Trzynaście najdłuższych lat w historii gier za nami. Czy warto było czekać? Cóż, to pytanie retoryczne. Oto pierwsze wrażenia z rozgrywki w "Grand Theft Auto VI". Chciałbyś być złodziejem? A może maszyną śmierci być? No to wybrałeś zły adres. Bo choć sparafrazowane wyżej słowa Michała Chludzińskiego, cudownie interpretującego kawałek "The Tiger Lillies", wydają się idealnie podsumowywać filozofię stanowiącą przecież rozrywkowy fundament "Grand Theft Auto", przyszedł czas schować zabawki do kartonu. I dorosnąć. Teraz będziesz montował regipsy, latał sąsiadce po flaszkę i próbował zgubić brzuszek, bawiąc się przy tym jak prosię. Tytuł, który niegdyś pozwolił nam bez konsekwencji przekroczyć moralny Rubikon i ze zbrodni uczynił kabaretowy skecz, dzisiaj przypomina symulator ucieczki przed przeznaczeniem, kronikę prób zmazania z siebie piętna, spowiedź i rozliczenie z dawnymi grzechami, które ciągną się za człowiekiem niczym kula u nogi. Od premiery największej, najdroższej i, jak wyrokują portale agregujące recenzje z całego świata, najlepszej gry wszech czasów nie minęły nawet dwie doby, a już zostaliśmy zalani opiniami, narzekaniami i pochwałami (te jednak nie sprzedają się tak dobrze jak krytyka) dotyczącymi najdrobniejszych detali. Tutaj ich nie znajdziecie. Bo po dziewiczej sesji z "Grand Theft Auto VI", podczas której gra właściwie prowadzi nas za rękę, ucząc, co, jak i gdzie robić, a dopiero po paru godzinach daje Jasonowi i Lucii więcej swobody, dostajemy zaledwie przedsmak tego, co się kroi dalej. Trochę tak, jakby Rockstar nie ufał graczom i obawiał się, że sobie nie poradzą bez żadnego przewodnika. Trzeba jednak przyznać, że stan Leonida jest ogromny i pełen pokus, więc łatwo byłoby się pogubić, gdybyśmy zostali pozostawieni samopas. Pierwsze zderzenie z grą jest jednak cokolwiek zaskakujące: rozkręca się ona stosunkowo powoli i nie bombarduje nas atrakcjami, choć niemal od razu uraczeni zostajemy porządną wymianą ognia, po której musimy salwować się ucieczką hydroplanem. Chyba można zaryzykować stwierdzenie, że na tle poprzednich odsłon gra jest cokolwiek stonowana i, co więcej, nie zachęca do bezrefleksyjnej rozpierduchy. Czuć tutaj ducha arcydzielnego "Red Dead Redemption 2". Złożone, psychologicznie wiarygodne postaci to już nie proste awatary, lecz bohaterowie, którym aż nie chce się kazać łapać byka za rogi. Co więcej, "Grand Theft Auto VI" przestrzega nas przed zbytnim szaleństwem. Każde działanie ma tu swoje konsekwencje, a jeśli narobimy poruty na dzielni, tylko długofalowo utrudnimy sobie rozgrywkę. Nie znaczy to, że zostajemy odcięci od wszystkiego, co daje frajdę. Bynajmniej. Dalej można kraść auta, przywalić przechodniowi, obrobić sklep, a nawet wyrwać bankomat ze ściany, ale wszystko ma swoją cenę. Jak w życiu. Oczywiście, to nadal Rockstar, więc mimo pewnego wyciszenia pełno tu absurdalnych przegięć. To ciągle jedynie krzywe zwierciadło rzeczywistości. Albo po prostu Ameryka, chciałoby się powiedzieć. Sporo dyskusji dotyczyło owych feralnych trzydziestu klatek. I choć ograniczenie jest zauważalne, przy tak niedorzecznym poziomie szczegółowości, jaki proponuje "Grand Theft Auto VI", nie ma większego znaczenia dla przyjemności płynącej z rozgrywki. Klatkaż to uczciwa cena za świat wykreowany przez Sama Housera i spółkę, zwłaszcza że podczas tej długiej sesji odwiedziłem jedynie malutki fragment mapy, pełnej lumpeksów, barów i rozmaitych salonów usługowych, w których można zostawić pieniądze, póki nie zobaczy się dna portfela. Sprawne przejście fabuły ma zająć około sześćdziesięciu godzin, a misje poboczne dołożą do tego kolejnych dwadzieścia kilka. Doliczmy błąkanie się bez celu, dobijemy do setki. Słowem, po ukończeniu dziesięciu procent gry aż trudno ogarnąć, co jeszcze się wydarzy, zarówno w warstwie fabularnej, jak i w samej rozgrywce, skoro już teraz otwiera się przed nami tyle możliwości i na każdym kroku oferuje dodatkowe aktywności. Zapewne z biegiem czasu pojawią się także zastrzeżenia, ale na razie ich formułowanie byłoby chyba wymuszone. To szukanie dziury w całym. Celowo unikam konkretów, bo choć w necie latają setki, tysiące materiałów z gry, to jeszcze za wcześnie, żeby analizować pewne zabiegi narracyjne, relację Jasona i Lucii czy konsekwencje ich kolejnych działań. Przyjdzie na to czas w pełnej recenzji. Na razie pierwsze godziny z "Grand Theft Auto VI" jedynie podsycają głód. To sprawnie skonstruowane sidła: gra stopniowo odsłania przed nami kolejne możliwości, a nam pozostaje tylko zastanawiać się, co będzie dalej.