Co obejrzeć na VOD

Po raz drugi, po tym jak kiedyś w filmie "Upadek" Michael Douglas kopnął samochód i zostawił go w korku nie mogąc znieść obstrukcji życia (powtórzyłem to później niemal dokładnie tak samo, stojąc w korku we Wrocławiu), miałem wrażenie że rozumiem każdą sekundę tego co tym razem czuje Rose Byrne jako Linda w KCGM. Ta lawina przeciwności losu, utrudnień, obstrukcji właśnie a jednocześnie konieczność trzymania fasonu i spokojnego, mądrego odpowiadania na pytania innych ugotowanych! Filmowy pomnik wystawiony atakowi paniki. Rozedrgany, roztrzęsiony, rozmazany, nieostry, nakładający na siebie różne warstwy realizmu i iluzji. A do tego wielka rola Rose Byrne, która z pewnością będzie w tym sezonie jeszcze nie raz nominowana i nagradzana za wybitne osiągnięcie aktorskie.

Tam, gdzie hygge spotyka się z #MeToo. Fantastyczna współczesna "opowieść moralna", na której uśmiałby się sam pan Rohmer.

"Nomadland"; madmaksowane. Przecieram oczy nad tymi wszystkimi zachwytami. Film ledwie ma sens fabularny, polityczny kryzys w tle zdaje się napisany przez Alexa Garlanda ("jest kryzys; totalny, polityczny, światowy kryzys; CZEGO NIE ROZUMIESZ?!"). Jasne, że te wszystkie rejwowe wibracje są tu pięknie zrobione w warstwie muzycznej, wijąca się ludzka masa na początku robi wrażenie, podobnie jak robi wrażenie sam majestat pustyni (w pustni i w tłuszczy). Ale im dalej, tym niedorzeczniej. Prawdę mówiąc po którejś kolejnej eksplozji można się już tylko śmiać, bo ni w ząb nie rozumiem, na co liczyli bohaterowie pakujący się w całą tę sytuację...? Nie wiem, co zaserwowano canneńskim jurorom przed seansem (mam nadzieję, że nie było to wątpliwego pochodzenia LSD), ale najwyraźniej nastąpił tu jakiś zbiorowy odpał. Film bardzo chce być "Ceną strachu" na miarę naszej epoki; na pewno ma szansę stać się jej "Wielkim błękitem", czyli piękną, kultową bzdurą -- bo najwyraźniej "zażarło".