Na najnowszy film w reżyserii Chloé Zhao wybrałem się do kina tak, jak lubię najbardziej. Czyli nie wiedziałem o nim prawie nic, poza tym, że gra tam Paul Mescal i jest to historia, która zainspirowała słynnego Williama Szekspira do stworzenia jednego ze swoich największych dzieł – „Hamleta” (już na wstępie dostajemy informację, że Hamnet i Hamlet to tak naprawdę to samo imię, używane zamiennie). Ta niewielka wiedza o tym, czym jest najnowsze dzieło tej uznanej reżyserki, budziła u mnie równocześnie ciekawość, ale i obawę. Nie jestem wielkim znawcą twórczości wielkiego Anglika. Owszem, jak większość, wiem, o czym jest „Romeo i Julia” i „Hamlet”, bo widziałem kilka adaptacji filmowych. Uwielbiam też uwspółcześnioną wersję „Tytusa Andronikusa” z sir Anthonym Hopkinsem, ale czy to wystarczy, żeby w pełni cieszyć się oglądaniem „Hamneta” na dużym ekranie
Pierwsze, co zwróciło moją uwagę, to strona techniczna tego filmu, która jest absolutnie fantastyczna. Scenografie dopracowano w najmniejszych detalach, stroje również wyglądają bardzo autentycznie, a całość dopełnia subtelna charakteryzacja. Wygląd bohaterów od razu mówi nam, że życie w tamtych czasach nie było najłatwiejsze i najbardziej… hmm… higieniczne. Wszystko to jest dodatkowo cudownie sfotografowane. Już otwierające ujęcie Jessie Buckley, leżącej w pozycji embrionalnej, zapowiada film wizualnie nieoczywisty. Ogromnym zaskoczeniem było dla mnie to, gdy podczas napisów końcowych dowiedziałem się, że za dwie z tych rzeczy, czyli zdjęcia i kostiumy, odpowiadają Polacy – Łukasz Żal i Małgorzata Turzańska. Tego pierwszego doceniałem już za „Strefę interesów” czy „Zimną wojnę”, a panią Małgorzatę zapisuję do sekcji „trzeba obserwować”, bo wykonała niezwykłą robotę.
Kolejna rzecz, o której trzeba obowiązkowo wspomnieć, to doskonałe aktorstwo. Wspomniana Jessie Buckley już wygrała Złote Globy i póki co jest chyba oscarową faworytką. Jej postać – Agnes – jest tajemnicza i dzika, ale jednocześnie jest kochającą żoną i matką, a obie te cechy aktorka łączy bardzo płynnie w jednej osobie. A kiedy film wymaga od niej bardziej „fizycznego” aktorstwa, jak na przykład przy porodzie bliźniaków, gra tak, że niejednemu widzowi włos jeży się na głowie. Paul Mescal pozostaje tu bardziej wycofany i stonowany, lecz w trzecim akcie ma również moment, w którym może w pełni zaprezentować swoje umiejętności. Z aktorów drugoplanowych muszę wspomnieć o Emily Watson, która jak zawsze jest klasą samą w sobie, a jej monolog o tym, jak bardzo nie mamy kontroli nad losem własnych dzieci, to jeden z moich ulubionych momentów w tym filmie.
To jednak, co sprawia, że „Hamnet” jest filmem wybitnym, to sposób, w jaki Chloé Zhao opowiada tę historię. Na ekranie śledzimy losy Willa – choć nazwisko Szekspir pada dosyć późno, szybko orientujemy się, kim jest ten młody nauczyciel łaciny i kim będzie w przyszłości – oraz Agnes: ich rodzące się wbrew sprzeciwom rodziny Willa uczucie, narodziny dzieci i konsekwencje, jakie to za sobą niesie. Reżyserka do naturalizmu w scenografiach i strojach, o którym pisałem wcześniej, dodaje szczyptę „realizmu magicznego”. Agnes zdaje się mieć szczególną więź z naturą – zaklina jastrzębia, a wolny czas najchętniej spędza w lesie. Ba, udaje się tam nawet, aby urodzić dziecko, a gdy przy następnym porodzie jest zmuszona do zostania w domu, jest przekonana, że oznacza to przyszłe nieszczęście. Dlatego ludzie w okolicy mają ją za czarownicę. Do tego dzieci w domu potrafią dostrzec postacie nadprzyrodzone, niewidzialne dla zwykłych śmiertelników. To połączenie baśniowej formy z tematami traumy, straty i toksycznych relacji rodzinnych daje efekt głęboko poruszający.
