film

Wałkonie

I vitelloni
1953

1h 40m
7,4 4,3 tys. ocen
7,4 10 1 4272
7,4 25 krytyków
Grupa Włochów przed trzydziestką zaczyna mierzyć się z problemami wieku dorosłego. Zobacz pełny opis
Dramat obyczajowy
Wałkonie zobacz zwiastun

reżyseria Federico Fellini

scenariusz Ennio Flaiano, Federico Fellini

produkcja Francja, Włochy

premiera

nagrody Film otrzymał nagrodę oraz 1 nominację

Nowość
Wałkonie
Zwiastun nr 1 (angielski)
nr 1 (angielski) 2009-11-16T11:32:27 https://fwcdn.pl/webv/33/76/13376/thumbnail.13376.4.jpg https://fwcdn.pl/video/30936/i_vitelloni_m480.360p.mp4
Nowość
Melancholia y2k w ciepłym blasku latarni. Początek listy to definiujące gatunek klasyki - "Nocna trylogia" Lyncha jako obraz mrocznej ezoteryki oraz nocne etiudy Jima Jarmuscha składające się na Noc na ziemi i Mystery Train. Następnie znajdują się samodzielne perełki skąpane w światłach miasta po zmroku: Bill Murray próbuje zapełnić czymś bezsenność w Tokio; budapeszckie metro wypluwa projekcje swoich koszmarów; ktoś w Klubie Exotica próbuje znaleźć odrobinę ciepła w obcych oczach; Petr Zelenka próbuje stworzyć praską Noc na ziemi; Olaf Lubaszenko zapija pustkę wewnętrzną, a Gina McKee szuka swojego miejsca we własnym życiu. Do tego dwa klasyki z pogranicza snu i jawy - Big Lebowski i ostatni film Kubricka. Zaraz potem następuje zmiana scenerii i nocny spleen przenosi się na ulice Tajpej i Hongkongu. Jest to alternatywa dla miast zachodu, wedle której noc, jak czarna dziura, pochłania bohaterów, nie mogących wrócić do jasnego, przejrzystego życia. Na ulice Tokio zabiera widza też Gaspar Noe, otwierając sekcję trzech dreszczowców, ukazujących noc jako czas przemocy, strachu i bezprawia. Kolejne pozycje zajmują filmy nowoczesne, nakręcone w duchu drugiego dziesięciolecia XXI wieku. Jest tu miejsce na dwa bardzo ciepłe melodramaty - Noce z Teodorem i Dobrzy nieznajomi. Znajduje się tu też film bardzo ważny, wielowarstwowy i trudny obraz Larsa von Triera o nocy, która może być tą pierwszą albo ostatnią. Poza tym arcygenialna etiuda Jarmuscha i mumblecorowy Shithouse stanowiący pewnego rodzaju łącznik z kolejną sekcją. Sekcja rave'owa z ważnym polskim akcentem przechodzi w zaskakująco skomponowany zbiór pt. Noc degenerująca, który pokazuje niszczący i odcinający wpływ nocnego życia na człowieka. Dwa filmy z lat 50' i dwa z okolic przełomu milenium pokazują, jak jednakowe, pomimo czasu, pozostają pokusy świata cienia. Następnie Frantic - film niezwykły, nieodgadniony, jedyny w swoim rodzaju. Ostatnia sekcja, rozpoczynająca się od arcydzieła Zurliniego, to nieco sentymentalne spojrzenie na i samotność, która najbardziej doskwiera właśnie nocą. Delon, Cybulski, Mastroiani, Wilhelmi i Łapicki tworzą wspaniały kolaż twarzy zobojętniałych, smutnych i beznadziejnych, szukających w zmroku pocieszenia.
Melancholia y2k w ciepłym blasku latarni. Początek listy to definiujące gatunek klasyki - "Nocna trylogia" Lyncha jako obraz mrocznej ezoteryki oraz nocne etiudy Jima Jarmuscha składające się na Noc na ziemi i Mystery Train. Następnie znajdują się samodzielne perełki skąpane w światłach miasta po zmroku: Bill Murray próbuje zapełnić czymś bezsenność w Tokio; budapeszckie metro wypluwa projekcje swoich koszmarów; ktoś w Klubie Exotica próbuje znaleźć odrobinę ciepła w obcych oczach; Petr Zelenka próbuje stworzyć praską Noc na ziemi; Olaf Lubaszenko zapija pustkę wewnętrzną, a Gina McKee szuka swojego miejsca we własnym życiu. Do tego dwa klasyki z pogranicza snu i jawy - Big Lebowski i ostatni film Kubricka. Zaraz potem następuje zmiana scenerii i nocny spleen przenosi się na ulice Tajpej i Hongkongu. Jest to alternatywa dla miast zachodu, wedle której noc, jak czarna dziura, pochłania bohaterów, nie mogących wrócić do jasnego, przejrzystego życia. Na ulice Tokio zabiera widza też Gaspar Noe, otwierając sekcję trzech dreszczowców, ukazujących noc jako czas przemocy, strachu i bezprawia. Kolejne pozycje zajmują filmy nowoczesne, nakręcone w duchu drugiego dziesięciolecia XXI wieku. Jest tu miejsce na dwa bardzo ciepłe melodramaty - Noce z Teodorem i Dobrzy nieznajomi. Znajduje się tu też film bardzo ważny, wielowarstwowy i trudny obraz Larsa von Triera o nocy, która może być tą pierwszą albo ostatnią. Poza tym arcygenialna etiuda Jarmuscha i mumblecorowy Shithouse stanowiący pewnego rodzaju łącznik z kolejną sekcją. Sekcja rave'owa z ważnym polskim akcentem przechodzi w zaskakująco skomponowany zbiór pt. Noc degenerująca, który pokazuje niszczący i odcinający wpływ nocnego życia na człowieka. Dwa filmy z lat 50' i dwa z okolic przełomu milenium pokazują, jak jednakowe, pomimo czasu, pozostają pokusy świata cienia. Następnie Frantic - film niezwykły, nieodgadniony, jedyny w swoim rodzaju. Ostatnia sekcja, rozpoczynająca się od arcydzieła Zurliniego, to nieco sentymentalne spojrzenie na i samotność, która najbardziej doskwiera właśnie nocą. Delon, Cybulski, Mastroiani, Wilhelmi i Łapicki tworzą wspaniały kolaż twarzy zobojętniałych, smutnych i beznadziejnych, szukających w zmroku pocieszenia.
Pod względem zastosowanych technik filmowych "Wałkonie" są najmniej fellinowskim filmem. Brak tu typowych dla reżysera skrótów myślowych, niespodziewanych zbliżeń, manipulacji między planami i surrealistycznych postaci będących jednocześnie symbolami. Jednak mimo to w filmie pojawia się wiele typowych dla Włocha tematów. więcej

