Z kontem na Filmwebie możesz więcej

Oceniaj filmy, zapisuj i dziel się filmową pasją

Gdzie kończy się Sylvester, a zaczyna Rocky?

Zabawne, że amerykański sen ma poobijaną twarz faceta w szarym dresie – w filmie "Jestem Rocky" Petera Farrelly’ego ten facet właśnie wraca na ekrany kin. Pięćdziesiąt lat temu Sylvester Stallone wymyślił gościa znikąd, któremu życie przyszykowało tylko kolejne nokauty. Cóż, wiedział, co robi. Pisał o sobie.  Alan Moore, komiksowy czarnoksiężnik, zasugerował kiedyś, że być może wystarczy tylko jeden zły dzień, aby człowieka pobić i upodlić, jedna feralna decyzja, aby uzmysłowić mu jego marność, jeden niewłaściwy wybór, aby nigdy już nie podniósł się z błotnistej ziemi. Sylvester Stallone na kartkach taniego notatnika wyczarował inne życiowe credo: jeden dobry dzień potrafi człowieka uwznioślić, przywrócić mu godność i dodać skrzydeł. Bo w amerykańskim śnie nigdy nie chodziło przecież o te miliony, które odróżnić mają chama od pana, nawet nie o zwycięstwo w życiowym wyścigu, tylko o wyjście z bloku startowego. O podjęcie rękawicy. O parcie naprzód. Do skutku, jakikolwiek by on był. "Rocky"Brzmi idealistycznie? Owszem. Naiwnie? A jakże. Tyle że Stallone nie robił z gęby cholewy. Jak chce tego hollywoodzki (choć może raczej filadelfijski) mit, jego aktorskie losy są na poziomie emocjonalnym zbieżne z życiorysem postaci, którą wymyślił, oglądając walkę mistrza Muhammada Alego z nikomu nieznanym pięściarzem. Dlatego też pół wieku później, znając tok całej historii, trudno nie myśleć o niej w kategoriach miejskiej baśni o człowieku, który z samego dna wspiął się na szczyt, cios za ciosem. Pisząc dzisiaj o Rockym, niezmiennie pisze się bowiem o Stallonie. Obaj przecież snuli się ulicami dotkniętymi ubóstwem, sunąc spojrzeniem po odpadających tynkach, odhaczając bezrefleksyjnie dzień za dniem. Obaj chcieli być kimś, choćby we własnych oczach. A przecież Stallone’owi często odmawiano nawet statystowania. Scenariusz do "Rocky’ego", który napisał w zaledwie trzy dni, nie był jednak tylko autobiograficznym wyznaniem wiary. Chuck Wepner, ów nieznany pięściarz, który powalił na ringu samego Muhammada Alego, a który stanowił dla stawiającego dopiero pierwsze kroki scenarzysty niezaprzeczalną inspirację, nie tylko miał do Stallone’a pretensje o wykorzystanie jego historii, ale i pozwał go do sądu (ugodę zawarto poza wokandą). Wepnera na ring pchnął nie tylko niewiarygodny fuks wynikający ze sprzyjających dla niego okoliczności, lecz także setki przyjętych przezeń ciosów. Tak jak i Rocky’ego. Tak jak i Stallone’a. Dla młodego aktora, doświadczającego niemal samych porażek, była to bodaj ostatnia runda, być albo nie być. I nieomal ją przegrał. "Jestem Rocky"Stallone sprzedał bowiem scenariusz stacji telewizyjnej ABC, która zamierzała przepuścić go przez firmową maszynkę do mielenia. Prawa odzyskał jedynie dzięki wstawiennictwu kolegi z planu, Henry’ego Winklera, wówczas gwiazdy sitcomu "Happy Days". Sly, nauczony doświadczeniem, uparcie odmawiał potem kolejnym studiom zainteresowanym jego pomysłem, ale sceptycznie patrzącym na jego skromne doświadczenie po obu stronach kamery. Bo umyślił sobie nie tylko trzymać łapę na scenariuszu, ale i zagrać główną rolę. Może i byłoby to zawodowe samobójstwo, gdyby nie Irwin Winkler i Robert Chartoff, producenci, którzy uznali, że nie zaszkodzi postawić na czarnego konia i wyłożyć skromny milion dolarów. Ubili interes życia. Wszystko to należy dzisiaj do sfery niemal mitologicznej. Stallone pilnuje swojej narracji niczym surowy kustosz, umacniając ją przez lata. Jeśli coś nie zgadza się z