„Hamnet” to film wymagający od widza skupienia i o niespiesznym tempie, dlatego nie trafi do każdego dzisiejszego widza. Jednak jeśli dacie się pochwycić tej historii i sposobowi, w jaki jest opowiedziana, dostaniecie na koniec nagrodę w postaci jednej z najlepszych scen o przepracowywaniu traumy w historii kina i doświadczycie filmowego katharsis. Jeśli szukacie takich doznań w filmach, to biegnijcie do kina – nawet jeśli nie znacie dzieł Szekspira na pamięć. Wielkie kino i, póki co, mój faworyt do Oscara.
Pierwsze, co zwróciło moją uwagę, to strona techniczna tego filmu, która jest absolutnie fantastyczna. Scenografie dopracowano w najmniejszych detalach, stroje również wyglądają bardzo autentycznie, a całość dopełnia subtelna charakteryzacja. Wygląd bohaterów od razu mówi nam, że życie w tamtych czasach nie było najłatwiejsze i najbardziej… hmm… higieniczne. Wszystko to jest dodatkowo cudownie sfotografowane. Już otwierające ujęcie Jessie Buckley, leżącej w pozycji embrionalnej, zapowiada film wizualnie nieoczywisty. Ogromnym zaskoczeniem było dla mnie to, gdy podczas napisów końcowych dowiedziałem się, że za dwie z tych rzeczy, czyli zdjęcia i kostiumy, odpowiadają Polacy – Łukasz Żal i Małgorzata Turzańska. Tego pierwszego doceniałem już za „Strefę interesów” czy „Zimną wojnę”, a panią Małgorzatę zapisuję do sekcji „trzeba obserwować”, bo wykonała niezwykłą robotę.
Kolejna rzecz, o której trzeba obowiązkowo wspomnieć, to doskonałe aktorstwo. Wspomniana Jessie Buckley już wygrała Złote Globy i póki co jest chyba oscarową faworytką. Jej postać – Agnes – jest tajemnicza i dzika, ale jednocześnie jest kochającą żoną i matką, a obie te cechy aktorka łączy bardzo płynnie w jednej osobie. A kiedy film wymaga od niej bardziej „fizycznego” aktorstwa, jak na przykład przy porodzie bliźniaków, gra tak, że niejednemu widzowi włos jeży się na głowie. Paul Mescal pozostaje tu bardziej wycofany i stonowany, lecz w trzecim akcie ma również moment, w którym może w pełni zaprezentować swoje umiejętności. Z aktorów drugoplanowych muszę wspomnieć o Emily Watson, która jak zawsze jest klasą samą w sobie, a jej monolog o tym, jak bardzo nie mamy kontroli nad losem własnych dzieci, to jeden z moich ulubionych momentów w tym filmie.
To jednak, co sprawia, że „Hamnet” jest filmem wybitnym, to sposób, w jaki Chloé Zhao opowiada tę historię. Na ekranie śledzimy losy Willa – choć nazwisko Szekspir pada dosyć późno, szybko orientujemy się, kim jest ten młody nauczyciel łaciny i kim będzie w przyszłości – oraz Agnes: ich rodzące się wbrew sprzeciwom rodziny Willa uczucie, narodziny dzieci i konsekwencje, jakie to za sobą niesie. Reżyserka do naturalizmu w scenografiach i strojach, o którym pisałem wcześniej, dodaje szczyptę „realizmu magicznego”. Agnes zdaje się mieć szczególną więź z naturą – zaklina jastrzębia, a wolny czas najchętniej spędza w lesie. Ba, udaje się tam nawet, aby urodzić dziecko, a gdy przy następnym porodzie jest zmuszona do zostania w domu, jest przekonana, że oznacza to przyszłe nieszczęście. Dlatego ludzie w okolicy mają ją za czarownicę. Do tego dzieci w domu potrafią dostrzec postacie nadprzyrodzone, niewidzialne dla zwykłych śmiertelników. To połączenie baśniowej formy z tematami traumy, straty i toksycznych relacji rodzinnych daje efekt głęboko poruszający.
„Hamnet” to film wymagający od widza skupienia i o niespiesznym tempie, dlatego nie trafi do każdego dzisiejszego widza. Jednak jeśli dacie się pochwycić tej historii i sposobowi, w jaki jest opowiedziana, dostaniecie na koniec nagrodę w postaci jednej z najlepszych scen o przepracowywaniu traumy w historii kina i doświadczycie filmowego katharsis. Jeśli szukacie takich doznań w filmach, to biegnijcie do kina – nawet jeśli nie znacie dzieł Szekspira na pamięć. Wielkie kino i, póki co, mój faworyt do Oscara.
Moja ocena:
9
Czy uznajesz tę recenzję za pomocną?
Recenzja Hamnet (2025)
Otwarte serceKiedy Agnes (Jessie Buckley) po raz pierwszy pojawia się na ekranie, przyjmowana przez nią pozycja... czytaj więcej
