film

Blue Velvet

1986

2h
7,5 63 tys. ocen
7,5 10 1 62688
8,1 69 krytyków
Jeffrey znajduje ludzkie ucho i zanosi je znajomemu detektywowi. Dowiedziawszy się od jego córki o piosenkarce pracującej w nocnym klubie, rozpoczyna śledztwo na własną rękę. Zobacz pełny opis
Thriller
Top 1986 roku #5
Blue Velvet zobacz zwiastun

reżyseria David Lynch

scenariusz David Lynch

produkcja USA

premiera

Independent Spirit
Film zdobył nagrodę Independent Spirit, 13 innych nagród oraz 11 nominacji
Sprawdź wszystkie nagrody
Listy powiązane z filmem (96) Odkryj inspiracje na kolejny seans
Nowość
Melancholia y2k w ciepłym blasku latarni. Początek listy to definiujące gatunek klasyki - "Nocna trylogia" Lyncha jako obraz mrocznej ezoteryki oraz nocne etiudy Jima Jarmuscha składające się na Noc na ziemi i Mystery Train. Następnie znajdują się samodzielne perełki skąpane w światłach miasta po zmroku: Bill Murray próbuje zapełnić czymś bezsenność w Tokio; budapeszckie metro wypluwa projekcje swoich koszmarów; ktoś w Klubie Exotica próbuje znaleźć odrobinę ciepła w obcych oczach; Petr Zelenka próbuje stworzyć praską Noc na ziemi; Olaf Lubaszenko zapija pustkę wewnętrzną, a Gina McKee szuka swojego miejsca we własnym życiu. Do tego dwa klasyki z pogranicza snu i jawy - Big Lebowski i ostatni film Kubricka. Zaraz potem następuje zmiana scenerii i nocny spleen przenosi się na ulice Tajpej i Hongkongu. Jest to alternatywa dla miast zachodu, wedle której noc, jak czarna dziura, pochłania bohaterów, nie mogących wrócić do jasnego, przejrzystego życia. Na ulice Tokio zabiera widza też Gaspar Noe, otwierając sekcję trzech dreszczowców, ukazujących noc jako czas przemocy, strachu i bezprawia. Kolejne pozycje zajmują filmy nowoczesne, nakręcone w duchu drugiego dziesięciolecia XXI wieku. Jest tu miejsce na dwa bardzo ciepłe melodramaty - Noce z Teodorem i Dobrzy nieznajomi. Znajduje się tu też film bardzo ważny, wielowarstwowy i trudny obraz Larsa von Triera o nocy, która może być tą pierwszą albo ostatnią. Poza tym arcygenialna etiuda Jarmuscha i mumblecorowy Shithouse stanowiący pewnego rodzaju łącznik z kolejną sekcją. Sekcja rave'owa z ważnym polskim akcentem przechodzi w zaskakująco skomponowany zbiór pt. Noc degenerująca, który pokazuje niszczący i odcinający wpływ nocnego życia na człowieka. Dwa filmy z lat 50' i dwa z okolic przełomu milenium pokazują, jak jednakowe, pomimo czasu, pozostają pokusy świata cienia. Następnie Frantic - film niezwykły, nieodgadniony, jedyny w swoim rodzaju. Ostatnia sekcja, rozpoczynająca się od arcydzieła Zurliniego, to nieco sentymentalne spojrzenie na i samotność, która najbardziej doskwiera właśnie nocą. Delon, Cybulski, Mastroiani, Wilhelmi i Łapicki tworzą wspaniały kolaż twarzy zobojętniałych, smutnych i beznadziejnych, szukających w zmroku pocieszenia.