faktami, tym gorzej dla nich. Przecież – podobno – słynna historia ze sprzedażą psa, którego głodny aktor miał oddać za parę dolarów przypadkowemu przechodniowi spod sklepu, a potem odkupić za honorarium z "Rocky’ego", została wyssana z palca. Jimmy Gambina, trener Stallone’a, miał przygarnąć go z dobrego serca, bo jego podopiecznemu ciągle brakowało czasu. W relacji Gambiny, cokolwiek zgorzkniałego, Stallone jawi się jako pyszałek, leń i mięczak, który potrafił się rozpłakać po otrzymaniu mocniejszego ciosu. Który z nich kłamie? Zapewne nie dowiemy się tego nigdy. Ale czy prawda w ogóle jest nam potrzebna? Bynajmniej. Spiżowego pomnika już nic nie ruszy. Stoi dalej przy schodach filadelfijskiego muzeum sztuk pięknych, słynniejszy niż bodaj wszystkie dzieła wiszące na jego ścianach. Podobizna Rocky’ego/Stallone’a to pamiątka po człowieku, który wyrwał życiu, co się dało, czerpiąc z niego oboma zaciśniętymi pięściami. "Jestem Rocky"Szablony historii boksera z przeszłością i aktora bez przyszłości nakładają się na siebie idealnie: obie opowiadają o przegranych, którzy odnieśli zwycięstwo, choć po części już poza kadrem. Chociaż "Rocky" niezmiennie pozostaje chyba najwybitniejszym filmem motywacyjnym w dziejach, to formalnie Balboa przecież przegrywa – liczy się jednak to, że na własnych zasadach. Stallone nie mógł wiedzieć, że jego projekt odniesie tak ogromny sukces, artystyczny i komercyjny, że przez kolejne dekady będzie wraz ze swoim bohaterem raz podnosił mistrzowskie pasy, raz lądował w narożniku, bezlitośnie obijany. Dlatego ostatnie sekundy filmu, gdy zakrwawiony pięściarz wykrzykuje imię swojej dziewczyny, szczęśliwy, że mu się udało, że postawił na swoim, że udowodnił coś niedowiarkom, są tak znamienne. Nawet gdyby "Rocky" nie odniósł sukcesu, Stallone dokonał niemożliwego. Zrobił wszystko po swojemu, wygrał ze studyjnym betonem. Nie było więc mowy o klęsce. Nawet gdyby nie miał za co odkupić psa. "Rocky"Nie wszyscy byli, rzecz jasna, zachwyceni. Wytykano filmowi nadmierny sentymentalizm i życzeniowy, zinfantylizowany optymizm, wydający się passe i nieprzystający do przeżartego cynizmem kina lat siedemdziesiątych, jakby nie dostrzegając, że w owej bajkowej niezwykłości tkwi jego siła. Takie rzeczy nie dzieją się przecież w prawdziwym życiu. A jednak. U Stallone’a się zadziały. I on, i Rocky nareszcie zawalczyli i zdobyli należne im miejsce w marginalizującej ich społeczności. Nie chcieli, jak liczni (anty)bohaterowie z filmów tamtej dekady, zmieniać status quo, zależało im na wykrawaniu odrobiny szacunku. Nie byłoby całej tej legendy, ekranowej i rzeczywistej, postaci i aktora, bez tego, co wydarzyło się później, bez przeistoczenia się skromnego filmu w popkulturowy fenomen: bez sequeli, zabawek, musicali, gier i reszty. Wreszcie bez obudowania jej swoistym folklorem, którego elementem jest także "Jestem Rocky", film utrwalający, powtórzmy to: mit, i korzystający z bliźniaczych środków wyrazu co pierwowzór. Oczywiście "Rocky" nie powstawał w próżni. Ale (i tak dość pobieżny) społeczny komentarz filmu przysłoniła esencjonalna opowieść o człowieku, który walczy o siebie do ostatniego tchu, stawiając czoło uosobionemu amerykańskiemu marzeniu – wszak czarnoskóry Apollo, król życia, do ringu wychodzi wpierw jako Jerzy Waszyngton, potem Wujek Sam – chcąc powiedzieć, że też jest godzien je przeżyć. Bo choć rzecz działa się w określonym miejscu i czasie, to działa najlepiej na poziomie uniwersalnym. Filadelfia, miasto wykrwawiające się powoli z powodu przemysłowego zastoju i masowej migracji klasy średniej, była wdzięcznym plenerem, który wykorzystano