Co obejrzeć na VOD

"Wielki Marty" to a) film sportowy z zajmująca 2/3 metrażu dygresją w środku, b) opowieść o tym, jak lata 80. wymyślono w latach 50. (patrz: świetna ścieżka dźwiękowa) oraz c) kino absolutnie "safdiczne", czyli popis spiętrzania perypetii w nieskończoność w duchu "Nieoszlifowanych diamentów" czy "Good Time". A wszystko na barkach Chalameta, który też jest świetny: niby antypatyczny, ale gotów przyjąć każde upokorzenie – czym kupuje sobie widza.

Oglądałam pięknie zrobione kadry, ale w trakcie seansu nie czułam nic oprócz zauroczenia tym, jak ta jazda fajnie wygląda, jak to pięknie oświetlone. Niestety, piękno to dla mnie za mało. Epizody były identyczne formalnie, więc gdy pojawiał się kolejny ziewałam (a zazwyczaj przebieram nogami z ekscytacji na koncept rozdziałów). Mam poczucie, że reżyser zrobił ten film tylko dlatego, że mógł. Nie zostawił w nim serca.

Niezły dziwak z tego Pálmasona. Trochę skandynawski album rodzinny, trochę fantasmagoria po wywarze z islandkich porostów, a trochę opowieść o wielkim cierpieniu rodziców, jakie ukryte jest między uśmiechniętymi zdjęciami wspólnych wycieczek i grzybobrań. Scena z wypadkiem łuczniczym jest kluczowa: nie każda rana boli od razu, ale kiedy zaczyna -- o wrzasku można ogłuchnąć.