To jeden z moich ulubionych polskich reżyserów, twórca przez lata niedoceniany i często niesłusznie wyśmiewany, mimo że jego kino trafiało w sedno absurdów rzeczywistości, w ponadczasowy spisób demaskowało kretynizm i głupote.

Bareja zaczynał od lżejszych, momentami wręcz słodkich, musicalowych komedii, tworzonych w cieniu oczekiwań systemu ale z czasem jego styl ewoluował w stronę ostrej groteski i bezbłędnej diagnozy społecznej, jego filmy stawały się coraz ostrzejsze, bardziej ironiczne i bezlitosne wobec realiów PRL-u.

Potrafił przedziurawić rzeczywistość na wylot i pokazać jej prawdziwą twarz, przez co jego filmy często trafiały na opór cenzury, a jednocześnie zyskiwały status kultowych. To kino, które dziś czyta się jak kronikę absurdu, pełną celnych obserwacji, inteligentnego humoru i slapstickowych gagów.

Gdyby tworzył dzisiaj, jestem przekonany, że jego spojrzenie na rzeczywistość byłoby tak trafne i bezlitosne, że wielu politycznych pajaców mogłoby się przestraszyć własnego odbicia w Barejowskim lustrze.