Annie Suzanne Girardot

[{"id":6,"name":"actors","above5p":true,"career":{"name":"aktorka"},"ranking":{"name":"Ról aktorskich","link":"/person/ajax/roles/51075/6","url":"/ranking/person/actors/female"},"rating":{"count":567,"rate":7.968253968253968,"desc":"ocen"}}]
8,0
567 ocen gry aktorskiej
Annie Girardot

Początkowo marzyła o zawodzie pielęgniarki. Przyłączyła się jednakże do zespołu paryskiego teatru Rue Blanche i rozpoczęła studia w słynnym paryskim Konserwatorium, które ukończyła z podwójną pierwszą nagrodą, po czym dołączyła do obsady prestiżowej la Comédie-française. W 1955 pojawiła się w sztuce "Treize à table" André Hunebelle'a, ale wkrótce opuściła Komedię Francuską. Na scenie dostrzeżono ją także w "Maigret tend un piège" Jeana Delannoy'a oraz "L'amour est en jeu" Marca Allegreta.

Cały czas pozostawała wierna teatrowi, ale szybko wciągnął ją świat kina. Liczni reżyserzy starali się w latach 60. o jej udział w ich produkcjach, m.in. Luchino Visconti obsadził ją w "Rocco et ses freres" ("Rocco i jego bracia"), a Roger Vadim w "Le vice et la vertu" ("Występek i cnota"). Gra role bardzo różne, często nietypowe - np. w "La donna scimmia" ("Kobieta małpa") Marco Ferreriego (1964) i nawiązuje długoletnie zawodowe kontakty Claudem Lelouchem, u którego występuje w 1969 w "Un homme qui me plaît" ("Mężczyzna, który mi się podoba").

Wyszła za mąż za Renato Salvatoriego i zdecydowała się na "podwójne" życie zawodowe - we Francji i we Włoszech. Za rolę w "Trois chambres à Manhattan" ("Trzy pokoje na Manhattanie") Marcela Carné z 1965 otrzymuje nagrodę aktorką na festiwalu filmowym w Wenecji.

W latach 70. wyrasta na ulubioną aktorkę francuskiej publiczności, głównie dzięki rolom w popularnych komediach (m.in. "Elle boit pas, elle fume pas, elle drague pas, mais... elle cause!", "Tendre poulet" - "Komisarz w spódnicy" - czy "La Zizanie"). Wciela się w kobiety nowoczesne, aktywne (np. "Docteur Françoise Gailland" - "Doktor Françoise Gailland" - Cezar dla najlepszej aktorki w 1977) oraz wyzwolone ("La clé sur la porte").

W latach 80. jej kariera przygasa jednak. Pojawia się w "Souvenirs, souvenirs" w 1984 czy w "Cinq jours en juin" Michela Legranda w 1989. Powraca w glorii dopiero w roku 1996 rolą drugoplanową w "Les misérables" ("Nędznicy") Claude'a Leloucha, za którą otrzymuje kolejnego Cezara. Oglądamy ją także jako matkę Eriki w głośnej "La pianiste" ("Pianistka") Michaela Haneke.

Więcej

Dane personalne:

data urodzenia: 25 października 1931

data śmierci: 28 lutego 2011

miejsce urodzenia: Paryż, Francja

wzrost: 163 cm

Cezar
Zdobyła 3 nagrody Cezar, 3 inne nagrody i 2 nominacje
Cezar Najlepsza aktorka drugoplanowa za film Pianistka w roku 2002 Cezar Najlepsza aktorka drugoplanowa za film Nędznicy w roku 1996 Cezar Najlepsza aktorka za film Doktor Francoise Gailland w roku 1977 David di Donatello Najlepsza aktorka zagraniczna za film Goń mnie, aż cię złapię w roku 1977
mąż Renato Salvatori (06.01.1962 - 27.03.1988, jego śmierć), córka Giulia (ur. 05.07.1962)
W 1997 roku przewodniczyła 22. ceremonii wręczania Cezarów (Francja).
W 1992 roku przewodniczyła jury obradującemu podczas 42. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie (Niemcy).
Zmarła w Paryżu (Francja), w wyniku komplikacji związanych z chorobą Alzheimera. Została pochowana na tamtejszym cmentarzu Père Lachaise.
Od najlepszych
  • Od najnowszych
  • Od najlepszych