film

Noc na Ziemi

Night on Earth
1991

2h 9m
7,9 46 tys. ocen
7,9 10 1 46092
7,4 40 krytyków
Pięć niezwiązanych ze sobą nowel ukazujących losy pięciu taksówkarzy w pięciu różnych miejscach na Ziemi. Zobacz pełny opis
Dramat
Komedia
Najlepsze filmy #276
Top 1991 roku #3
Noc na Ziemi zobacz zwiastun

reżyseria Jim Jarmusch

scenariusz Jim Jarmusch

produkcja Francja, Japonia, Niemcy, USA, Wielka Brytania

premiera

Independent Spirit
Film zdobył nagrodę Independent Spirit
Sprawdź wszystkie nagrody
Listy powiązane z filmem (33) Odkryj inspiracje na kolejny seans
Nowość
Melancholia y2k w ciepłym blasku latarni. Początek listy to definiujące gatunek klasyki - "Nocna trylogia" Lyncha jako obraz mrocznej ezoteryki oraz nocne etiudy Jima Jarmuscha składające się na Noc na ziemi i Mystery Train. Następnie znajdują się samodzielne perełki skąpane w światłach miasta po zmroku: Bill Murray próbuje zapełnić czymś bezsenność w Tokio; budapeszckie metro wypluwa projekcje swoich koszmarów; ktoś w Klubie Exotica próbuje znaleźć odrobinę ciepła w obcych oczach; Petr Zelenka próbuje stworzyć praską Noc na ziemi; Olaf Lubaszenko zapija pustkę wewnętrzną, a Gina McKee szuka swojego miejsca we własnym życiu. Do tego dwa klasyki z pogranicza snu i jawy - Big Lebowski i ostatni film Kubricka. Zaraz potem następuje zmiana scenerii i nocny spleen przenosi się na ulice Tajpej i Hongkongu. Jest to alternatywa dla miast zachodu, wedle której noc, jak czarna dziura, pochłania bohaterów, nie mogących wrócić do jasnego, przejrzystego życia. Na ulice Tokio zabiera widza też Gaspar Noe, otwierając sekcję trzech dreszczowców, ukazujących noc jako czas przemocy, strachu i bezprawia. Kolejne pozycje zajmują filmy nowoczesne, nakręcone w duchu drugiego dziesięciolecia XXI wieku. Jest tu miejsce na dwa bardzo ciepłe melodramaty - Noce z Teodorem i Dobrzy nieznajomi. Znajduje się tu też film bardzo ważny, wielowarstwowy i trudny obraz Larsa von Triera o nocy, która może być tą pierwszą albo ostatnią. Poza tym arcygenialna etiuda Jarmuscha i mumblecorowy Shithouse stanowiący pewnego rodzaju łącznik z kolejną sekcją. Sekcja rave'owa z ważnym polskim akcentem przechodzi w zaskakująco skomponowany zbiór pt. Noc degenerująca, który pokazuje niszczący i odcinający wpływ nocnego życia na człowieka. Dwa filmy z lat 50' i dwa z okolic przełomu milenium pokazują, jak jednakowe, pomimo czasu, pozostają pokusy świata cienia. Następnie Frantic - film niezwykły, nieodgadniony, jedyny w swoim rodzaju. Ostatnia sekcja, rozpoczynająca się od arcydzieła Zurliniego, to nieco sentymentalne spojrzenie na i samotność, która najbardziej doskwiera właśnie nocą. Delon, Cybulski, Mastroiani, Wilhelmi i Łapicki tworzą wspaniały kolaż twarzy zobojętniałych, smutnych i beznadziejnych, szukających w zmroku pocieszenia.
Melancholia y2k w ciepłym blasku latarni. Początek listy to definiujące gatunek klasyki - "Nocna trylogia" Lyncha jako obraz mrocznej ezoteryki oraz nocne etiudy Jima Jarmuscha składające się na Noc na ziemi i Mystery Train. Następnie znajdują się samodzielne perełki skąpane w światłach miasta po zmroku: Bill Murray próbuje zapełnić czymś bezsenność w Tokio; budapeszckie metro wypluwa projekcje swoich koszmarów; ktoś w Klubie Exotica próbuje znaleźć odrobinę ciepła w obcych oczach; Petr Zelenka próbuje stworzyć praską Noc na ziemi; Olaf Lubaszenko zapija pustkę wewnętrzną, a Gina McKee szuka swojego miejsca we własnym życiu. Do tego dwa klasyki z pogranicza snu i jawy - Big Lebowski i ostatni film Kubricka. Zaraz potem następuje zmiana scenerii i nocny spleen przenosi się na ulice Tajpej i Hongkongu. Jest to alternatywa dla miast zachodu, wedle której noc, jak czarna dziura, pochłania bohaterów, nie mogących wrócić do jasnego, przejrzystego życia. Na ulice Tokio zabiera widza też Gaspar Noe, otwierając sekcję trzech dreszczowców, ukazujących noc jako czas przemocy, strachu i bezprawia. Kolejne pozycje zajmują filmy nowoczesne, nakręcone w duchu drugiego dziesięciolecia XXI wieku. Jest tu miejsce na dwa bardzo ciepłe melodramaty - Noce z Teodorem i Dobrzy nieznajomi. Znajduje się tu też film bardzo ważny, wielowarstwowy i trudny obraz Larsa von Triera o nocy, która może być tą pierwszą albo ostatnią. Poza tym arcygenialna etiuda Jarmuscha i mumblecorowy Shithouse stanowiący pewnego rodzaju łącznik z kolejną sekcją. Sekcja rave'owa z ważnym polskim akcentem przechodzi w zaskakująco skomponowany zbiór pt. Noc degenerująca, który pokazuje niszczący i odcinający wpływ nocnego życia na człowieka. Dwa filmy z lat 50' i dwa z okolic przełomu milenium pokazują, jak jednakowe, pomimo czasu, pozostają pokusy świata cienia. Następnie Frantic - film niezwykły, nieodgadniony, jedyny w swoim rodzaju. Ostatnia sekcja, rozpoczynająca się od arcydzieła Zurliniego, to nieco sentymentalne spojrzenie na i samotność, która najbardziej doskwiera właśnie nocą. Delon, Cybulski, Mastroiani, Wilhelmi i Łapicki tworzą wspaniały kolaż twarzy zobojętniałych, smutnych i beznadziejnych, szukających w zmroku pocieszenia.
Jim Jarmusch należy do wąskiego grona współczesnych filmowców, którzy mogą poszczycić się wielką wrażliwością na otaczający ich świat. Reżyser potrafi w nudnej, szarej rzeczywistości odnaleźć odrobinkę piękna i właśnie ten "okruszek" pokazać w swoich produkcjach. Jego filmy zdają się być wiernymi kopiami codzienności bez zbytnich ozdobników i... więcej
Film Jima Jarmuscha to nocny road movie, ale jest w nim tak dużo ludzkiego światła, że ciemność jest niemal niezauważalna. Z drugiej strony, wewnętrzna ciemność niektórych bohaterów jest czarniejsza niż noc. więcej

