[{"id":6,"name":"actors","above5p":true,"career":{"name":"aktor"},"ranking":{"name":"Ról aktorskich","link":"/person/ajax/roles/8964/6","url":"/ranking/person/actors/male"},"rating":{"count":3385,"rate":8.155982274741506,"desc":"ocen","profession":"gry aktorskiej"}},{"id":20,"name":"voices","above5p":false,"career":{"name":"dubbing"},"ranking":{"name":"Głosu","link":"/person/ajax/roles/8964/20","url":"/ranking/person/voices"},"rating":{"count":32,"rate":7.59375,"desc":"oceny","profession":"gry aktorskiej"}}]
8,2
3 385 ocen gry aktorskiej
Mieczysław Pawlikowski
Urodził się w 1920 roku w Żytomierzu. Jako uczeń gimnazjum ukończył kurs szybowcowy i pokochał teatr. Lotnictwo i aktorstwo były sprawami, które w jego życiu miały odegrać ważne role. W 1939 roku, uciekając przed okupacją, wywędrował przez Słowację i Węgry do Francji, gdzie zgłosił się do powstającego tam polskiego wojska. Na lotnisku Lyon-Bron, z podobnych jemu cywilnych ochotników zafascynowanych lotnictwem, uformowano 5. Eskadrę Ochotniczą, której wszyscy członkowie w kwietniu 1940 roku znaleźli się w Anglii. Tam, przed rozpoczęciem szkolenia bojowego, Pawlikowski zgłosił się do Lotniczej Czołówki Teatralnej i jako aktor brał udział w przedstawieniach organizowanych dla polskich żołnierzy. Pracował też - jako spiker i lektor - dla BBC.

W 1942 roku zdał w Londynie aktorski egzamin eksternistyczny. Po uzyskaniu specjalności bombardiera w 1943 roku skierowany został do dywizjonu 300 nocnych bombowców, a następnie pełnił służbę w dywizjonie 301. Brał udział w wielu lotach bojowych nad terytorium Niemiec oraz krajów okupowanych, m.in. Polski i Francji. Podczas jednej z takich wypraw jego samolot został zestrzelony, ale załodze (przy pomocy francuskiego ruchu oporu) po trzech miesiącach udało się dotrzeć do Anglii.

Po zakończeniu wojny Pawlikowski, w 1945 roku, wrócił do Polski i został aktorem warszawskich Miejskich Teatrów Dramatycznych. Sezon 1947/48 spędził w kieleckim Teatrze im. S. Żeromskiego (przez krótki okres był kierownikiem oddziału tego teatru w Radomiu). Od 1948 roku nie opuszczał już stolicy, pracując kolejno w Teatrze Klasycznym, Powszechnym, Domu Wojska Polskiego, Narodowym, Współczesnym, Ateneum i znów we Współczesnym. Estrada Domu Wojska Polskiego "Miniatury" gościła go w latach 1959-61. Potem Teatr Syrena i powrót do Współczesnego. Następne 8 lat spędził na deskach Teatru Polskiego, a lata 1975-77 w Teatrze Powszechnym. Od roku 1977 aż do śmierci - występował w Teatrze Nowym.

Przez cały ten czas powstawały też jego role filmowe, grał w Teatrze Telewizji, wielokrotnie występował w Polskim Radiu, brał również udział w wielu przedsięwzięciach estradowych (dość długo prowadził m.in. popularny "Podwieczorek przy mikrofonie"). Obsadzany był często w rolach komediowych, a kreowane przez niego postacie emanowały jego własnym ciepłem i serdecznością. Nie było to bez wpływu na powierzenie mu roli, która przyniosła mu największą popularność - Onufrego Zagłoby w filmie Hoffmana "Pan Wołodyjowski". Jego działalność jako pisarza jest mniej znana. W 1958 roku wydał swoje wojenne wspomnienia zatytułowane "Siedmiu z Halifaxa J", a w roku śmierci ukazał się tomik jego wierszy "Dwie tęsknoty". Zmarł w wieku 58 lat, w Warszawie. Pochowany jest na Wojskowym Cmentarzu Powązkowskim, kwatera 10-D-2.
Więcej

Dane personalne:

data urodzenia: 9 stycznia 1920

data śmierci: 23 grudnia 1978

miejsce urodzenia: Żytomierz, Rosja , (obecnie Ukraina)

żona Irena
Otrzymał następujące nagrody i odznaczenia:
- 1967 r. - Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego;
- 1970 r. - Złoty Krzyż Zasługi, Nagroda Miasta Stołecznego Warszawy;
- 1974 r. - Medal 30-lecia Polski Ludowej;
- 1975 r. - Odznaka "Za zasługi dla Warszawy";
- Krzyż Walecznych (dwukrotnie).
Podczas II wojny światowej był pilotem RAF-u (Królewskich Sił Lotniczych Wielkiej Brytanii) w Dywizjonach 300 i 301.
Zmarł w Warszawie (Polska), został pochowany na tamtejszym Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.
Od najlepszych
  • Od najnowszych
  • Od najlepszych