jako scenografię, ignorując chociażby przetaczające się ówcześnie przez tamtejsze ulice niepokoje na tle rasowym. Z dawnego przemysłowego oblicza metropolii niewiele już zostało, prócz, jak pokazują statystyki, biedy. Jako że historia ta mogła się wydarzyć gdziekolwiek i komukolwiek, "Rocky" dał początek nie tylko własnej serii, kontynuowanej zresztą do dzisiaj, ale i niezliczonym naśladowcom, którzy wykorzystywali bliźniacze chwyty fabularne i formalne. To już nieodzowna część tradycji narracyjnej: pewien model, szkielet, szablon, który będzie przycinany, przerabiany i przemyśliwany tak długo, jak będzie istnieć kino. A to dużo więcej niż komercyjny sukces, często przecież efemeryczny. Rocky zostawił po sobie dziedzictwo. "Jestem Rocky"Zabrzmi to pompatycznie, ale Balboa i Sly są swoimi własnymi odbiciami: obaj konsekwentnie budują osobistą legendę dzięki temu, że pięćdziesiąt lat temu twardo obstawiali przy swoim. Zresztą zawodnicy, przeciwko którym Rocky stawał w ringu, to nic innego jak odbicia w krzywym zwierciadle kolejnych etapów kariery Stallone’a: zmierzającej ku przerysowaniu (Clubber Lang), podpinającej się pod aktualne trendy (Ivan Drago), aż po coraz bardziej introspektywne rozliczenia z samym sobą (Tommy Gunn, Mason Dixon).  W ostatnim jak do tej pory rozdziale tej sagi, spin-offach o Adonisie Creedzie, odtwarzających i przetwarzających tę samą formułę, Rocky/Stallone przyjmuje rolę mentora, dając już ostatnią lekcję uczniowi i widzom. Swoją nieobecność w domykającym trylogię filmie motywował nie tylko umiłowaniem sentymentalności, od której "Creed III" według niego odchodził na rzecz emocjonalnego chłodu. Kością niezgody było przede wszystkim przywłaszczenie sobie stworzonej przez niego postaci przez człowieka, który niegdyś pomógł tchnąć w nią życie. Właścicielem praw do Rocky’ego pozostaje bowiem od pięćdziesięciu lat Winkler, który nabył je wraz ze scenariuszem. Mimo wieloletniego konfliktu, zaostrzonego przed paroma laty, nie chce oddać Stallone'owi ani kawałka franczyzy. Wydaje się, że pojedynek ten jest już rozstrzygnięty. I tym razem wynik się liczy.
 Stallone zapewne nigdy już nie zagra Rocky’ego, ale mniejsza z tym. On jest Rockym.

TYLKO U NAS: Plejada gwiazd w nowym polskim filmie wojennym "Cena honoru"

Wielkie gwiazdy polskiego kina, setki statystów i zabytkowe pojazdy! Trwają zdjęcia do sensacyjnego filmu wojennego Tadeusza Syki "Cena honoru". Plejada gwiazd polskiego kina, setki statystów, zabytkowe pojazdy i poruszająca scenografia przenosząca widzów do 1939 roku. Trwają zdjęcia do "Ceny honoru" – nowego, pełnego akcji i emocji filmu wojennego w reżyserii Tadeusza Syki. W Bydgoszczy, Włocławku i Warszawie powstaje inspirowana prawdziwymi wydarzeniami produkcja, łącząca sensacyjną intrygę, dramatyczne wydarzenia pierwszych tygodni II wojny światowej oraz poruszającą opowieść o odwadze, miłości, przyjaźni i walce o wolność.Walka, w której stawką jest honor. O fabuleJesień 1939 roku. Na okupowanych Kujawach i Pomorzu dwaj młodzi Polacy – Tadeusz i Adam. Bohaterowie zostają wciągnięci w śmiertelnie niebezpieczną grę z Gestapo kierowanym przez bezwzględnego Franka Podolskiego . W samym centrum wydarzeń znajduje się również biskup Michał Kozal, który w obliczu narastającego terroru nie zamierza pozostawać bierny. Tajne misje, śmiałe ucieczki, zdrady i dramatyczne wybory stają się codziennością bohaterów. W tle rozgrywają się tragiczne wydarzenia pierwszych tygodni niemieckiej okupacji. Pośród brutalnych represji, rodzącej się konspiracji i niespodziewanej miłości rozpoczyna się bezwzględna walka o wolność, honor i przetrwanie.  "Cena honoru" to inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, pełna akcji, napięcia i nieoczekiwanych zwrotów, sensacyjna opowieść wojenna o odwadze, przyjaźni, miłości i sile ludzkiego ducha.  W filmie wystąpią: Filip Gurłacz, Marian Dziędziel, Piotr Głowacki, Ksawery Szlenkier, Paweł Małaszyński, Mateusz Banasiuk, Piotr Zajączkowski, Marcel Sabat, Paulina Gałązka, Marcin Kwaśny, Robert Czebotar, Jan Marczewski oraz po raz pierwszy na wielkim ekranie: Justyna Kramer. "Cena honoru" fot. Michał Kamiński Scenariusz napisał bydgoszczanin Tadeusz Syka znany z takich kinowych produkcji jak "Wyszyński – zemsta czy przebaczenie", "Powstaniec 1863" oraz obecnie produkowanego międzynarodowego filmu o Antonim Patku. Tadeusz Syka odpowiada również za reżyserię filmu.  Zdjęcia realizowane są m.in.: w Bydgoszczy, Włocławku i Warszawie. Planowane są również nagrania a terenie województwa wielkopolskiego.  Producentami filmu są Tadeusz Syka oraz Joanna Jackowska-Syka reprezentujący Klasyka Pro i Fundację Tylko Orły. Autorem zdjęć jest Krzysztof Mieszkowski, za kierownictwo produkcji odpowiada Natalia Mroczek. Producentem kreatywnym jest Michał Broniszewski. Partnerami filmu są: Diecezja Bydgoska, Fundusz Filmowy Kujawy Pomorze wraz z Urzędem Marszałkowskim Województwa Kujawsko-Pomorskiego w Toruniu oraz Urząd Miasta Włocławek.  Film będzie miał swoją dystrybucje kinową na przełomie 2027/2028 roku.Twórcy o filmieTadeusz SykaZależało mi na zrobieniu współczesnej, sensacyjnej opowieści osadzonej w realiach II wojny światowej. Staram się wyszukiwać mało znane postacie czy wątki z naszej historii, aby wraz ze wspaniałymi twórcami przenieść je na wielki ekran.  Jako bydgoszczanin, od dziecka – z przekazów rodzinnych – znam postacie o których opowiadam w "Cenie honoru". W pamięci zapadł mi również film "Sąsiedzi" z 1969 roku w reż. Aleksandra Ścibor-Rylskiego. Impulsem do rozpoczęcia prac nad filmem, była inicjatywa mojego ś.p. wuja ks. dr Stanisława Kotowskiego – proboszcza bydgoskiej katedry oraz odkryta niedawno masowa mogiła pomordowanych przez Niemców rodzin z 1939 r. na plaży w Borównie k/ Bydgoszczy. Nie mogłem, wobec tego przejść obojętnie. "Cena honoru" to historia, gdzie bohater mierzy się z własną przeszłością i wyborami, jest miłość, walka, zdrada i akcja – wszystko to co charakteryzuje sensacyjne i akcyjne kino wojenne. Istotne jest dla mnie, że nasz film inspirowany jest prawdziwymi wydarzeniami. Tu każdy znajdzie coś dla siebie. Zależy nam, aby młodzi ludzie obejrzeli ten film i przekonali się przed jakimi aktualnymi wyborami musieli stanąć ich rówieśnicy w przeszłości. Cieszę się, że ta opowieść przekonała tak znanych twórców, którzy już dziś wspólnie ze mną zapraszają na "Cenę honoru". Film będzie dostępny dla widza od 13 roku życia. Michał Broniszewski – producent kreatywny: Na zakończonych właśnie w Los Angeles targach filmowych film wzbudził duże zainteresowanie dystrybutorów międzynarodowych. Ogromnie cieszy liczne zainteresowanie społeczności międzynarodowej polską historia i jej bohaterami.  Filip Gurłacz: W moim przekonaniu jest to projekt bardzo wartościowy. Bardzo mi się podoba, że już na etapie scenariusza główny bohater, to, co nim powoduje, to są rzeczy, powiedziałbym, priorytetowe, najważniejsze. To jest miłość, to jest wolność, przyjaźń. To są rzeczy, o które warto się bić, o które warto walczyć i których warto bronić.  