jeszcze zarysu fabuły, dlatego prezentujemy opis. Możesz go dodać.

nagrody:David di Donatello David di Donatello Najlepszy film w roku 1977 David di Donatello David di Donatello Najlepszy reżyser w roku 1977 dla Mario Monicelli oraz 2 inne nagrody
pokaż:
 
Jacques Perrin Jacques Perrinjako: Jacques Perrin Porucznik Giovanni Drogo
Max von Sydow Max von Sydowjako: Max von Sydow Kapitan Ortiz
Jean-Louis Trintignant Jean-Louis Trintignantjako: Jean-Louis Trintignant Major Rovine, lekarz
Laurent Terzieff Laurent Terzieffjako: Laurent Terzieff Pietro Von Hamerling, porucznik
Fernando Rey Fernando Reyjako: Fernando Rey Nathanson, pułkownik
Francisco Rabal Francisco Rabaljako: Francisco Rabal Tronk, marszałek
Philippe Noiret Philippe Noiretjako: Philippe Noiret Generał
Helmut Griem Helmut Griemjako: Helmut Griem Simeon, porucznik
zobacz pełną obsadę

ocena aktorów w filmie

Max von Sydow
rola: Kapitan Ortiz
8,7 12 głosów
Jacques Perrin
rola: Porucznik Giovanni Drogo
8,4 9 głosów
Giuliano Gemma
rola: Matis, major
8,4 7 głosów
Laurent Terzieff
rola: Pietro Von Hamerling, porucznik
7,9 8 głosów
Helmut Griem
rola: Simeon, porucznik
7,6 5 głosów
Philippe Noiret
rola: Generał
7,5 6 głosów
Jean-Louis Trintignant
rola: Major Rovine, lekarz
7,4 8 głosów
Fernando Rey
rola: Nathanson, pułkownik
7,2 6 głosów

Akcja filmu dzieje się "Gdzieś", gdziekolwiek, poza czasem, choć mundury wskazują na koniec XIX w, a nawet - dokładniej - na austriackie wojsko. Razem z głównym bohaterem wkraczamy w mury zapomnianej przez świat twierdzy Bastiani, której zadaniem jest obrona przed najeźdźcami z tajemniczego Państwa Północy; bastionu gdzieś na końcu cywilizacji, na zapomnianych terytoriach, w okrutnej, pustynnej rzeczywistości. Nikt nie wie gdzie, nikt nie wie kiedy, ale to jest dalece pozbawione znaczenia. W tej oto scenerii grupa żołnierzy czeka na nadejście przeciwnika, którego nikt nigdy nie widział, który istnieje jedynie w legendach - wiara w niego jest jednak tak intensywna, że niemal konstytuuje go w świecie realnym. Tatarzy pojawiają się w snach, z czasem sen wypełnia całe dni. Milczący bastion, jego chłodne mury i schronione w nich wojsko, wpatrzony jest w odległy horyzont oczekując nadejścia wrogiej armii. I w tym niekończącym się oczekiwaniu, w tej przenikliwej nudzie, w tej morderczej monotonii i pustce, rodzi się nadzieja, że wróg w końcu nadejdzie, już za kilka dni, już jutro, jeszcze dziś wieczorem. Ta nadzieja trawi i spala ich od środka doprowadzając do stanu, w którym trudno odróżnić rzeczywistość od świata fantazji, wzrokowe omamy od tumanów piasku unoszących się na horyzoncie. Wiara w to, że waleczna armia na białych koniach nadejdzie, zaczyna być dla tych żołnierzy pogrążonych w letargu oczekiwania sensem istnienia, potwierdza ich wybór, by trwać tu, na samym końcu, czekając na to, co nieuniknione. Wiara tak silna, że zaczyna mieć funkcję sprawczą - nie tylko wypełnia ich życie, ale i kreuje rzeczywistość. Nadejście Tatarów spełni sens ich życia, wytłumaczy dziesiątki lat cierpliwego oczekiwania, sprawi, że ich śmierć w walce będzie godna tego nadludzkiego poświęcenia. Boją się zwerbalizować pytanie: "a co jeśli Tatarzy nie nadejdą"?, bo Armia Północy to jedyne rozwiązanie... Jeśli wojownicy na białych rumakach nie istnieją na prawdę, zakwestionują ich życie. Sens życia w ogóle - jeśli nie zobaczą beckettowskiego Godota. Więc może nie warto tak patrzeć na horyzont? Może i nie warto, ale to nie powód by nie czekać...

  • Film Zurliniego to opowieść o pustce pożerającej duszę i umysł. Adaptacja prozy Buzzatiego przenosi nas do miejsca, w którym króluje stagnacja i melancholia. Miejsca całkowitego odosobnienia, miejsca, gdzie człowiek rozmawia z własnymi myślami i ... czytaj dalej

    zdaniem społeczności pomocna w: 90%

pozostałe informacje o filmie
Pustynia Tatarów

muzyka:
zdjęcia:
na podstawie:
 
oceń twórców
studio:
  • Cinema Due
  • Corona Filmproduktion (
    • koprodukcja
    )
  • FIDCI (
    • koprodukcja
    )
(więcej...)
inne tytuły:
Le désert des Tartares
  • Francja

Die Tartarenwüste
  • RFN

(więcej...)
  • Francuska wersja filmu jest krótsza od oryginału o 2 minuty.
  • Film kręcono w Iranie (cytadela Arg-é Bam) oraz we Włoszech (miasta Bolzano, L'Aquila i Rzym).
zobacz wszystkie tematy na forum

twórcy strony zobacz więcej

Cieszymy się, że Ty też masz łeb pełen filmów i chcesz podzielić się swoją wiedzą z innymi.
Niniejsza strona została utworzona dzięki takim jak Ty! Najwięcej treści dodali:

Dowiedz się więcej o