Pierwszym wyborem Mike'a Nicholsa do roli Benjamina Braddocka był Robert Redford, jednak po jego przesłuchaniu uznał, że publiczność nie zaakceptowałaby go w roli nieudacznika z kobietami. Propozycję otrzymał Burt Ward, który musiał ją odrzucić, ponieważ grał wówczas Robina w telewizyjnym "Batmanie". Pod uwagę byli brani także Jack Nicholson, Charles Grodin, Robert Duvall, Michael Parks, Harrison Ford, Warren Beatty, George Peppard, Steve McQueen, Keir Dullea, Richard Dreyfuss, George Hamilton, Brandon De Wilde, Robert Wagner, Anthony Perkins, Lee Stanley, Jack Nance, Albert Finney, Gene Wilder, Tony Bill, Mike Farrell oraz Kevin Tighe.
Yul Brynner, Kirk Douglas, Jack Lemmon, Karl Malden, Robert Mitchum, Christopher Plummer i Ronald Reagan byli brani pod uwagę do roli pana Braddocka.
Głównym elementem plakatu do filmu są zgrabne nogi pani Robinson. Nie należą one jednak do Anne Bancroft, aktorki odtwarzającej jej rolę, ale do mało znanej modelki Lindy Gray.
Do roli pani Robinson były rozważane Anouk Aimee, Jeanne Moreau, Deborah Kerr, Ingrid Bergman, Claire Bloom, Jean Simmons, Sophia Loren i Simone Signoret, jednak uznano, że postać ta powinna być grana przez amerykańską aktorkę. Propozycję odrzuciła Doris Day, ponieważ nie chciała uwodzić na ekranie dużo młodszego mężczyzny. Do zagrania tej postaci były brane pod uwagę także Angie Dickinson, Judy Garland, Rita Hayworth, Jennifer Jones, Angela Lansbury, Eva Marie Saint, Simone Signoret, Lana Turner, Shelley Winters, Ava Gardner, Grayson Hall, Patricia Neal, Geraldine Page, Joan Crawford, Lauren Bacall, Eleanor Parker, Rosalind Russell, Anne Baxter i Audrey Hepburn.
Do roli Elaine Robinson kandydowały Patty Duke, Ann-Margret, Elizabeth Ashley, Carroll Baker, Candice Bergen, Karen Carpenter, Goldie Hawn, Carol Lynley, Sue Lyon, Yvette Mimieux, Suzanne Pleshette, Lee Remick, Pamela Tiffin, Tuesday Weld, Natalie Wood, Joan Collins, Shirley MacLaine, Sally Field, Jean Seberg, Hayley Mills, Jane Fonda i Raquel Welch.
Początkowo w rolę pani Braddock miała wcielić się Susan Hayward.
Gene Hackman miał wcielić się w postać pana Robinsona, jednak Mike Nichols po namyśle doszedł do wniosku, że jest on zbyt młody. Innymi aktorami rozważanymi do tej roli byli: Marlon Brando, Howard Duff, Brian Keith, Jack Palance, Gregory Peck, Frank Sinatra i Walter Matthau.
William Goldman odrzucił propozycję napisania scenariusza do filmu, gdyż, jak twierdził, nie zrozumiał książki.
O rolę uwodzicielskiej sąsiadki ubiegały się: Joan Crawford, Lauren Bacall, Angela Lansbury oraz Audrey Hepburn.
W hotelowej restauracji Benjamin (Dustin Hoffman) próbuje przywołać kelnera, ten jednak nie reaguje. Pojawia się dopiero na wezwanie pani Robinson (Anne Bancroft). W oknie za ich plecami widać jednak, że kelner najpierw przystaje, po czym (prawdopodobnie zrozumiawszy, że popełnił błąd w inscenizacji) znika z kadru, by po chwili ponownie podejść do stolika.
W scenie, w której Benjamin (Dustin Hoffman) i pani Robinson (Anne Bancroft) rozmawiają w samochodzie, a kobieta zabrania mu kontaktów z Elaine (Katharine Ross), widać rzęsisty deszcz. Kiedy jednak oboje wysiadają z pojazdu, okolica jest sucha i oświetlają ją promienie słońca.
Gdy Benjamin (Dustin Hoffman) obserwuje państwa Robinson (Anne Bancroft i Murray Hamilton) przed ich domem, kładzie rękę na wstecznym lusterku. Jednak w następnym ujęciu (zbliżeniu) jego ręki nie ma już w tym miejscu.
W jednym ujęciu Benjamin (Dustin Hoffman) rozmawia z panem McGuire (Walter Brooke) na środku pokoju, a już w kolejnym obaj stoją tuż przy drzwiach, mimo że w międzyczasie się nie przemieszczali.
Na początku filmu Benjamin (Dustin Hoffman) podchodzi na lotnisku do drzwi automatycznych i przez nie przechodzi. Po cięciu montażowym widzimy go jednak, jak ponownie zmierza w ich stronę i przechodzi przez te same drzwi po raz drugi.
Gdy w restauracji hotelowej Benjamin (Dustin Hoffman) czeka na panią Robinson (Anne Bancroft), jego szklanka jest wypełniona lodem. Już w następnym ujęciu, gdy twarz kobiety odbija się w szkle, wewnątrz nie ma ani jednej kostki lodu.
Pani Robinson (Anne Bancroft), zaprosiwszy Benjamina (Dustin Hoffman) do swojego domu, włącza muzykę. Kiedy jednak młodzieniec wybiega z pokoju na piętrze i wraca do salonu, w domu panuje cisza, choć nikt nie podchodził do gramofonu, by go wyłączyć.
Część scen z Benjaminem w "Berkeley" została sfilmowana na University of Southern California.
Zdjęcia do filmu kręcono w Los Angeles, Berkeley, La Verne, San Francisco, Beverly Hills i Calabasas (Kalifornia, USA).
Sceny dziejące się w fikcyjnym hotelu Taft były w rzeczywistości kręcone w słynnym hotelu Ambassador w Los Angeles.
Zdjęcia kręcono od 13 marca do 5 sierpnia 1967 roku.
Dustin Hoffman czuł, że kompletnie nie pasuje do roli i fatalnie wypada na zdjęciach próbnych. Chcąc rozładować napięcie, uszczypnął Katharine Ross w pośladek. Aktorka wściekła się i publicznie go zrugała. Hoffman wychodził z castingu przekonany o porażce, ale właśnie ta niezręczność i zagubienie były tym, czego Mike Nichols szukał i postanowił obsadzić go w głównej roli.
Wiele scen kręcono bez wiedzy przechodniów, ponieważ produkcja nie zawsze miała pozwolenia na filmowanie. W scenie w zoo widać nawet, jak nieświadomy niczego mężczyzna próbuje zacząć rozmowę z Katharine Ross, a ta odwraca się od niego, by kontynuować grę.
W pierwotnym scenariuszu film miał otwierać długi prolog z przemówieniem Benjamina (Dustin Hoffman) na zakończenie studiów.
Katharine Ross w jednej ze scen uderzyła tak mocno Dustina Hoffmana, że uszkodziła mu bębenek w uchu, co wykluczyło aktora z pracy na kilka dni.