Właśnie dlatego dołączyłem do tego projektu. Mateusz Banasiuk: Nasz film nie ocenia, nasz film pokazuje pewne postawy ludzi, bohaterów, ale ludzi z krwi i kości. Mam nadzieję, że to będzie film, który będzie pokazywał dobre i złe strony bycia bohaterem i że wojna, śmierć, zabijanie za każdym razem, po każdej stronie, to jest wielka tragedia. Ten film pokazuje, że mamy nieprawdopodobne możliwości, że jesteśmy zdolni do pięknych, heroicznych czynów. Marian Dziędziel: Jak przeczytałem scenariusz, to już nie miałem wątpliwości, że trzeba w tym zagrać. Warto było tym postacią poświęcić ten film. Bardzo się cieszę, że biorę w tym udział i już dzisiaj mam zamiar was, państwo, wszystkich zaprosić na premierę w kinach. Paulina Gałązka: To jest moje pierwsze spotkanie z Tadeuszem Syką i jestem bardzo zadowolona, i też bardzo podziwiam jego oddanie i zaangażowanie. Zapraszam państwa do obejrzenia tego filmu. Piotr Głowacki: Akcja filmu rozgrywa się m.in we Włocławku a to bardzo bliskie memu sercu miejsce, bo sam jestem z Redecza Wielkiego zaledwie dwadzieścia parę kilometrów od Włocławka. Ta produkcja jest podróżą w czasie, jak zawsze, i jest podróżą do pytania o wybory, o wagę naszych życiowych wyborów w trudnych czasach. Premiera filmu została zaplanowana na 2027/2028 rok.

Fani Bale'a uradowani. Guadagnino nie zniszczy ich wspomnień

Luca Guadagnino promuje właśnie swój nowy film "Artificial". Dla dziennikarzy to idealna okazja do zadawania pytań na temat innych planowanych przez reżysera projektów. Podczas wywiadu dla podcastu "Crew Call" padło pytanie o "American Psycho". Odpowiedź reżysera dla wielu osób będzie zaskoczeniem.O filmie "American Psycho"Przypomnijmy, że projekt został zapowiedziany w 2024 roku. Guadagnino został ogłoszony reżyserem filmu, a za scenariusz odpowiadał Scott Z. Burns, któremu największą popularność przyniosła współpraca ze Stevenem Soderberghiem. Punktem wyjścia dla "American Psycho" Guadagnino miała być kultowa powieść Breta Eastona Ellisa pod tym samym tytułem. Jednak film miał być raczej uwspółcześnioną reinterpretacją aniżeli dosłowną adaptacją. Powieść Ellisa doczekała się już jednej ekranizacji w 2000 roku. Gwiazdą projektu był Christian Bale. Dwudziestosiedmioletni Patrick mieszka w luksusowym apartamencie i ubiera się w najdroższych sklepach. W dzień zarabia fortunę na operacjach giełdowych, w nocy wiedzie drugie życie, o którym wie tylko on sam... i jego ofiary. Patrick jest bowiem seryjnym zabójcą, którego wyczyny niejednemu spędziłyby sen z powiek. Czuje się bezkarny i drwi sobie ze wszystkiego i wszystkich. Nikt ani nic nie jest w stanie go powstrzymać. Jak daleko zdoła się posunąć? Czy Luca Guadagnino nakręci "American Psycho"?Podczas rozmowy w podcaście "Crew Call" Luca Guadagnino zachwycał się tekstem napisanym przez Burnsa. Zaraz jednak dodał, że projekt nie powstanie. A w każdym razie nie z jego udziałem. Reżyser nie ujawnił jednak powodów takiej sytuacji. Odpowiedzi można jednak szukać w wywiadzie udzielonym na początku tego roku przez autora oryginału, Breta Eastona Ellisa. Otóż ujawnił on, że co najmniej kilku znanych aktorów odrzuciło ofertę roli w tym projekcie. Nie chciał jednak podać żadnych nazwisk. W przeszłości spekulowano, że kandydatami do roli Batemana mogą być Jacob Elordi ("Frankenstein" i "Wichrowe wzgórza") lub Austin Butler ("Eddington" i "Złodziej z przypadku"). Ich kandydatury nigdy oficjalnie nie zostały jednak potwierdzone. Dlaczego aktorzy rezygnują z roli w "American Psycho"? Ellis miał własną teorię. Jego zdaniem młodzi aktorzy nie chcą być porównywani z Bale'em. Z drugiej strony, w odpowiedzi na sugestie swoich fanów, do roli publicznie zgłaszał się Patrick Schwarzenegger ("Biały Lotos"). A zatem nie wszyscy bali się porównań z kreacją Bale'a.Zwiastun filmu "American Psycho"