5 epizodów rozgrywających się równocześnie w różnych strefach czasowych, na różnych kontynentach i w różnych krajach. Każdy z nich wypełnia nocna jazda taksówką. W czasie jej trwania między taksówkarzem a pasażerem rodzi się swoista więź.

premiera 4 października 1991 (Światowa)

boxoffice $2 113 387 na świecie $2 015 810 w USA $97 577 poza USA

studio Canal+ (współudział) / Channel Four Films (współudział) / JVC Entertainment Networks / więcej

tytuł oryg. Night on Earth

inne tytuły LANewYorkParisRomeHelsinki (tytuł roboczy) USA
więcej

Rola Corky została napisana specjalnie dla Winony Ryder.
Film kręcono w: Nowym Jorku (Nowy Jork, USA), Los Angeles (Kalifornia, USA), Helsinkach (Finlandia), Paryżu (Francja) i Rzymie (Włochy).
Oryginalny tytuł filmu brzmiał (wszystkie wyrazy z małej litery) "lanewyorkparisromehelsinki".
TOP filmy z roku...
  • 2026
  • 2025
  • 2024
  • 2023
  • 2022
  • 2021
  • Zobacz wszystkie lata
Filmy dostępne na...
Od najlepszych
  • Od najnowszych
  • Od najlepszych

Niestety, pomimo, ze bardzo lubie ogladac filmy Jima Jarmuscha to ten obejrzalem raz i raczej do nie go nie wroce, a to za sprawa Winony Ryder. Okropnie przerysowuje swoja gra zachowania odgrywanej bohaterki. Przesadnie zmanierowany sposob mowienia, obrzydliwe zucie gumy, sztuczne gesty. Tak bardzo sie stara GRAC, ze w...

więcej

No miejsca nowe postacie i problemy. Chętnie zobaczyłbym Tokio, Pekin moze nawet polski akcent warszawa albo kraków

ocenił(a) film na 8

ilekroć bym tego nie oglądał zawsze leje z tego jak opowiada o owcy:-)

Nie wiem, może mam jakieś prostackie poczucie humoru, może czegoś nie rozumiem, ale opowiadanie o owcach i żonie brata jakoś mnie nie bardzo śmieszy. I to mimo dobrej gry Benigniego.
Rozbroiła mnie za to część nowojorska. Helsińska bardzo poruszająca - i to nie tylko z powodu opowieści taksówkarza.

Najbardziej niesamowite w tym filmie jest chyba to, że zarówno w epizodzie w Paryżu, w Rzymie a nawet w Helsinkach, bohaterów grali rodzimy aktorzy i posługiwali się rodzimym językiem. Nie przypominam sobie innego anglojęzycznego filmu, w którym mówiono by po fiński i by aktorami byli prawdziwi Finowie. To bardzo...