wielopoziomowa sieczka z mózgu - moje przemyślenia na gorąco

ha, dawno żaden film nie zrobił mi takiej sieczki z mózgu. ale oceniając go warto pamiętać, że po pierwsze, to jeden z tych filmów, w których celem reżysera nie jest - przynajmniej nie w każdym momencie - "zrobić dobrze" widzowi; bywa, że drażni, irytuje, żenuje - i, jak sądzę, to jest też celem. Jest 'ładnie' zrobiony, scenografia, color grading, klimat, ale zarazem niekoniecznie zawsze ma się nam podobać. Bywa też, że się śmiejemy, ale też niekoniecznie ze śmieszności, raczej z groteskowości, absurdu, niepewności. No i, w moim przekonaniu, nie powinno się go przede wszystkim sprowadzać do poziomu samej opowiadanej na ekranie historii - jest to genialna metafora koreańskiego społeczeństwa,- ich 'trupów z szafy', 'brudów pod podłogą', strachów, lęków i obsesji. Państwo z opinią zamożnego, spokojnego społeczeństwa dobrobytu, gdzie po wojnie mieliśmy twarde autorytarne rządy, ludzie ginęli bez śladu i byli torturowani, a kolejni generałowie-prezydenci (będący w dużej mierze marionetkami USA) odchodzili w niesławie po masowych protestach, a niekiedy masakrach nieustępujących tym znanym z Tienanmen - masakra w Gwangju). Pierwszy cywilny prezydent Korei Południowej to 1993 rok, ale polityczne skandale, zarzuty korupcyjne, układy biznesu, polityki, wreszcie oskarżenia o dosyć poważne "niedostatki demokracji" ciągną się za tym krajem do dziś. Historie, mam wrażenie, mało przebijające się do zachodniej świadomości, gdzie obie Koree funkcjonują na zasadzie kontrastu i południowa pełni tu rolę po prostu tej "dobrej". Nawiązania do przemów północkoreańskich liderów i prezenterek, schronów na wypadek wojny atomowej, znaczenia 'układów', 'znajomości', 'polecenia' - szeroko rozumianego nepotyzmu, do powszechnej, wzajemnej nieufności i podejrzliwości (wątek niepewności kto jest kim na prawdę, scena gdy syn rodziny Gi zastanawia się kim tak naprawdę są policjanci i lekarze dookoła niego). Film, który, momentami może być nawet nieco przewidywalny, jednocześnie dryfuje w stronę festiwalu szaleństwa, średniowiecznego karnawału, (wraz z zamianą ról, pytaniem kto jest kim w społeczeństwie, "świętem błaznów") i przesady - można by powiedzieć, po tarantinowsku, ale zarazem nie do końca. Scena powodzi, szlamu wybijającego z kanałów, wylania wszystkich brudów jednostek i społeczeństwa i jednocześnie symbolicznego oczyszczenia zarazem. Niczym spełnienie fantazji Kuby Niteckiego ze "Ślepnąc od świateł" o deszczu który zaleje i przykryje Warszawę. Oczywiście są tu też wątki społeczne w bardziej uniwersalnym aspekcie (rozwarstwienie, kto jest kim i czemu to zawdzięcza, gdzie jest granica między graniem swojej roli a staniem się daną osobą), psychologiczne (hipokryzja, gra pozorów - zainteresowanie dziećmi, ich nauką, rozwojem, postępami, byciem modnym, postępowym i na czasie, wreszcie o reakcje ludzi na sytuacje krańcowe; ich wybory moralne i postępowanie, czemu mogą towarzyszyć gwałtowne zmiany gdy w jednym momencie bohater, któremu do niedawna kibicowaliśmy zaczyna posuwać się do zachowań coraz bardziej wątpliwych, lub krańcowych. Film, który może nie należy do kategorii tych po których powiemy, że był to poruszające, głębokie arcydzieło w konwencjonalnym tego słowa znaczeniu, ale na pewno nie pozostawi nas obojętnymi.

25

Zgłoś nadużycie

Opisz, dlaczego uważasz, że ten wpis nie jest zgodny z regulaminem serwisu:
Ostatnio odwiedzone
wyczyść historię