Melancholia y2k w ciepłym blasku latarni. Początek listy to definiujące gatunek klasyki - "Nocna trylogia" Lyncha jako obraz mrocznej ezoteryki oraz nocne etiudy Jima Jarmuscha składające się na Noc na ziemi i Mystery Train. Następnie znajdują się samodzielne perełki skąpane w światłach miasta po zmroku: Bill Murray próbuje zapełnić czymś bezsenność w Tokio; budapeszckie metro wypluwa projekcje swoich koszmarów; ktoś w Klubie Exotica próbuje znaleźć odrobinę ciepła w obcych oczach; Petr Zelenka próbuje stworzyć praską Noc na ziemi; Olaf Lubaszenko zapija pustkę wewnętrzną, a Gina McKee szuka swojego miejsca we własnym życiu. Do tego dwa klasyki z pogranicza snu i jawy - Big Lebowski i ostatni film Kubricka. Zaraz potem następuje zmiana scenerii i nocny spleen przenosi się na ulice Tajpej i Hongkongu. Jest to alternatywa dla miast zachodu, wedle której noc, jak czarna dziura, pochłania bohaterów, nie mogących wrócić do jasnego, przejrzystego życia. Na ulice Tokio zabiera widza też Gaspar Noe, otwierając sekcję trzech dreszczowców, ukazujących noc jako czas przemocy, strachu i bezprawia. Kolejne pozycje zajmują filmy nowoczesne, nakręcone w duchu drugiego dziesięciolecia XXI wieku. Jest tu miejsce na dwa bardzo ciepłe melodramaty - Noce z Teodorem i Dobrzy nieznajomi. Znajduje się tu też film bardzo ważny, wielowarstwowy i trudny obraz Larsa von Triera o nocy, która może być tą pierwszą albo ostatnią. Poza tym arcygenialna etiuda Jarmuscha i mumblecorowy Shithouse stanowiący pewnego rodzaju łącznik z kolejną sekcją. Sekcja rave'owa z ważnym polskim akcentem przechodzi w zaskakująco skomponowany zbiór pt. Noc degenerująca, który pokazuje niszczący i odcinający wpływ nocnego życia na człowieka. Dwa filmy z lat 50' i dwa z okolic przełomu milenium pokazują, jak jednakowe, pomimo czasu, pozostają pokusy świata cienia. Następnie Frantic - film niezwykły, nieodgadniony, jedyny w swoim rodzaju. Ostatnia sekcja, rozpoczynająca się od arcydzieła Zurliniego, to nieco sentymentalne spojrzenie na i samotność, która najbardziej doskwiera właśnie nocą. Delon, Cybulski, Mastroiani, Wilhelmi i Łapicki tworzą wspaniały kolaż twarzy zobojętniałych, smutnych i beznadziejnych, szukających w zmroku pocieszenia.
Na skróty
Blue Velvet
Jak co tydzień zapraszamy Was do obejrzenia kolejnego odcinka "Na skróty", w którym Wasi ulubieni filmwebowi autorzy prezentują swoje ulubione filmy. Tydzień temu prezentowaliśmy Wam "Zmierzch Bogów" Luchino Viscontiego (do obejrzenia [url]TUTAJ[/url]). Dziś przypominamy "Blue Velvet" w reżyserii Davida Lyncha. Zadaniem "Na skróty" jest przybliżenie w atrakcyjnej kilkuminutowej formie wybitnych filmów. Czasem będą to tytuły zapomniane, czasem pomijane w zestawieniach arcydzieł, a czasem należące do klasyki kina. Kryterium jest tylko jedno: miłość autora do danego dzieła. 2012-01-16T09:18:27 PT3M44S https://fwcdn.pl/webv/71/68/27168/blue_zaslepka.27168.4.jpg
podcast

