Z kontem na Filmwebie możesz więcej

Oceniaj filmy, zapisuj i dziel się filmową pasją

Jennifer Lawrence stworzyła ranking swoich ekranowych pocałunków

Jennifer Lawrence pojawiła się w programie "Watch What Happens Live with Andy Cohen", gdzie z dużą szczerością odpowiadała na pytania dotyczące swojej kariery i życia prywatnego. Towarzyszył jej Josh Hutcherson, z którym wystąpiła w serii "Igrzyska śmierci". Aktorka została między innymi poproszona o uszeregowanie swoich ekranowych pocałunków - od najlepszego do najgorszego.Lawrence ocenia ekranowe pocałunkiNa liście znaleźli się Hutcherson, Liam Hemsworth, Chris Pratt, Timothée Chalamet i Bradley Cooper. Lawrence nie miała większych wątpliwości: najwyżej oceniła pocałunek z Hutchersonem (z filmu "Igrzyska śmierci: W pierścieniu ognia"). Drugie miejsce przypadło Hemsworthowi ("Igrzyska śmierci: Kosogłos. Część 1"). Dalej znaleźli się Cooper ("Poradnik pozytywnego myślenia"), Chalamet ("Nie patrz w górę"), a na samym końcu Pratt, z którym Lawrence zagrała w "Pasażerach". Podczas rozmowy aktorka odniosła się również do swoich implantów piersi. Kiedy Andy Cohen zapytał ją o historię z programu "Gospodynie z klasą. Nowy Jork", w której jedna z uczestniczek opowiadała o złamaniu nosa przez pierś innej kobiety, Lawrence przyznała, że sama ma implanty. Zdradziła, że niedawno je wymieniła, a następnie poleciła lekarza, który przeprowadził zabieg. Zapytana o rozmiar, odpowiedziała, że to prawdopodobnie C - taki sam, jaki miała wcześniej. Nie zabrakło też wspomnień z planu "Igrzysk śmierci". Lawrence potwierdziła, że zabrała z niego na pamiątkę łuk i strzały, ale nie potrafi już ich odnaleźć: Chyba go zgubiłam albo został skradziony.  Zarówno Lawrence, jak i Hutcherson powracają do swoich ról z "Igrzysk śmierci" w najnowszej części - "Wschód słońca w dniu dożynek". Poniżej zwiastun filmu:

