Krytyk Matt Zoller Seitz napisał kiedyś, że wielu amerykańskich aktorów chciałoby zasłużyć na porównanie z Marlonem Brando, ale jego zdaniem tylko Johnny Depp naprawdę na nie zapracował. Nie chodziło o fizyczne podobieństwo czy kopiowanie maniery, ale o podejście do zawodu.  Trudno o lepszy punkt wyjścia do rankingu, bo Depp przez lata chętnie sięgał po role, które pozwalały mu pokazywać się z zupełnie różnych stron. Od ekscentrycznych outsiderów, przez bohaterów mrocznych i zagubionych, aż po jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci współczesnego kina. Przy okazji premiery "Ebenezera" - który jest powrotem aktora do hollywoodzkiego kina po latach spędzonych na sądowych bataliach z Amber Heard - przypominamy jego najlepsze kreacje. A w tym przypadku wybór dziesiątki nie jest wcale łatwy. 10. Mort Rainey - "Sekretne okno" (2004) Na start Johnny Depp w wyciągniętym szlafroku, z przekąską pod ręką i blokadą twórczą. Już sam wygląd Morta Raineya jest odmianą od bardziej ekstrawaganckich postaci, z których słynie aktor. Pisarz przechodzi rozwód, nie potrafi napisać kolejnej książki, a na domiar złego pojawia się ktoś, kto oskarża go o plagiat. Depp dobrze oddaje narastającą frustrację bohatera, a później także jego paranoję. Warto odświeżyć ten film choćby dla jego występu. 9. Dean Corso - "Dziewiąte wrota" (1999) Dean Corso to handlarz starodrukami, który nie ma większych skrupułów, jeśli w grę wchodzi dobry zarobek. W filmie Romana Polańskiego dostaje zlecenie związane z tajemniczą księgą rzekomo powstałą przy udziale samego diabła. Depp świetnie odnajduje się w roli cynicznego kombinatora, który najchętniej trzymałby się z dala od kłopotów, ale nie potrafi odmówić sobie kolejnej okazji do zarobku. Nie ma w Corso nic z klasycznego filmowego bohatera. Jest niechlujny, podejrzliwy i kieruje się przede wszystkim własnym interesem. Aktor bawi się tą niejednoznacznością, nie próbując na siłę wzbudzać sympatii do swojej postaci. 8. J.M. Barrie - "Marzyciel" (2004) Depp ma w dorobku kolekcję dziwaków i ekscentryków, ale James Matthew Barrie to zupełnie inne aktorskie wyzwanie. Szkocki dramaturg, który dzięki znajomości z Sylvią Llewelyn Davies (Kate Winslet) i jej synami znajduje inspirację do napisania "Piotrusia Pana", jest człowiekiem, który żyje trochę we własnym świecie. Depp gra go spokojnie i z wycofaniem, a zamiast charakterystycznych póz i gestów dostajemy subtelność, melancholię i sporo ciepła. To zupełnie inny Depp niż ten, którego rok wcześniej oglądaliśmy w "Piratach z Karaibów". Rola przyniosła mu drugą nominację do Oscara, a sam film niezmiennie wzrusza. 7. Axel Blackmar - "Arizona Dream" (1993) Emir Kusturica obsadził Deppa w roli Axela Blackmara - młodego nowojorczyka, który trafia do Arizony na zaproszenie wuja (Jerry Lewis). Na miejscu poznaje Elaine (Faye Dunaway) i jej córkę Grace (Lili Taylor), a jego życie błyskawicznie zamienia się w surrealistyczny sen na jawie. "Arizona Dream" jest obrazem osobliwym, pełnym postaci żyjących własnymi obsesjami i fantazjami. Depp znakomicie odnajduje się w tej konwencji. Jego Axel jest wycofany, zagubiony i bujający w obłokach, a jednocześnie niechętny podporządkowywaniu się cudzym planom. To jedna z najbardziej intrygujących ról z wczesnego okresu kariery aktora. 6. William Blake - "Truposz" (1995) Księgowy na Dzikim Zachodzie nie brzmi jak bohater klasycznego westernu, prawda? Tymczasem u Jima Jarmuscha to punkt wyjścia do hipnotyzującej podróży. William Blake przyjeżdża do miasteczka Machine w poszukiwaniu pracy, jednak zamiast posady czekają go strzelanina, rana postrzałowa i ucieczka przed pościgiem. Po drodze spotyka Indianina o imieniu Nobody, który bierze go za zmarłego poetę Williama Blake'a. Odtąd ich wędrówka nabiera coraz bardziej metafizycznego charakteru. Depp gra tu wyjątkowo oszczędnie i z dużym dystansem, co świetnie współgra z czarno-białymi zdjęciami i powolną narracją Jarmuscha. 