Recenzja filmu

Heartland (2026)
Shana Feste
Jessica Chastain
Carter Faith

Zdarta płyta

Shana Feste, reżyserka i scenarzystka, opowiada w "Heartland" o światowej stolicy country, wplatając w historię elementy gatunkowego kryminału. 
Zdarta płyta
Detektyw powinien być rozważny i czujny. Powinien zadawać właściwe pytania, a kiedy trzeba – milczeć. Umiejętności obserwacji i łączenia tropów są więcej niż wskazane. Znajomości w policji nie będą na pewno przeszkadzać, a wszelakiego rodzaju "kontakty i wtyki" w badanym środowisku zawsze przyspieszają postęp śledztwa. Docieranie do głównego podejrzanego to żmudny i wymagający cierpliwości proces. Wszystkie dowody muszą do siebie pasować i nawzajem się uzupełniać. Każde alibi musi zostać obalone. Najzdrowiej nie angażować się emocjonalnie w zlecenie, zawsze zachowywać trzeźwość oceny (nawet będąc pod wpływem) oraz nie reagować impulsywnie. Czym innym jest jeszcze doświadczenie i nauka wyciągnięta z popełnionych błędów. Tego nie zdobędzie się na chybcika. Detektywem się jest, nie bywa.  


Coś jednak podkusiło Donny’ego (Paul Sparks), by o odnalezienie córki, wchodzącej gwiazdy country, poprosić swoją siostrę, Misty (Jessica Chastain). Ta od dwudziestu lat ukrywa się przed światem. Z dala od celebrytów, reporterów, telewizji, wścibskich dziennikarzy i fanów. Najpierw została muzyczną ikoną i ulubienicą artystycznej sceny Nashville. Potem, za sprawą obyczajowych skandali, została wygnana z miasta i zakończyła karierę.  

Występy ustały, ale legenda przetrwała. Teraz Misty Jones lubi zaglądać do kieliszka. Bez zastanowienia sięga po pistolet, by wyrównać rachunki z sąsiadami. Odcięła się od dalszych i najbliższych, ma swoją samotnię, azyl i twierdzę. Czasem kogoś do siebie dopuszcza, ale tylko kiedy ma w tym jakiś interes. W miejsce empatii i wyrozumiałości (jeśli kiedykolwiek posiadała takie cechy) pojawiła się szorstkość i nadpobudliwość. Misty lubi wszczynać awantury, najpierw strzela, potem myśli, ma krótki lont i twardy, naprawdę twardy charakter. Szkopuł w tym, że nieważne, jak znakomicie by śpiewała, nie ma w sobie nic z detektywa. 


Shana Feste, reżyserka i scenarzystka, opowiada w "Heartland" o światowej stolicy country, wplatając w historię elementy gatunkowego kryminału. Zupełnie jakby to kryminał był istotą i podłożem słynnego miasta. Feste nie znajduje jednak złotego środka i nie jest przekonująca ani wiarygodna na żadnym z dwóch pól. W obrazie artystycznego środowiska dostajemy zestaw stereotypów i póz. Są tu więc zblazowani muzycy, grający po mniejszych barach i zbierający publiczność dzięki resztkom swojej sławy. Gdzie indziej wpływowi właściciele klubów i trzęsący miastem menadżerowie. Między nimi szaleni stalkerzy, nękający swoich idoli. A po kątach narybek obiecujących gwiazdek liczących, że przetrwają więcej niż jeden sezon. Jeden powie, że to szeroki repertuar bohaterów. Inny, że zdarta płyta. 


Nie przekonuje też wątek kryminalny. Śledztwo prowadzone przez Misty opiera się na dziwacznych rozwiązaniach i drodze na skróty. Jasne, legendarny status artystki ma być jej atutem i przepustką do miejsc, gdzie komu innemu byłoby się dostać: a to na techniczne zaplecze estrady, do przebieralni, do klubu dla VIPów, na zamknięte próby. "Oo, słynna Misty Jones wróciła z zaświatów. Proszę, proszę wejść". Szkoda tylko, że za każdym razem jej interwencja kończy się na wrzasku, obrażaniu, rozbijaniu samochodowych szyb i przebijaniu opon. Misty leci po trupach do celu, a na kluczowe poszlaki trafia przez przypadek, co pcha opowieść w nowym kierunku. Feste nie ma przy tym smykałki do prowadzenia intrygi, więc kiedy trzeba, scenarzystka sięga po wygodne deus ex machina. Niestety: stolica muzyki country to peryferia gatunkowego kryminału.


Oczywiście nie brakuje tu też okazji do śpiewania. O dziwo, teksty piosenek pięknie rymują się z losami wiodących bohaterów. Z ekranu płyną liryczne i melancholijne sentencje o przypadkowości losu, o upadkach i wychodzeniu z kryzysowych sytuacji, o sile rodzinnych więzi i miłości jako remedium na cierpienie. Feste chce nas wzruszyć, wywołać zadumę nad życiem. Za każdym razem jest to jednak przesadnie bezpośrednie, wyłożone kawa na ławę. To narzucające się "momenty na refleksję". Zresztą im bliżej finału, tym więcej tu ckliwości i rozliczeń, zasypujących wieloletnie rozczarowania i złe decyzje. Było jak było, jest jak jest, będzie jak będzie. Akcja "Heartland" może i toczy się w Nashville, ale to nie Altmanowskie "Nashville". 
1 10
Moja ocena:
3
Czy uznajesz tę recenzję za pomocną?