Blue Moon

Najbardziej przejmujące w tym filmie jest to, jak pokazana jest samotność i poczucie odrzucenia. Nie tylko w słowach, ale w każdej pauzie, spojrzeniu czy żarcie rzucanym przez bohatera, który próbuje ukryć swój ból za maską ironii i dowcipu. Nawet kiedy Hart jest otoczony innymi, czuć, jak bardzo jest samotny,...

Jedna z ostatnich scen przy barze, jakby stylizowana na klimat z obrazu E. Hoppera Nighthawks.

Czyż to nie jest wspaniałe? Hawke w Nighthawks.

Nawet jeśli to przypadek, to jest to piękny przypadek! :) Exclamation point.

Takich dialogów nie było w kinie od dawna... chyba że coś wybitnego mnie ominęło. Rzadko mamy możliwość wejrzenia w zakamarki genialnego umysłu, niestety ten widok zostawia uczucie przygnębienia. Piękny film, jeden wieczór, kilku aktorów i bezmiar cierpienia wylewający się z ekranu.

Film trochę przegadany, teatralny, ale Ethan Hawke na 10 !!!! Scena 1:1 rozmowa z Elizabeth (Margaret Qualley) majstersztyk aktorstwa, gra spojrzeniem, głosem, mimika. Film smutny w wyrazie, choć główny bohater skrzy dwocipem, książkowa depresja maskowana. Inteligencja nie pomaga w życiu.

Przejmujący życiorys, uosobienie setek lat żydowskiej niedoli.  Są nikłe szanse, że film sprosta moim oczekiwaniom.