Recenzja filmu

Club Kid (2026)
Jordan Firstman
Jordan Firstman
Reggie Absolom

Zmarnowane dobro

"Club Kid" wcale nie stara się być arcydziełem, na pewno jednak reakcje publiczności (podobnie jak te na "Zobaczysz wszystko") dowodzą, że trafia w swój czas, że widzowie na taki film czekali. 
Zmarnowane dobro
Jednym znany jest jako instagramer i influencer, innym jako aktor, gwiazdor chociażby "Gnijąc w słońcu" (2023) Sebastiána Silvy – jednego z najzabawniejszych, ale i najbardziej upiornych queerowych tytułów tej dekady. Jako reżyser zrobił kilka zgrabnych krótkich metraży, by w pełnym zadebiutować wreszcie "Club Kidem" – sensacją tegorocznego Cannes, przyjętą tam siedmiominutową owacją, która rozpoczęła zaciętą wojnę dystrybucyjną o prawa do tytułu. Wszystkimi tymi wcieleniami Jordan Firstman tworzy pewną wersję samego siebie: dumnego wielkomiejskiego geja (najbardziej utożsamia się z określeniem faggot), narcyza i klauna, hedonistę ze słabością do narkotyków i niezobowiązującej zabawy. Za każdym razem to jego charyzma niesie projekt, wprowadzając do obiegu popkultury pewną szczerość, zadziorność, bardzo współczesną energię – nawet jeśli w swym skupieniu na sobie samym nierzadko irytującą.


Nie inaczej jest i tym razem, a jednak najnowsza odsłona tworzonej przez Firstmana persony zaczyna zastanawiać się, czy aby dotychczasowy styl życia nie okazał się pułapką. Upływającego bezlitośnie czasu nie chcą bowiem zatrzymać nawet najbardziej wyszukane kombinacje narkotyków, które grany przez niego w "Club Kidzie" Peter serwuje na organizowanych wraz z energiczną wspólniczką (Cara Delevingne) nowojorskich imprezach. Oprócz nasilającego się zmęczenia (w pewnym momencie pyta sąsiadkę, czy kiedykolwiek straciła dziesięć lat z życia), refleksję tę zasiewa w nim nieoczekiwana wizyta przybywającej z Londynu Edison (Kirby Howell-Baptiste). Dziewczyna podrzuca mu dziewięcioletniego chłopca imieniem Arlo (Reggie Absolom), który – jak twierdzi – jest jego synem: owocem pewnej berlińskiej imprezy sprzed dekady. Jako że sytuację tę dane nam jest zobaczyć w prologu filmu, nietrudno uwierzyć, że to, co mówi "kurierka", może być prawdą, a nie tylko wytworem jej ewidentnie przegrzanego przez narkotyki umysłu. 

Postawiony pod ścianą Peter zgadza się tymczasowo zaopiekować Arlo – chłopak jest bystry, jara się muzyką, szybko nawiązuje się między nimi nić sympatii, jaką kino zna jeszcze od czasów Chaplinowskiego "Brzdąca". Czy jednak Peter ma jakiekolwiek predyspozycje, by przerodziła się ona w relację rodzicielską? Wszak tytuł "Club Kid" odnosi nie tylko do spłodzonego w darkroomie potomka, ale i Petera, który sam pozostaje dzieciakiem uwięzionym w ciele trzydziestoparoletniego imprezowicza. Czy uda mu się dorosnąć? Czy w ogóle będzie chciał? A także – czy świat na to pozwoli?

 

Podobne pytania, znane z melodramatów ojcowskich od "Sprawy Kramerów" po "Aftersun", tu wypisano wszystkimi kolorami tęczy, którymi mieni się życie świeżo upieczonego taty. Z niektórych jego aspektów będzie jednak musiał zrezygnować, bo sytuacja wyjściowa przypomina trochę tę z serialu "Pride": choć w Stanach rodzicielstwo osób LGBTQ+ zdążyło już zostać w pewnej mierze znormalizowane, wciąż jednak niektóre aspekty kultury queerowej z nim nie licują. I właśnie to napięcie napędza komediowy mechanizm filmu.

