Pierwszy sezon "Black Doves" Joego Bartona był całkiem udaną mieszanką szpiegowskiego thrillera i czarnej komedii, której dodatkowego charakteru nadawała bożonarodzeniowa sceneria. Wciągająca intryga, kompetentnie zrealizowane sceny akcji, udany humor i chemia między Keirą Knightley i Benem Whishawem (oraz ogólne relacje między bohaterami) potrafiły zapewnić kilka godzin przyjemnej rozrywki. Netflix musiał zresztą mocno wierzyć w sukces serialu, bo kontynuacja dostała zielone światło jeszcze przed premierą pierwszego sezonu. Czy ten kredyt zaufania okazał się opłacalny?
W drugim sezonie Helen Webb (Knightley) nadal działa na rzecz tytułowej organizacji. Ryzykuje jednak coraz bardziej, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że jej mąż Wallace (Andrew Buchan) ma wkrótce zostać premierem. Wszystko komplikuje się, gdy znika jej bezpośrednia przełożona – pani Reed (Sarah Lancashire). Helen musi ponownie nawiązać kontakt ze swoim przyjacielem (a przy okazji płatnym zabójcą) Samem Youngiem (Whishaw) – razem wpadają na trop intrygi, która ma wpływ na oboje z nich.
W drugim sezonie twórcy nie czekają długo przed wrzuceniem nas w wir akcji – już w pierwszym odcinku oglądamy strzelaninę, której nie powstydziliby się twórcy "Johna Wicka". Trup ściele się gęsto, krew ochlapuje ściany (postrzały są tu pokazane w bardzo surowy, bezpośredni sposób), a bohaterowie niemal tańczą z bronią, skutecznie unikając zranień i zabijając kolejnych przeciwników bez mrugnięcia okiem. To zresztą typowe dla większości potyczek w "Black Doves". Tzw. plot armor jest w przypadku głównych postaci wyjątkowo skuteczny, miejscami wręcz do przesady – można wątpić, czy kilka osób wyszłoby bez szwanku z potyczki z co najmniej kilkunastoma uzbrojonymi najemnikami. Mimo to sceny strzelanin są na tyle dobrze zrealizowane i zmontowane, że trudno nie czerpać z nich specyficznej przyjemności.
Abstrahując od scen akcji, sama intryga też jest całkiem interesująca – tym bardziej, że pozwala na odkrycie kart dotyczących fragmentów przeszłości Sama czy (przede wszystkim) pani Reed. Jeden z odcinków poświęcono właśnie na retrospekcje, co dobrze przysłużyło się budowaniu bohaterów. Ci zaś niezmiennie budzą sympatię i stanowią ciekawą gromadę. Knightley wyraźnie dobrze czuje się w roli Helen – w jej występie pobrzmiewa echo Elizabeth z "Piratów z Karaibów", pewnie ze względu na aktywne uczestnictwo w scenach akcji, w które wpleciono trochę humoru i przekomarzania się z innymi postaciami. Whishaw to klasa sama w sobie – jego Sam jest interesującą postacią, która z jednej strony skutecznie dokonuje zabójstw na zlecenie, a z drugiej ma mnóstwo wrażliwości i kłębiących się w środku uczuć. Aktor z powodzeniem ukazuje ten dualizm na ekranie i kilka razy daje popis w szczególnie emocjonalnych scenach. Sporo miejsca poświęcono też parze zabójczyń na zlecenie, Eleanor i Williams (Gabrielle Creevy i Ella Lily Hyland), które nadal w pewnym stopniu pełnią rolę comic reliefu, ale ich wątek ma też ludzki wymiar. Buchan jako Wallace siłą rzeczy jest bardziej stonowany, ale relacja jego bohatera z Helen rozwija się w ciekawym kierunku.
W drugim sezonie pojawia się kilka nowych postaci, choć w ich przypadku trudno mówić o szczególnym zniuansowaniu. Agentka grana przez Ambikę Mod (znaną m.in. z "Jednego dnia" i "Będzie bolało", gdzie też spotkała się na planie z Whishawem) nie została szczególnie rozbudowana – wyróżnia się przede wszystkim ciętymi odzywkami i absolutną swobodą, z jaką pozbawia życia kolejnych przeciwników. Stosunkowo mało do zagrania ma także Neve Campbell, wcielająca się w amerykańską wysłanniczkę, która daje się we znaki Wallace’owi. Jej postać ogranicza się właściwie do niezbyt uprzejmego przedstawiania swoich racji i okazywania zażenowania. Najciekawszym nowym bohaterem okazuje się Patrick, zleceniodawca Younga, który zyskuje na charyzmie grającego go Sama Rileya, a jego powiązania poznajemy stopniowo.
Sama historia w drugim sezonie jest o tyle ciekawa, że pozwala zajrzeć głębiej w struktury Black Doves i nieco nimi wstrząsnąć, stawiając w niebezpieczeństwie jej członków. Oglądając nowy sezon, trudno było mi zresztą wyzbyć się skojarzeń z "Kulawymi końmi". Serial Apple’a ma więcej złożonych bohaterów i nie jest tak przerysowany, jak bywa w przypadku "Black Doves". Klimat londyńskiego środowiska agentów, niesnasek mających źródło w przeszłości i skomplikowanych intryg jest jednak na tyle podobny, że produkcja Netfliksa może bez problemu zapełnić lukę stęsknionym za Jacksonem Lambem i jego ekipą. Jeśli podobał wam się pierwszy sezon, powinien spodobać się także drugi.
