Lucille Ann Collier

[{"id":6,"name":"actors","above5p":true,"career":{"name":"aktorka"},"ranking":{"name":"Ról aktorskich","link":"/person/ajax/roles/47387/6","url":"/ranking/person/actors/female"},"rating":{"count":423,"rate":7.617021276595745,"desc":"oceny","profession":"gry aktorskiej"}},{"id":22,"name":"guest","above5p":false,"career":{"name":"gościnnie"},"ranking":{"name":"Występów gościnnych","link":"/person/ajax/roles/47387/22","url":"/ranking/person/guest"},"rating":{"count":4,"rate":5.5,"desc":"oceny","profession":"gry aktorskiej"}}]
7,6
423 oceny gry aktorskiej
Ann Miller I
Ann Miller kiedy była małym dzieckiem pobierała lekcje tańca, dzięki czemu wcześnie zaczęła występować w klubach. Wówczas została zauważona przez odpowiednie osoby z wytwórni RKO. Problemem był jednak jej wiek, bo miała dopiero 14 lat. Umowę mogła zawrzeć pod warunkiem, że okaże metrykę urodzenia. Pokazała fałszywą, a wytwórnia podpisała z nią kontrakt na siedem lat. Potem posypały się role m.in. w "Obcym wstęp wzbroniony", nagrodzonym Oscarem dla najlepszego filmu "Cieszmy się życiem", "Panika w hotelu" czy "Too Many Girls". W 1939 roku zaczęła występować na Broadway'u w sztuce "George White's Scandals". Była ona wielkim hitem i nie schodziła z afisza przez dwa lata. W 1941 roku powróciła do RKO, ale wytwórnia Columbia znowu ją sobie "pożyczyła" do ról w dwóch produkcjach wojennych: "True to the Army" oraz "Reveille with Beverly". Jednak na tym się nie skończyło. W ciągu sześciu kolejnych lat Miller nakręciła dla Columbii dwanaście filmów. W owym czasie wyszła po raz pierwszy za mąż i przestała grać. Małżeństwo trwało jednak tylko dwa lata i Ann powróciła do aktorstwa. Wówczas kilka ról powierzyło jej studio MGM. Zagrała tam w produkcjach: "Parada wielkanocna", "Na przepustce" i "Pocałuj mnie, Kasiu". Kiedy przestała grać w filmach, postanowiła spróbować swych sił w telewizji. W tym czasie wyszła za mąż dwukrotnie, ale te związki również nie były udane. W latach 1969-1970 znów pojawiła się na Broadway'u w sztuce "Mamell", która była wielkim hitem. Z kolei w latach 1979-1982 odniosła sukces, grając w sztuce "Sugar Babies". W latach 80. i 90. występowała w programach telewizyjnych. Zdobyła wiele wyróżnień i nominacji, m.in. Nagrodę im. George'a M. Cohena i Nagrodę Sarah Siddons za rolę w "Sugar Babies" (w 1984 roku), nominację do Nagrody im. Laurence'a Oliviera (w 1989 roku, również za "Sugar Babies") czy Dance Awards of America dla najlepszej tancerki. W 1992 roku została uhonorowana Life Time Achievement Award przez Uniwersytet Północnej Kalifornii. Otrzymała również nagrody za swą działalność charytatywną i społeczną. Napisała kilka książek - autobiografię "Miller's Highlife", "Tapping Into the Force" oraz publikacje archeologiczne. Informacje czerpała ze swych podróży po całym świecie. Po zakończeniu kariery zamieszkała w Beverly Hills, wraz ze swymi dwoma psami Angelem i Koko. Zmarła na raka płuc w wieku 81 lat. 
Więcej

Dane personalne:

data urodzenia: 12 kwietnia 1923

data śmierci: 22 stycznia 2004

miejsce urodzenia: Nacogdoches, Teksas, USA

wzrost: 170 cm

trzykrotnie zamężna: 1. Reese Milner (16.02.1946 - 23.01.1947, rozwód), dziecko; 2. Bill Moss (22.08.1958 - 11.05.1961, rozwód); 3. Arthur Cameron (25.05.1961 - 10.05.1962, unieważniono)
Zmarła na raka płuc w Los Angeles (Kalifornia, USA). Została pochowana na Holy Cross Cemetery w Culver City (Kalifornia, USA).
Była rekordzistką w stepowaniu. Potrafiła stepować 500 razy na minutę.
Zaczęła pobierać lekcje tańca, by walczyć z krzywicą. Później okazało się, że mała Ann posiada wielki talent.