Piątka przyjaciół: Fausto, Moraldo, Alberto, Riccardo i Leopoldo jest już blisko trzydziestki, ale mimo to konsekwentnie unikają pracy. Jeden z nich, Fausto, uwodzi siostrę Moraldo, Sandrę. Rodzice dziewczyny nie chcą się zgodzić, aby ich córka była tylko kobietą bezrobotnego Fausto, który nie zamierza się żenić. W końcu jednak dochodzi... Piątka przyjaciół: Fausto, Moraldo, Alberto, Riccardo i Leopoldo jest już blisko trzydziestki, ale mimo to konsekwentnie unikają pracy. Jeden z nich, Fausto, uwodzi siostrę Moraldo, Sandrę. Rodzice dziewczyny nie chcą się zgodzić, aby ich córka była tylko kobietą bezrobotnego Fausto, który nie zamierza się żenić. W końcu jednak dochodzi do mażeństwa. Tymczasem okazuje się, że bycie mężem to nie koniec obowiazków Fausto. Rodzice panny młodej zmuszają go do podjęcia pracy. Dostaje posadę w sklepie z antykami, która jednak nie zaspokaja jego aspiracji. czytaj dalej

premiera 26 sierpnia 1953 (Światowa)

boxoffice $116 428 w USA

na podstawie Tullio Pinelli (materiały do scenariusza, historia) / Federico Fellini (materiały do scenariusza, historia) ...więcej

studio Cité Films (koprodukcja) / Peg-Films

tytuł oryg. I vitelloni

inne tytuły I Vitelloni Międzynarodowy
The Young and the Passionate Międzynarodowy
I Vitelloni Wielka Brytania
I Vitelloni USA
więcej

Rolę Sergio Nataliego proponowano włoskiemu reżyserowi Vittorio De Sica. Odmówił zaniepokojony faktem, że homoseksualizm bohatera może identyfikować go jako homoseksualistę.
Kiedy Sandra otrzymuje szarfę "Miss Syrena", jest ona umieszczona na jej lewym ramieniu. Później, w trakcie burzy szarfa przeplata jej prawe ramię.
Film kręcono w Rzymie, Florencji, Ostii i Viterbo (Włochy).
TOP filmy z roku...
  • 2026
  • 2025
  • 2024
  • 2023
  • 2022
  • 2021
  • Zobacz wszystkie lata
Filmy dostępne na...
Od najlepszych
  • Od najnowszych
  • Od najlepszych

... i nagle doszedłem do wniosku, że oglądam cholernie tragiczny obraz. I trwam dalej w tym przekonaniu. "Ciao, Guido"

ocenił(a) film na 8

typowy Fellini (poza muzyką Nino Roty) i dzieki temu lekko sie to ogląda.

Nieprawdopodobne jest jak przepaść istnieje między "Białym szejkiem" Felliniego, a jego "Wałkoniami". Gdybym zobaczył w 1952 roku pierwszy w pełni samodzielny film Włocha, nie spodziewałbym się po nim kogoś wielkiego. Mimo iż obraz miał kilka błyskotliwych momentów, ogólnie był mocno powierzchowny i przeciętnie...

Piękne, zabytkowe, nadmorskie miasteczko. Bohaterami filmu są młodzi mężczyźni, którzy szukają miejsca w życiu.
Czas płynnie leniwie. Wszyscy wiedzą o wszystkich. Tu nie ukryje się żaden romans. Na jaw wyjdzie każda zdrada, każdy występek.
Młodzi ludzie marzą by stą wyjechać. Ostatecznie wyjechał tylko jeden z...

Miłe przeżycie, stare filmy Felliniego mają niesamowity klimat no i ta muzyka Nino Roty! Polecam!