5. Raoul Duke - "Las Vegas Parano" (1998) Bagażnik pełen narkotyków, pustynia i wyjazd, który wymyka się spod jakiejkolwiek kontroli - oto "Las Vegas Parano". W filmie Terry'ego Gilliama Depp wciela się w Raoula Duke'a - ekranowe alter ego pisarza Huntera S. Thompsona. Razem ze swoim prawnikiem (Benicio del Toro) jedzie do Nevady relacjonować wyścigi motocyklowe, ale obowiązki zawodowe błyskawicznie schodzą na dalszy plan. Depp przygotowywał się do roli, spędzając czas z samym Thompsonem, dzięki czemu przejął jego manierę mówienia, chód i specyficzną ekspresję. Nie poprzestaje jednak na zwykłym naśladowaniu pisarza. Tworzy postać groteskową, momentami komiczną, ale jednocześnie zaskakująco wiarygodną, utrzymując uwagę widza nawet w najbardziej absurdalnych scenach. W swojej karierze wystąpił jeszcze w "Dzienniku zakrapianym rumem" na podstawie powieści Thompsona - to na planie tego filmu poznał zresztą Amber Heard. 4. Joe Pistone / Donnie Brasco - "Donnie Brasco" (1997) Kolejna mniej ekscentryczna rola. Depp gra agenta FBI, który pod pseudonimem Donnie Brasco przenika do nowojorskiej mafii. Zadanie polega na zdobyciu zaufania gangsterów, ze szczególnym uwzględnieniem Lefty'ego Ruggiera (Al Pacino). Problem pojawia się wtedy, gdy między mężczyznami rodzi się relacja przypominająca układ ojciec-syn. Depp wypada w tej realistycznej roli bardzo przekonująco. Nie próbuje przyćmić Pacino, a narastający konflikt i ciężar podwójnego życia pokazuje głównie za pomocą drobnych gestów i spojrzeń. Z Pacino Depp spotkał się wiele lat później na planie "Modì, Three Days on the Wing of Madness" - tym razem jednak pełniąc funkcję reżysera. 3. Gilbert Grape - "Co gryzie Gilberta Grape'a" (1993) Zanim wypłynął na szerokie wody jako ikona kina rozrywkowego, Depp zagrał Gilberta - młodego mężczyznę uwięzionego w małym miasteczku, który próbuje utrzymać swoją rodzinę w całości. Na jego głowie spoczywa opieka nad matką oraz niepełnosprawnym bratem Arniem (niesamowity Leonardo DiCaprio). Gilbert nie jest bohaterem krystalicznym – bywa sfrustrowany, zmęczony i przytłoczony codziennością. Depp świetnie oddaje jego wewnętrzne rozdarcie, łącząc poczucie obowiązku i przywiązanie do rodziny z narastającą frustracją. To naturalna i bardzo poruszająca kreacja, kolejna, która potwierdza talent Deppa do dramatycznych ról. 2. Edward Nożycoręki - "Edward Nożycoręki" (1990) Początek wieloletniej, kultowej współpracy Deppa z Timem Burtonem. Aktor wciela się w niedokończoną postać stworzoną przez wynalazcę, który zamiast dłoni pozostawił jej wielkie ostrza. Trafiając z odosobnienia w sam środek amerykańskiego przedmieścia, Edward początkowo wzbudza ciekawość mieszkańców, by z czasem stać się obiektem ich lęku i odrzucenia. Depp buduje tę rolę niemal bez słów - całą wrażliwość, naiwność i tragizm postaci przekazuje spojrzeniem oraz mową ciała i jest przy tym niezwykle poruszający. Podobnie zresztą jak sam film - scena z tańcem Winony Ryder w akompaniamencie muzyki Danny'ego Elfmana jest niezapomniana. Depp zagrał u Burtona jeszcze niejedną świetną rolę - wymieńmy chociaż "Eda Wooda", "Jeźdźca bez głowy", "Charliego i fabrykę czekolady" czy "Sweeneya Todda".  1. Jack Sparrow - "Piraci z Karaibów" (2003–2017) Postać, która zrosła się z nazwiskiem Deppa na zawsze i najbardziej ikoniczna rola w jego dorobku. Jack Sparrow mógł być kolejnym typowym piratem z szablą i butelką rumu, ale aktor postanowił pójść w zupełnie innym kierunku. Zamiast pewnego siebie awanturnika stworzył chwiejącego się na nogach, nieprzewidywalnego rockandrollowego cwaniaka. Decyzja okazała się strzałem w dziesiątkę. Siłą Sparrowa jest to, że nigdy nie wiadomo, czy jego ruchy to przejaw geniuszu, czy wyłącznie czysty przypadek. Depp gra go z taką lekkością i urokiem osobistym, że łatwo wybaczyć jego bohaterowi nawet te bardziej egoistyczne wybryki. Nominacja do Oscara za rolę w czysto rozrywkowym blockbusterze najlepiej świadczy o skali tego osiągnięcia. Sparrow do tej pory pojawił się na wielkim ekranie pięć razy - czy doczekamy się szóstego? Czas pokaże.  