W tegorocznym programie American Film Festival możemy zobaczyć m.in. nowe filmy Gregga Arakiego i Andrew Haigha. "Seks bez ograniczeń" Arakiego to opowieść o pikantnym romansie młodego chłopaka (Cooper Hoffman) ze starszą artystką (Olivia Wilde). "A Long Winter" Haigha to z kolei historia o ojcu (Ebon Moss-Bachrach) i synu (Fred Hechinger), którzy muszą nauczyć się żyć sami po tym, jak znika żona pierwszego i matka drugiego. Recenzują Adam Kruk i Jan Tracz. ***recenzja filmu "Seks bez ograniczeń", reż. Gregg ArakiSex sells autor: Adam Kruk W filmie "Club Kid" jest scena, w której grany przez Jordana Firstmana bohater, pytany o to, jakie kino lubi, rzuca jednym nazwiskiem: Gregg Araki. Dodaje, że seans mrocznego coming-of-age, jakim był "Zły dotyk" (2004), stał się dla niego doświadczeniem formacyjnym. Od premiery przywołanego filmu minęły już ponad dwie dekady, przez które Araki zdążył, jak widzimy, ukształtować gusta kolejnych pokoleń queerowych reżyserów, sam jednak dawno nie stworzył nic równie mocnego; ostatnio pracował głównie na planach "cudzych" seriali. Tym bardziej cieszy, że właśnie powrócił z nowym pełnometrażowym projektem, całkiem zresztą udanym, choć utrzymanym w zdecydowanie lżejszej tonacji niż produkcja ukochana przez Firstmana czy kultowa "Teenage Apocalypse Trilogy", dzięki której dołączył w połowie lat 90. do najważniejszych rozrabiaków New Queer Cinema. "Seks bez ograniczeń" – zobacz zwiastunNie znaczy to, że "Seks bez ograniczeń" jest filmem grzecznym – odwrotnie, znajdziemy tu i śmierć, i małą śmierć, i amatorską pornografię, i pigułkę gwałtu. Wszystko jednak podane jest w konwencji komediowej, w której zresztą reżyser czuje się nad wyraz dobrze, co udowodnił już "Ciastkiem z niespodzianką" – przełomowym stoner movie, w którym motorem akcji było nie dwóch kumpli, ale upalona laska, Anna Faris w epokowej roli pechowej Smiley Face. Tu opowieść prowadzona jest z perspektywy wchodzącego w dorosłość Elliota (w tej roli pamiętny z "Licorice Pizza" Cooper Hoffman), a jej oś stanowi jego relacja z szefową (i dość szybko także kochanką) Eriką. W tę wciela się Olivia Wilde i kradnie show, o co może nietrudno, bo dostała rolę dużo bardziej drapieżną – oddać jej jednak trzeba, że wycisnęła z niej maksimum. To był w ogóle jej rok: po średnio udanym "Nie martw się kochanie" zrehabilitowała się jako reżyserka "Zaproszenia", w którym świetnie wypadła też aktorsko. Jeszcze lepiej zaś w "Behemocie!", po którym sunie niczym tytułowa lala z "M3GAN". Także w "Seksie bez ograniczeń" jej energia rozsadza wręcz ekran. Całą recenzję autorstwa Adama Kruka przeczytacie TUTAJ. ***recenzja filmu "A Long Winter", reż. Andrew HaighGorszy syn, lepszy ojciec autor: Jan Tracz "Zmarli otrzymują więcej kwiatów niż żywi, ponieważ żal i skrucha mają większą moc niż wdzięczność" – Anne Frank Kino jest sztuką kombinowania – niby wszystko już powstało, a i tak trzeba wymyślać rzeczy na nowo. "A Long Winter" jest tego doskonałym przykładem – po sukcesie swojego ostatniego dramatu brytyjski reżyser Andrew Haigh ("Dobrzy nieznajomi") wymyślił sobie, że zaadaptuje jedno z opowiadań irlandzkiego pisarza Colma Tóibína. Haigh nie chciał jednak pójść na łatwiznę: postanowił wprowadzić wiele zmian i w ten sposób sprawić, by ta historia w jakiś sposób stała się jego. "A Long Winter" – zobacz zwiastunZamiast hiszpańskich Pirenejów mamy zaśnieżone krajobrazy Colorado. Akcja zaś nie toczy się w latach 30. – bohaterów poznajemy gdzieś w okresie wojny koreańskiej. Sedno opowieści pozostaje jednak to samo: nieśmiały syn Mikey (Fred Hechinger) i znieczulony przez życie Lester (Ebon Moss-Bachrach) zostaną zmuszeni do przedefiniowana własnej relacji, kiedy w tajemniczych okolicznościach znika Louise (Caitríona Balfe), matka i żona, która dotychczas trzymała całe domostwo w ryzach. Szkoda tylko, że mało kto to doceniał. Od początku Haigh ukazuje nam liczne pęknięcia w tej rodzinie – Mikey czuje się odrzucony przez matkę, nie wiedząc, jak interpretować niektóre jej zachowania. Kobieta pije do potęgi (stara się to ukrywać, ale całe miasteczko doskonale zdaje sobie z tego sprawę), bowiem nienawidzi tego miejsca. Twierdzi, że Lester zmarnował jej całe życie, kiedy wiele lat temu przekonał ją, by się tutaj przeprowadzili. Chyba nikt nie chciałby usłyszeć czegoś takiego z ust osoby, którą – przynajmniej w czasach własnej młodości – musiał mocno kochać. Całą recenzję autorstwa Jana Tracza przeczytacie TUTAJ.