W drugim sezonie Helen Webb (Knightley) nadal działa na rzecz tytułowej organizacji. Ryzykuje jednak coraz bardziej, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że jej mąż Wallace (Andrew Buchan) ma wkrótce zostać premierem. Wszystko komplikuje się, gdy znika jej bezpośrednia przełożona – pani Reed (Sarah Lancashire). Helen musi ponownie nawiązać kontakt ze swoim przyjacielem (a przy okazji płatnym zabójcą) Samem Youngiem (Whishaw) – razem wpadają na trop intrygi, która ma wpływ na oboje z nich.
W drugim sezonie twórcy nie czekają długo przed wrzuceniem nas w wir akcji – już w pierwszym odcinku oglądamy strzelaninę, której nie powstydziliby się twórcy "Johna Wicka". Trup ściele się gęsto, krew ochlapuje ściany (postrzały są tu pokazane w bardzo surowy, bezpośredni sposób), a bohaterowie niemal tańczą z bronią, skutecznie unikając zranień i zabijając kolejnych przeciwników bez mrugnięcia okiem. To zresztą typowe dla większości potyczek w "Black Doves". Tzw. plot armor jest w przypadku głównych postaci wyjątkowo skuteczny, miejscami wręcz do przesady – można wątpić, czy kilka osób wyszłoby bez szwanku z potyczki z co najmniej kilkunastoma uzbrojonymi najemnikami. Mimo to sceny strzelanin są na tyle dobrze zrealizowane i zmontowane, że trudno nie czerpać z nich specyficznej przyjemności.
Abstrahując od scen akcji, sama intryga też jest całkiem interesująca – tym bardziej, że pozwala na odkrycie kart dotyczących fragmentów przeszłości Sama czy (przede wszystkim) pani Reed. Jeden z odcinków poświęcono właśnie na retrospekcje, co dobrze przysłużyło się budowaniu bohaterów. Ci zaś niezmiennie budzą sympatię i stanowią ciekawą gromadę. Knightley wyraźnie dobrze czuje się w roli Helen – w jej występie pobrzmiewa echo Elizabeth z "Piratów z Karaibów", pewnie ze względu na aktywne uczestnictwo w scenach akcji, w które wpleciono trochę humoru i przekomarzania się z innymi postaciami. Whishaw to klasa sama w sobie – jego Sam jest interesującą postacią, która z jednej strony skutecznie dokonuje zabójstw na zlecenie, a z drugiej ma mnóstwo wrażliwości i kłębiących się w środku uczuć. Aktor z powodzeniem ukazuje ten dualizm na ekranie i kilka razy daje popis w szczególnie emocjonalnych scenach. Sporo miejsca poświęcono też parze zabójczyń na zlecenie, Eleanor i Williams (Gabrielle Creevy i Ella Lily Hyland), które nadal w pewnym stopniu pełnią rolę comic reliefu, ale ich wątek ma też ludzki wymiar. Buchan jako Wallace siłą rzeczy jest bardziej stonowany, ale relacja jego bohatera z Helen rozwija się w ciekawym kierunku.
W drugim sezonie pojawia się kilka nowych postaci, choć w ich przypadku trudno mówić o szczególnym zniuansowaniu. Agentka grana przez Ambikę Mod (znaną m.in. z "Jednego dnia" i "Będzie bolało", gdzie też spotkała się na planie z Whishawem) nie została szczególnie rozbudowana – wyróżnia się przede wszystkim ciętymi odzywkami i absolutną swobodą, z jaką pozbawia życia kolejnych przeciwników. Stosunkowo mało do zagrania ma także Neve Campbell, wcielająca się w amerykańską wysłanniczkę, która daje się we znaki Wallace’owi. Jej postać ogranicza się właściwie do niezbyt uprzejmego przedstawiania swoich racji i okazywania zażenowania. Najciekawszym nowym bohaterem okazuje się Patrick, zleceniodawca Younga, który zyskuje na charyzmie grającego go Sama Rileya, a jego powiązania poznajemy stopniowo.
Sama historia w drugim sezonie jest o tyle ciekawa, że pozwala zajrzeć głębiej w struktury Black Doves i nieco nimi wstrząsnąć, stawiając w niebezpieczeństwie jej członków. Oglądając nowy sezon, trudno było mi zresztą wyzbyć się skojarzeń z "Kulawymi końmi". Serial Apple’a ma więcej złożonych bohaterów i nie jest tak przerysowany, jak bywa w przypadku "Black Doves". Klimat londyńskiego środowiska agentów, niesnasek mających źródło w przeszłości i skomplikowanych intryg jest jednak na tyle podobny, że produkcja Netfliksa może bez problemu zapełnić lukę stęsknionym za Jacksonem Lambem i jego ekipą. Jeśli podobał wam się pierwszy sezon, powinien spodobać się także drugi.
Moja ocena sezonu 2:
7
Czy uznajesz tę recenzję za pomocną?
Recenzja Sezonu 1 Black Doves (2024)
Miłość i śmierć w Boże NarodzenieSerial "Black Doves", dostępny na platformie Netflix, powinien przypaść do gustu wszystkim, którzy lubią... czytaj więcej