Które role Deppa też zasługują na naszą uwagę? Poza wymienioną dziesiątką wspomnijmy jeszcze kilka udanych kreacji Johnny'ego Deppa. W "Bennym i Joon" (1993) aktor wcielił się w Sama, nieporadnego miłośnika kina niemego, który naśladuje Charliego Chaplina i Bustera Keatona. To jedna z jego ciekawszych ról komediowych, oparta w dużej mierze na mimice i ruchu. W "Beksie" (1990) Johna Watersa z powodzeniem zagrał z kolei rockandrollowego buntownika, a w "Blow" (2001) stworzył wyrazisty portret George'a Junga, handlarza narkotyków, którego kariera prowadzi od wielkich pieniędzy do bolesnego upadku. Na uwagę zasługują też Fred Abberline z "Z piekła rodem" (2001), John Dillinger z "Wrogów publicznych" (2009) oraz Whitey Bulger z "Paktu z diabłem" (2015) - trzy zupełnie różne wcielenia, pokazujące, że Depp potrafił odnaleźć się również w kinie kryminalnym. W początkach swojej kariery też zresztą był blisko tej tematyki, występując w serialu "21 Jump Street". Którą rolę Deppa wy cenicie najbardziej? "Ebenezer Scrooge. Opowieść wigilijna" - zwiastun

Filmweb, Filmoteka Narodowa - Instytut Audiowizualny oraz stołeczne Kino Iluzjon zapraszają na kolejny pokaz z cyklu "Wielkie kino na wielkim ekranie". 25 listopada (środa) o godz. 20:00 zobaczymy legendarny film Billy'ego Wildera "Bulwar Zachodzącego Słońca".  Bilety na pokaz dostępne są online oraz w kasie kina Iluzjon. Normalny bilet kosztuje 25, a ulgowy - 20 złotych. Możecie je nabyć, klikając TUTAJ.        Tradycyjnie przed seansem odbędzie się prelekcja redaktora naczelnego Filmwebu, Łukasza Muszyńskiego. Na publiczność czekają również niespodzianki.   Bohater "Bulwaru", bezrobotny scenarzysta Joe Gillis (William Holden), próbuje uniknąć mężczyzny, który chce odebrać mu samochód za niespłacone długi. Przypadkowo trafia do rezydencji Normy Desmond (Gloria Swanson), dawnej gwiazdy kina niemego, która wciąż wierzy w swój wielki powrót na ekrany. Kobieta pracuje nad scenariuszem filmu „Salome” i proponuje Joemu, by pomógł jej dopracować tekst. Choć mężczyzna szybko dostrzega, że projekt nie ma większych szans na realizację, przyjmuje ofertę. Perspektywa zarobku i wygodnego życia okazuje się zbyt kusząca. Z czasem Joe coraz bardziej wikła się w relację z Normą, nie zdając sobie sprawy, jak wysoką cenę przyjdzie mu za to zapłacić. Nagrodzony trzema Oscarami "Bulwar" po mistrzowsko łączy film noir z dojmującym studium przemijania, samotności oraz bezlitosnych mechanizmów fabryki snów. To opowieść o świecie, który bez sentymentów odwraca się od swoich dawnych gwiazd, ale też gorzka refleksja nad ceną sławy i obsesją pozostania w centrum uwagi. Dzieło Wildera do dziś zachwyca koronkowym scenariuszem, wybitnymi kreacjami Glorii Swanson oraz Williama Holdena, a także fantastycznymi efektami pracy operatora Johna F. Seitza oraz scenografią  Hansa Dreiera, Johna Meehana, Raya Moyera i Sama Comera. Złota era Hollywood w najlepszym wydaniu. Wilder to 7-krotny zdobywca Oscara, mistrz ironii, błyskotliwych dialogów oraz opowiadania historii, które pod pozorem lekkiej rozrywki skrywają przenikliwe studium charakterów. Urodzony w polsko-żydowskiej rodzinie w Suchej Beskidzkiej, karierę rozwijał najpierw w Europie, a następnie w Hollywood, gdzie stworzył szereg żelaznych klasyków X Muzy. Z równą swobodą poruszał się w różnych gatunkach filmowych - od  komedii, przez kryminał i dreszczowiec po dramat. Potrafił bezlitośnie obnażać ludzkie słabości, demaskować hipokryzję społeczeństwa oraz kpić ze świata show-biznesu. Jego filmy, mimo upływu dekad, nie tracą świeżości, a Wilder pozostaje jednym z tych twórców, którzy udowodnili, że hollywoodzkie kino może być jednocześnie rozrywkowe i bezkompromisowe.