Klasyki polskiej czarnej taśmy.

Bez wątpienia pierwsze ćwierćwiecze zaraz po wojnie, było najlepszym okresem w historii polskiej kinematografii. Wiele produkcji stało na światowym poziomie, a tacy twórcy jak Wajda, Kawalerowicz, Munk, Has czy Różewicz mogło śmiało rywalizować z twórcami zza oceanu. Mam przeświadczenie, że wówczas tworzenie filmu były czymś więcej niż teraz. Za wieloma z tych produkcji kryje się niesamowita historia. Było w nich coś baśniowego. Marazm i beznadzieja dnia codziennego, która jest tak dzisiaj powszechna w kinie, bladły za sprawą niezwykłych postaci. Cybulski, Holoubek, Niemczyk, Janczar, Jędrusik, Czyżewska, Krafftówna czy Krzyżewska nie terroryzowały widza emocjonalnie, tylko starały się dać mu wiarę, licząc, że lepsze czasy nadejdą. Nadzieja to słowo najlepiej oddaje ducha tamtych bohaterów.