Pieśń o Bernadette
Ich noce
Czerwona linia

Favorite Films

Lista rankingowa

50 tytułów
Oto ranking moich ulubionych filmów. Uwzględniam wyłącznie filmy fabularne aktorskie (bez animacji i dokumentów) trwające minimum 30 minut, które obejrzałem co najmniej dwukrotnie.

IMDb – imdb.com/list/ls4174632181

List Challenges – 2016 – listchallenges.com/amerrozzos-top-30-movies
List Challenges – 2024 – listchallenges.com/amerrozzos-favorite-films-2024-edition
List Challenges – 2028 – w planach

Ostatnie zmiany (po edycji 2024):
23.08.2025 – To nie jest kraj dla starych ludzi (z 7. na 12.)
11.06.2025 – Za kilka dolarów więcej (z 29. na 31.)
15.02.2025 – Pewnego razu w Hollywood (z 27. na 22.)

–––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––
–––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––

Dekady:
Lata 30. – 1
Lata 40. – 3
Lata 50. – 3
Lata 60. – 9
Lata 70. – 7
Lata 80. – 2
Lata 90. – 10
Lata 00. – 10
Lata 10. – 5

Najpopularniejszy rok: 1998 (4 filmy)

Kraje produkcji:
37 – USA
3 – Francja, Wielka Brytania
2 – Japonia
1 – Australia, Holandia, Kanada, Włochy, ZSRR