Gramy w "GTA VI". Koniec zabawy? Nasze pierwsze wrażenia

Trzynaście najdłuższych lat w historii gier za nami. Czy warto było czekać? Cóż, to pytanie retoryczne. Oto pierwsze wrażenia z rozgrywki w "Grand Theft Auto VI". Chciałbyś być złodziejem? A może maszyną śmierci być? No to wybrałeś zły adres. Bo choć sparafrazowane wyżej słowa Michała Chludzińskiego, cudownie interpretującego kawałek "The Tiger Lillies", wydają się idealnie podsumowywać filozofię stanowiącą przecież rozrywkowy fundament "Grand Theft Auto", przyszedł czas schować zabawki do kartonu. I dorosnąć. Teraz będziesz montował regipsy, latał sąsiadce po flaszkę i próbował zgubić brzuszek, bawiąc się przy tym jak prosię. Tytuł, który niegdyś pozwolił nam bez konsekwencji przekroczyć moralny Rubikon i ze zbrodni uczynił kabaretowy skecz, dzisiaj przypomina symulator ucieczki przed przeznaczeniem, kronikę prób zmazania z siebie piętna, spowiedź i rozliczenie z dawnymi grzechami, które ciągną się za człowiekiem niczym kula u nogi. Od premiery największej, najdroższej i, jak wyrokują portale agregujące recenzje z całego świata, najlepszej gry wszech czasów nie minęły nawet dwie doby, a już zostaliśmy zalani opiniami, narzekaniami i pochwałami (te jednak nie sprzedają się tak dobrze jak krytyka) dotyczącymi najdrobniejszych detali. Tutaj ich nie znajdziecie. Bo po dziewiczej sesji z "Grand Theft Auto VI", podczas której gra właściwie prowadzi nas za rękę, ucząc, co, jak i gdzie robić, a dopiero po paru godzinach daje Jasonowi i Lucii więcej swobody, dostajemy zaledwie przedsmak tego, co się kroi dalej. Trochę tak, jakby Rockstar nie ufał graczom i obawiał się, że sobie nie poradzą bez żadnego przewodnika. Trzeba jednak przyznać, że stan Leonida jest ogromny i pełen pokus, więc łatwo byłoby się pogubić, gdybyśmy zostali pozostawieni samopas. Pierwsze zderzenie z grą jest jednak cokolwiek zaskakujące: rozkręca się ona stosunkowo powoli i nie bombarduje nas atrakcjami, choć niemal od razu uraczeni zostajemy porządną wymianą ognia, po której musimy salwować się ucieczką hydroplanem. Chyba można zaryzykować stwierdzenie, że na tle poprzednich odsłon gra jest cokolwiek stonowana i, co więcej, nie zachęca do bezrefleksyjnej rozpierduchy. Czuć tutaj ducha arcydzielnego "Red Dead Redemption 2". Złożone, psychologicznie wiarygodne postaci to już nie proste awatary, lecz bohaterowie, którym aż nie chce się kazać łapać byka za rogi. Co więcej, "Grand Theft Auto VI" przestrzega nas przed zbytnim szaleństwem. Każde działanie ma tu swoje konsekwencje, a jeśli narobimy poruty na dzielni, tylko długofalowo utrudnimy sobie rozgrywkę. Nie znaczy to, że zostajemy odcięci od wszystkiego, co daje frajdę.  Bynajmniej. Dalej można kraść auta, przywalić przechodniowi, obrobić sklep, a nawet wyrwać bankomat ze ściany, ale wszystko ma swoją cenę. Jak w życiu. Oczywiście, to nadal Rockstar, więc mimo pewnego wyciszenia pełno tu absurdalnych przegięć. To ciągle jedynie krzywe zwierciadło rzeczywistości. Albo po prostu Ameryka, chciałoby się powiedzieć. Sporo dyskusji dotyczyło owych feralnych trzydziestu klatek. I choć ograniczenie jest zauważalne, przy tak niedorzecznym poziomie szczegółowości, jaki proponuje "Grand Theft Auto VI", nie ma większego znaczenia dla przyjemności płynącej z rozgrywki. Klatkaż to uczciwa cena za świat wykreowany przez Sama Housera i spółkę, zwłaszcza że podczas tej długiej sesji odwiedziłem jedynie malutki fragment mapy, pełnej lumpeksów, barów i rozmaitych salonów usługowych, w których można zostawić pieniądze, póki nie zobaczy się dna portfela. Sprawne przejście fabuły ma zająć około sześćdziesięciu godzin, a misje poboczne dołożą do tego kolejnych dwadzieścia kilka. Doliczmy błąkanie się bez celu, dobijemy do setki. Słowem, po ukończeniu dziesięciu procent gry aż trudno ogarnąć, co jeszcze się wydarzy, zarówno w warstwie fabularnej, jak i w samej rozgrywce, skoro już teraz otwiera się przed nami tyle możliwości i na każdym kroku oferuje dodatkowe aktywności. Zapewne z biegiem czasu pojawią się także zastrzeżenia, ale na razie ich formułowanie byłoby chyba wymuszone. To szukanie dziury w całym. Celowo unikam konkretów, bo choć w necie latają setki, tysiące materiałów z gry, to jeszcze za wcześnie, żeby analizować pewne zabiegi narracyjne, relację Jasona i Lucii czy konsekwencje ich kolejnych działań. Przyjdzie na to czas w pełnej recenzji. Na razie pierwsze godziny z "Grand Theft Auto VI" jedynie podsycają głód. To sprawnie skonstruowane sidła: gra stopniowo odsłania przed nami kolejne możliwości, a nam pozostaje tylko zastanawiać się, co będzie dalej.

Czy "Odyseja" doczeka się wersji reżyserskiej?

Złe wieści dla wszystkich, którzy liczyli na to, że zobaczymy kiedyś rozszerzoną wersję "Odysei". Christopher Nolan nie zamierza udostępniać usuniętych scen ze swojego widowiska. Reżyser wyjaśnił, dlaczego nie jest zwolennikiem wersji reżyserskich.Nolan tłumaczy swoje podejście W rozmowie z "The Independent" Nolan przyznał, że wiele fragmentów usuniętych z jego najnowszego filmu nigdy nie ujrzy światła dziennego. Jak wyjaśnił, nie wierzy w publikowanie alternatywnych wersji swoich filmów i to kinowy montaż traktuje jako ostateczny. Jako scenarzysta i reżyser stara się zresztą odrzucać zbędne pomysły już na etapie pracy nad projektem. Nie chce też poświęcać wiele czasu na kręcenie scen, co do których nie ma pewności, że znajdą się w ostatecznym montażu - zwłaszcza gdy wymagają one zdjęć w trudnych warunkach, na przykład na górskim szczycie, w deszczu czy na łodzi. Nolan podkreśla: Jako reżyser muszę walczyć o kształt filmu aż do momentu, gdy trafia on do kin.  W zeszłym roku Nolan mówił o wyczerpującej pracy nad adaptacją eposu Homera. Przyznał wówczas, że produkcja wystawiła na próbę jego wytrzymałość oraz siły całej ekipy. Zaznaczył też, że przy tak wymagającym przedsięwzięciu trudności były nieuniknione. Trudy jednak się opłaciły - "Odyseja" zarobiła na całym świecie 1,8 mld dolarów i można się spodziewać, że będzie liczyć się w wyścigu po Oscary. W gwiazdorskiej obsadzie filmu znaleźli się m.in. Matt Damon, Tom Holland, Anne Hathaway, Robert Pattinson, Lupita Nyong'o, Samantha Morton, Zendaya oraz Charlize Theron."Odyseja" - zwiastun