"Mam parę uwag" #104: Żegnamy Davida Lyncha

Po porażce "Diuny", nad której ostatecznym kształtem władzę miał producent Dino De Laurentiis, David Lynch, zniechęcony współpracą z wielkim studiem produkcyjnym, postanowił wrócić do kina bardziej autorskiego. W ten sposób powstało pierwsze duże arcydzieło tego twórcy, w którym wyraźnie już widać jego specyficzny styl, który przyniesie mu sławę i... więcej
Soczyście zielona trawa, idealnie błękitne niebo, śnieżnobiałe domki, zadbane ogródki, życie toczące się niespiesznym tempem. Prowincjonalna Ameryka. Taka, która rządzi w dawnych serialach, na dawnych plakatach i ulotkach. Szczęśliwi, uśmiechnięci ludzie, jak w utworze "God is in the house"Nick Cave and The Bad Seeds. A pod tym błękitnym niebem,... więcej

Tom Beaumont dostaje zawału podczas podlewania trawnika. Jego syn Jeffrey, wracając ze szpitala znajduje odcięte ucho ludzkie, które przekazuje detektywowi Williamsowi. Jego córka, Sandy, opowiada chłopcu o pewnej piosenkarce klubu nocnego, której osoba wiąże się z dochodzeniem prowadzonym przez ojca. Zaintrygowany Jeffrey dostaje się... Tom Beaumont dostaje zawału podczas podlewania trawnika. Jego syn Jeffrey, wracając ze szpitala znajduje odcięte ucho ludzkie, które przekazuje detektywowi Williamsowi. Jego córka, Sandy, opowiada chłopcu o pewnej piosenkarce klubu nocnego, której osoba wiąże się z dochodzeniem prowadzonym przez ojca. Zaintrygowany Jeffrey dostaje się podstępem do mieszkania Dorothy, ta odkrywa jego obecność i grożąc nożem zmusza go do erotycznych zabaw. To dopiero początek dziwnych zdarzeń... Główny bohater, Jeffrey, prowadząc na początku rutynowe śledztwo, odsłania coraz więcej tajemnic, aż w końcu odkrywa sam siebie. Ulokowany w pozornie sielankowej i prowincjonalnej scenerii film, opowiadający o inicjacji w świat seksu i zbrodni, zdumiewa siłą i wieloznacznością obrazu. czytaj dalej

premiera 19 sierpnia 1986 (Światowa) , 31 grudnia 1986 (Polska premiera kinowa)

boxoffice $8 618 766 na świecie $8 551 228 w USA $67 538 poza USA

budżet $6 000 000

dystrybucja Best Film

studio De Laurentiis Entertainment Group (DEG) (przedstawia)

tytuł oryg. Blue Velvet

inne tytuły więcej

Wielu aktorów odmówiło roli Franka, ponieważ była to postać zbyt odpychająca i głęboka. Dennis Hopper z kolei stwierdził: "Muszę mieć rolę Franka. Frank to ja!".
Rola Jeffrey'a najpierw została zaoferowana Valowi Kilmerowi. Odrzucił ją, ponieważ jego zdaniem scenariusz był zbyt pornograficzny. Później jednak stwierdził, że zagrałby w "Blue Velvet", gdyby scenariusz dany mu na początku był taki, jak ostateczna wersja filmu. 
To Molly Ringwald najpierw zaoferowano rolę Sandy. Odrzuciła jednak rolę po tym, jak matka przekonała ją o zbytniej brutalności filmu.  
TOP filmy z roku...
  • 2026
  • 2025
  • 2024
  • 2023
  • 2022
  • 2021
  • Zobacz wszystkie lata
Filmy dostępne na...
Od najlepszych
  • Od najnowszych
  • Od najlepszych
Uwaga Spoiler! Ten temat może zawierać treści zdradzające fabułę.

Czy ktoś jest mi w stanie wytłumaczyć fenomen tego filmu? Czy gdyby akcja rozgrywała się w czasach współczesnych ( jedynym smaczkiem był dla mnie klimat, stroje, fryzury z czasów w których się urodziłam) to film miałby również tak wysoką ocenę? Czy nie jest tak, że ludzie oceniają starsze dzieła wyżej tylko dlatego że...

więcej

Postać Jamesa z Twin Peaks musiała być trochę wzorowana na osobie Jeffrey' a Beaumont' a. Dużo podobieństw, z taką różnicą, że Jeffrey to fajna postać, a James to najbardziej znienawidzony bohater Twin Peaks.

Ja bardzo lubię takie logicznie pokręcone filmy, klimat Lyncha bardzo mi pasuje, dlatego mnie się ten film bardzo podoba, tak samo jak obsada i zmysłowa Isabella Rossellini

i to w dodatku uzasadniona fabularnie. Jednak Lynch to mistrz