Reżyserzy (min. 2 filmy):
4 – Quentin Tarantino
2 – James Cameron, Jean-Pierre Melville, George A. Romero, Zack Snyder
Kronika cudu w Lourdes i świadectwo samotności świętości.
Ciepła opowieść nasycona bezpardonowymi replikami i mnóstwem żartów sytuacyjnych. Archetyp screwball comedy. Loffciam niemożebnie.
Duszny, klaustrofobiczny thriller polityczny ze wstrząsającym finałem, po którym nie mogłem się pozbierać.
Pastelowy koszmar: współczesne igrzyska dla tłuszczy, pomnik chorej żądzy podglądactwa i ponury żart z istoty ludzkiej. Ostatni seans zdewastował mnie psychicznie.
Arcydzieło narracji filmowej. Dygresje i drobne epizody są tak dopracowane, że mogłyby z powodzeniem stanowić fundamenty osobnych produkcji.
Kameralny western pełen cynicznych bohaterów, jadowitych dialogów i stylizowanej przemocy.
Biopunkowy koszmar zacierający granicę między ciałem a maszyną. Po latach przyznaję, że dzieło Cronenberga deklasuje inne filmy z przełomu stuleci o podobnej tematyce.
Żaden film nie powiedział tak wiele o naturze mężczyzn, którzy zaślepieni żądzą kobiecego ciała, rujnują swoje uporządkowane życie.
Sterylna, nieco teatralna i oniryczna wizja świata bez książek.
Klasyka, do której mam ogromny sentyment. Finałowa wolta to dla mnie definicja filmowego szoku.
Emocjonalny rollercoaster o gniewie i bezsilności, napędzany wściekłą energią Frances McDormand.
Bezwzględne kino o triumfie zła i przypadku.
Napakowany adrenaliną horror akcji i prawdziwa audialna uczta – mój ulubiony film grozy.
Chłodny majstersztyk Melville'a z niemą, wiwisekcyjną sekwencją rabunku, która jest lekcją filmowej precyzji.
Arcydzieło egzystencjalizmu. Hipnotyzujący i erotyczny traktat o wolności, zniewoleniu i adaptacji.
Bolesny, naturalistyczny obraz wojny, a zarazem głęboko humanitarne dzieło o cenie człowieczeństwa.
Każda decyzja niesie cierpienie. Kilka scen wprawiło mnie w emocjonalne osłupienie.
Powolna ekspozycja mistrzowsko buduje psychologię straceńców, a trudy ich morderczej podróży czuć na własnej skórze.
Brudny i mroczny horror SF. Stawiam nieco wyżej od sequela.
Kultowa jazda bez trzymanki i wzór kina akcji.
Studium obsesji i banalności zła z zakończeniem, które wprawia w stupor.
Leniwa przejażdżka po latach 60. i nostalgiczna baśń o dawnym Los Angeles.
Poczucie oblężenia jest tu wręcz namacalne, a zakończenie – bardziej cyniczne niż nihilistyczne. Przebija oryginał.
Niepokojący horror ekologiczny i niedoceniony hołd dla B-klasowego kina paranoicznego z lat 50. i 60. XX wieku.
Mistrzostwo osaczenia i gęsia skórka aż do napisów końcowych.
Tarantino kocha kino: porysowana taśma, zmysłowe dziewczyny z charakterem, dużo stylowego gadania, muzyki i ryku silnika.
Horror na starą modłę z nowoczesną paranoją, syntezatorową muzyką i powolnym, nieustępliwym złem.
28
O samotności człowieka we wszechświecie i marzeniu, by to zmienić. I o pulsującym, metalicznym sygnale z Wegi, który przynosi tajemnicę równie fascynującą, co przerażającą.
Złowieszczo logiczny thriller o buncie AI.
30
Najlepszy nie-Hitchcock w historii kina – pełen wdzięku, humoru i tętniący kolorami.
Dwóch wyrachowanych łowców nagród, jeden wspólny cel i upiorna melodia z zegarka. Leone podkręca tempo, serwując spaghetti western w swojej szczytowej formie.
Romero zwiększa skalę, zmienia lokację i doprowadza swoją formułę do perfekcji.
Zachwycające hard SF. Drobiazgowy, proceduralny zapis walki z mikrobem w podziemnym kompleksie.
Symfonia ryczących silników i wizualna orgia, która przedefiniowała kino akcji.
35
300
2006
Opera przemocy i heroiczna rzeź pod Termopilami. Ten epicki i komiksowy patos za każdym razem daje mi taką moc, że wierzę, że w pojedynkę nastukałbym oddział Persów.
Rozpędzony thriller, w którym technoparanoja idealnie rymuje się z humorem i charyzmatyczną energią Willa Smitha.
Chaplin z uśmiechem na ustach grzebie mit poczciwego Włóczęgi, stając się eleganckim mordercą bogatych wdów. Smoliście czarna i cyniczna komedia.
Niemal dokumentalny zapis terroru, w którym człowiek zostaje zredukowany do roli bydła rzeźnego.
Zew wolności: wzruszająca i bolesna przygoda przyjaciółek, nad którymi od początku ciąży fatum.
40
K-PAX
2001
Niejednoznaczne SF o zagadce cenniejszej niż odpowiedź.
Kamień węgielny kina zombie. Nakręcony za grosze survival, który wyznaczył reguły gatunku na kolejne dekady.
Snyder podkręca tempo do czerwonej kreski, stawiając na walkę o przetrwanie z biegającymi trupami.
43
Opowieść o samotności, w której fatalizm bohatera jest niemal mistyczny.
Katastroficzny blockbuster, który po latach wciąż ściska mnie za gardło.
Hitchcock zamyka bohatera w jednym pokoju i udowadnia, że tylko tyle wystarczy do zbudowania gęstego napięcia.
Miejski rynsztok odbity w lusterku żółtej taksówki. Neony, bezsenność i powolne osuwanie się w obsesję, prowadzące nieuchronnie do krwawej eksplozji.
Przeklęta kaseta VHS i siedem dni czekania na śmierć. Azjatycka groza w swojej najczystszej, paraliżującej formie.
Fantazja o zemście rozpisana na mistrzowski suspens i dialogi.
Ożywiony komiks w czerni i bieli – i w plamach krwi.
Zwariowana opowieść o wampirach, w której królują humor, baśniowe wnętrza i zimowe plenery.