Ten działa zazwyczaj bardzo sprawnie, jak w scenie przymierzania przez chłopca tiszertów ojca, z których każdy opatrzony jest niecenzuralnym napisem, czy występów dzieciaka na imprezach, kiedy to dziewięciolatek staje się Club Kidem w kolejnym jeszcze sensie. Film w ogóle kipi od scen barwnych i zabawnych, które niesie nie tylko błyszczący tu oczywiście najjaśniej Firstman, ale i świetnie poprowadzony drugi plan. Przede wszystkim Absolom w roli spragnionego miłości chłopca, ale także towarzysząca mu plejada mniej lub bardziej ekstrawaganckich postaci: nie tylko wspomniana już Delevingne igrająca ze swym wizerunkiem utracjuszki, ale i Eldar Isgandarov jako aspirujący filozof z Azerbejdżanu czy grana przez Saturn Risin9 transdidżejka Saffron, mentorka pierwszych muzycznych prób Arlo. 


Niestety, nie brak tu też postaci i wątków napisanych cięższą ręką – na tle kolorowych ptaków blado wypada chociażby Nigil Whyte w roli przyjaciela Petera, przede wszystkim zaś Diego Calva, którego wyjątkowo papierowy bohater definiowany jest prawie wyłącznie przez swoją latynoskość (nie wiedzieć czemu podkreślaną w każdym przypadającym mu dialogu). Nie przekonują także sceny sądowe w Wielkiej Brytanii, która wydaje się raczej karykaturą tego kraju – znać, że reżyser dużo bardziej czuje życie nocne Berlina i Nowego Jorku niż nobliwe londyńskie instytucje. 

Wiarygodność nie jest więc najsilniejszą stroną filmu; zdaje się, że Firstman niekiedy świadomie z niej rezygnuje na rzecz bardziej hollywoodzkiego przebiegu akcji, co zresztą wpływa na autentyczną przyjemność, której film dostarcza garściami. I chyba o to szło – być może nieco przehajpowany "Club Kid" wcale nie stara się być arcydziełem, na pewno jednak reakcje publiczności (podobnie jak te na "Zobaczysz wszystko") dowodzą, że trafia w swój czas, że widzowie na taki film czekali. Robi bowiem robotę w oswajaniu głosów, które niegdyś funkcjonowały w niszach (niektóre pewnie wciąż w tych podziemnych klubach się bunkrują), mówi o doświadczeniach queerowych i klubowych bez rumieńców i autocenzury, w dodatku w sposób bardzo komunikatywny, świetnie łącząc elementy komediowe i dramatyczne, dostarczając funu i wzruszenia.  


Jednocześnie jednak przy całej swej rozrywkowości "Club Kid" daje dość gorzki obraz szkód, jakie kulturze queerowej (i nie tylko – patrz: Edison czy matka Arlo) wyrządzają używki i pogoń za nieustanną przyjemnością. Borykający się z poczuciem niespełnienia Peter nazywa w pewnym momencie nowojorskich gejów – nie wyłączając z nich siebie – "zmarnowanym dobrem". Piękni ludzie po przejściach, którzy przebimbali życie, uciekając przed cierpieniem, które i tak w pewnym momencie dosięgnie każdego. W tym kontekście postać Arlo ujrzeć można także jako metaforę straconego czasu, którym pokierować można było inaczej, jako wyrzut sumienia, jakiś niewcielony w życie scenariusz. Być może film Firstmana jest właśnie jego realizacją, mającą w końcu lata skupienia na sobie przekuć w coś względem siebie zewnętrznego. Takiego jak dzieło sztuki filmowej, które już tak wielu osobom skradło serce.
1 10
Moja ocena:
8
Krytyk filmowy, filmoznawca, stały współpracownik Filmwebu. Laureat Nagrody im. Krzysztofa Mętraka, członek FIPRESCI, Europejskiej Akademii Filmowej i kolegium elektorów Złotych Globów.
Czy uznajesz tę recenzję za pomocną?